Hij is afgedaald tot op de bodem, en Hij is teruggekomen met de sleutels. Alles houdt in Hem stand. Het is volbracht.
Toch is het nog niet klaar.
Tussen het "volbracht" en het "zie, Ik maak alles nieuw" ligt een vreemde tijd, de tijd waarin wij leven. De grote slag is geslagen en de uitslag ligt vast, maar de bazuin heeft nog niet geklonken. Het is als het ogenblik tussen de bliksem en de donder: je hebt het licht al gezien, en je telt, en je wacht op het geluid dat komen moet.
In dat ogenblik staan wij, niet meer in de nacht van vóór het kruis en nog niet in de morgen van de bruiloft. Tussenin, met de belofte in de hand en de vervulling aan de horizon.
Leeg is die tijd niet. Het lijkt een wachtkamer, maar de Gastheer zit er al, en de deur naar de feestzaal staat op een kier. De wereld denkt dat het stil blijft. Heel de schepping houdt haar adem in.
Een kind dat na de bliksem met zijn neus tegen het raam staat te tellen, weet niet bij welke tel de donder komt. Het weet wel dát hij komt.
Hij is afgedaald tot op de bodem, en Hij is teruggekomen met de sleutels. Alles houdt in Hem stand. Het is volbracht.
Toch is het nog niet klaar.
Tussen het "volbracht" en het "zie, Ik maak alles nieuw" ligt een vreemde tijd, de tijd waarin wij leven. De grote slag is geslagen en de uitslag ligt vast, maar de bazuin heeft nog niet geklonken. Het is als het ogenblik tussen de bliksem en de donder: je hebt het licht al gezien, en je telt, en je wacht op het geluid dat komen moet.
In dat ogenblik staan wij, niet meer in de nacht van vóór het kruis en nog niet in de morgen van de bruiloft. Tussenin, met de belofte in de hand en de vervulling aan de horizon.
Leeg is die tijd niet. Het lijkt een wachtkamer, maar de Gastheer zit er al, en de deur naar de feestzaal staat op een kier. De wereld denkt dat het stil blijft. Heel de schepping houdt haar adem in.
Een kind dat na de bliksem met zijn neus tegen het raam staat te tellen, weet niet bij welke tel de donder komt. Het weet wel dát hij komt.