Bijlage E · Waarom vóór de toorn

Dit boek heeft de Kerk in de Dag geplaatst als de Bruid die vóór de zwaarste toorn wordt onttrokken, terwijl het nationale Israël dóór de verdrukking heen wordt bewaard (Deel V). Die positie draagt gewicht, en zij verdient daarom een eigen, geconcentreerde verdediging — niet verspreid over de hoofdstukken, maar op één plaats, met de dragende argumenten naast elkaar en de rivaliserende modellen onbevangen ertegenover. Dat is wat deze bijlage doet. Zij grondt de onttrekking Schrift met Schrift, weegt de opname-modellen aan de tekst, en benoemt aan het slot ongevraagd de zwakste schakels — want een positie die haar eigen lastpaden opzoekt, staat sterker dan een die doet alsof zij er geen heeft.

Eerst de naam, want die wijst de plaats aan. De positie heet pre-gruwel: de onttrekking valt vóór de oprichting van de gruwel van de verwoesting (Daniël 9:27; Mattheüs 24:15), op de naad van het zesde zegel. Dat is met zorg gekozen boven de alternatieven. Pre-trib (vóór de verdrukking) zou voor deze positie onwaar zijn, want de Bruid deelt wél de vroege weeën van de eerste helft. Pre-wrath (vóór de toorn) is waar wat het mechanisme betreft, maar te ruim: het laat in het midden hóe vroeg vóór de toorn. Pre-gruwel zegt precies wat bedoeld is: de Bruid is weg vóórdat de gruwel wordt opgericht — en daarmee, omdat de zware toorn pas ná dat midden ten volle losbreekt, ook vóór de zwaarste fase. Zij deelt de nacht; zij deelt de toorn niet.

Onder alle chronologie ligt één theologische intuïtie, en zij draagt het hele model: de Bruid deelt de nacht van de Bruidegom, maar nooit Zijn toorn-beker, want die heeft Hij tot de bodem geledigd. Het Nieuwe Testament houdt twee dingen scherp uiteen. Het eerste is verdrukking — thlipsis — druk, vervolging, het kruisvormige leven; en dit ís het erfdeel van de Bruid: "in de wereld zult u verdrukking hebben" (Johannes 16:33); "door vele verdrukkingen moeten wij ingaan in het Koninkrijk van God" (Handelingen 14:22); "de gemeenschap aan Zijn lijden" (Filippenzen 3:10). Wie meent dat de Bruid een gladde weg zonder enige beproeving is beloofd, leest noch de tekst noch het hart van het Evangelie. Het tweede is toorn — orgē — het oordeel van God dat over de wereld wordt uitgegoten; en dít is niet het erfdeel van de Bruid, om de meest fundamentele van alle redenen: de toorn die haar toekwam, is reeds gevallen — op Hem. In Gethsémané bad de Bruidegom "laat deze beker aan Mij voorbijgaan" (Mattheüs 26:39), en Hij dronk hem tot de laatste droesem. Daarom "heeft God ons niet bestemd tot toorn, maar tot het verkrijgen van de redding door onze Heer Jezus Christus" (1 Thessalonicenzen 5:9).1 De Bruid mag het lijden delen; de toorn nooit — want dat zou zeggen dat de beker van de Bruidegom niet genoeg was.

Van die intuïtie hangt het scharnier af, en men zoekt het vaak in één Grieks voorzetsel: ek. Aan Filadelfia is beloofd: "Ik zal u bewaren uit (ek) het uur van de beproeving, dat over heel de bewoonde wereld komen zal" (Openbaring 3:10 — tērēsō ek tēs hōras).2 Het voorzetsel beschrijft de beweging, maar draagt de zaak niet: tēreō ek staat in het Nieuwe Testament alleen nog in Johannes 17:15, en daar juist tegenover wegneming ("niet dat U hen uit de wereld wegneemt, maar dat U hen bewaart uit de boze"). Het contrast "niet dia, niet en, maar ek" vervalt dus als bewijs. Openbaring 7:14 noemt de ontelbare schare die "uit (ek) de grote verdrukking" komt;3 daar staat het voorzetsel bij een bewegingswerkwoord en zegt het herkomst: wie eruit komt, was erin. Ek zegt: eruit, gescheiden van; punt en wijze zegt het niet. Die komen uit de typen, en de verlossings-paradigma's van de Schrift wijzen dezelfde kant op: Israël trok uit Egypte, terwijl het oordeel de achtervolgers trof en niet hen (Ex 14); Lot kwam uit Sodom vóórdat het vuur viel. Noach markeert het moment, niet de wijze: op de dag dat hij de ark inging, sloot de HEER de deur en kwam het water (Gen 7:13-16; Luk 17:27); daarna ging hij er niet uit maar erdoorheen (1 Petr 3:20), en daarom is hij elders in dit boek het type van de bewaring-dóór. De typen tekenen samen een scheiding op een punt, vóór het oordeel losbarst; de wijze van de Bruid, een uittreden en geen doortocht, tekenen Lot en Henoch. Wat de zaak draagt, is het adres: het uur komt "om te beproeven wie op de aarde wonen", in Openbaring een vaste, vijandige klasse (6:10; 8:13; 11:10; 13:8). Wie bewaard wordt, valt buiten het doel van dat uur.

Wat de argumenten uit een vergelijking afleiden, tekent Johannes met eigen hand naast elkaar in één hoofdstuk: Openbaring 12. Het hoofdstuk opent ín de grote verdrukking — de vrouw "schreeuwt in haar weeën" (12:2), en de barensweeën zijn hét beeld voor het aanbreken van de verdrukking (Mattheüs 24:8). En tegen die ene verdrukking stelt Johannes twéé onderscheiden goddelijke antwoorden, zij aan zij. Het Kind wordt weggerukt naar de troon: "haar kind werd weggerukt (hērpasthē) tot God en tot Zijn troon" (12:5)4 — het werkwoord is een vorm van harpazō, hetzelfde als in 1 Thessalonicenzen 4:17, en de bestemming is de troon, precies waar de schare van Openbaring 7 staat. De vrouw daarentegen vlucht naar de woestijn, waar zij 1.260 dagen wordt gevoed (12:6,14). De twee vectoren zijn tegengesteld: het Kind omhoog en eruit (bescherming door wegname), de vrouw omlaag en erin (bescherming door bewaring-ter-plaatse). En de vrouw is onmiskenbaar Israël: "bekleed met de zon, de maan onder haar voeten, op haar hoofd een kroon van 12 sterren" (12:1) — het beeld van Jozefs droom (Genesis 37:9). Twee subjecten, twee wijzen van redding, in één hoofdstuk uit elkaar getekend. De bescherming-erdóórheen is écht Schriftuurlijk — maar zij is de modus van de vrouw, niet van het Kind; de bescherming van de Bruid is wegname.

Dat de onttrekking bij het zesde zegel valt, bevestigt de tekst op meerdere manieren. Bij het zesde zegel verbergt heel de mensheid zich — koningen, groten, slaven en vrijen (Openbaring 6:15) — maar niemand draagt het merkteken van het beest; niemand kent het zelfs. Bij de schalen daarentegen dragen de mensen het merkteken en lasteren zij God (Openbaring 16:2,9,11). De toestand is een geheel andere. Wat het zesde zegel vóór het midden van de week zet, is de reeks: pas na het zevende zegel klinken de bazuinen (Openbaring 8:1-6), en het beest stijgt op uit de afgrond (11:7; 17:8) die bij de vijfde bazuin opengaat (9:1). Het zesde zegel valt dus vóór de gruwel; de standenlijst van 6:15 is een motief voor iedereen (vgl. 19:18), geen dateringsbewijs. En tussen het zesde en het zevende zegel staat plotseling de ontelbare schare, verheerlijkt vóór de troon (Openbaring 7:9) — vóór de bazuinen, vóór het beest, vóór de gruwel. De verzegeling van de 144.000 die eraan voorafgaat, is functioneel verankerd: zij moet vóór de bazuinen gebeuren, opdat die de verzegelden niet treffen (Openbaring 9:4). Op één en hetzelfde scharnier staan dus de aardse verzegelden beneden en de hemelse schare boven — precies waar een onttrekking haar zou plaatsen.

Zo staat de positie: de Bruid deelt de nacht van de eerste helft, en wordt op de naad waar de wee in de toorn omslaat eruit genomen — bewaard uit het uur, niet erdoorheen gesleept. Onttrokken-vóór voor de Bruid; bewaard-dóór voor het overblijfsel. Het is één samenhangend geheel, en het rust op één punt met bevestigingen: de toorn die bij Openbaring 6:17 aanbreekt, geeft de plaats; het type Lot (Lk 17:29-30) en 2 Thess 2:1 geven de vorm, en 2:1 draagt alleen als de openbaring van 2:3 het verbond is; de plaats van Openbaring 7, het adres van Openbaring 3:10, het tweevoudig tableau van Openbaring 12 (het enige dat het mechanisme toont, betwist) en de zesde-zegel-toestand van Openbaring 6 tegenover 16 bevestigen het. De thlipsis/orgē-scheiding is de structuur eronder. Sla er één bevestiging weg, en het geheel staat nog. En omdat openhartigheid het handmerk van dit boek is, benoemt het slot van deze bijlage ongevraagd waar de positie het dunst is — want ook dat hoort bij een muur die van beide kanten te bekijken valt.