De feesten als sjabloon

God gaf Israël een kalender voordat Hij het een profeet gaf. En die kalender, zo betoogt dit hoofdstuk met de nodige voorzichtigheid, is zelf een profetie — niet in woorden maar in dagen. Zeven feesten staan er in Leviticus 23, in twee groepen: in het voorjaar drie dicht opeen, met het Wekenfeest 50 dagen later eraan verbonden, en in het najaar drie, na een lange zomer van stilte. En het valt niet te ontkennen dat de voorjaarsfeesten precies dát tekenen wat bij de eerste komst van Christus gebeurde, terwijl de najaarsfeesten precies dát tekenen wat de Dag van de HEERDag van de HeerNiet één etmaal maar een periode waarin God ingrijpt: zij breekt aan bij het zesde zegel (Op 6:17; gewogen), omspant de toorn in twee fasen tot de verschijning, en omvat het rijk tot het voorbijgaan van de eerste schepping (2 Petr 3:10; gewogen). nog moet brengen.

De voorjaarsfeesten zijn vervuld, en het Nieuwe Testament zegt het met zoveel woorden. Pascha: "ons Paaslam, Christus, is geslacht" (1 Kor 5:7) — op de dag van het Pascha stierf Hij. De Ongezuurde Broden: Zijn begrafenis. De EerstelingenEerstelingenZie Aparchē. De Nederlandse term die door dit boek heen wordt gebruikt voor het oogstonderpand.: "Christus is opgewekt als Eersteling van hen die ontslapen zijn" (1 Kor 15:20) — op de dag van de eerstelingsgarve stond Hij op, naar de letter van Leviticus 23:11 de dag na de weeksabbat. En het Wekenfeest, Pinksteren: op die dag werd de Geest uitgestort (Hand 2). Vier feesten, vier vervullingen: bij Pascha en het Wekenfeest is de kalenderdag zelf goed gedocumenteerd, bij de Ongezuurde Broden en de Eerstelingen gewogen. Dat is geen toeval dat je kunt wegverklaren; het is een patroon dat om voortzetting vraagt.

En dan valt er een stilte. Tussen het Wekenfeest en het volgende feest ligt een gat van bijna vier maanden — de lange, hete zomer waarin de kalender zwijgt. In die stilte leven wij: tussen de vervulde voorjaarsfeesten en de nog wachtende najaarsfeesten. En de najaarsfeesten, in de zevende maand, tekenen de Dag.

Het eerste is het Bazuinenfeest. Op de eerste dag van de zevende maand: "een rustdag, een gedenkdag door bazuingeschal, een heilige samenkomst".1 Een dag die begint met de bazuin — en de bazuin is, door heel de Schrift, het signaal van de Dag: de bazuin op Sion (Joël 2:1), de grote bazuin die de verstrooiden verzamelt (Jes 27:13), "de laatste bazuin" waarop de doden onvergankelijk opstaan (1 Kor 15:52), de bazuin waarmee de Heer zelf neerdaalt (1 Thess 4:16). Als er één feest is dat de aanvang van de Dag en de opstanding-verzameling tekent, is het dit.

Het tweede is de Grote Verzoendag, Jom ha-Kippurim. Op de tiende dag van de zevende maand: "u zult uw zielen verootmoedigen".2 De enige dag van het jaar waarop heel het volk vast en treurt, waarop verzoening wordt gedaan voor de hele natie. En Zacharia tekent precies zo'n nationale rouw op de Dag: "zij zullen Mij aanschouwen, Die zij doorstoken hebben, en over Hem rouwklagen" (12:10). De Verzoendag wijst vooruit naar het moment waarop Israël, aan het einde van de Dag, zijn doorstoken Messias herkent en treurt — en gereinigd wordt.

En het derde is het Loofhuttenfeest, Sukkot. Op de vijftiende dag: zeven dagen wonen in loofhutten, het oogstfeest van de vreugde.3 Het tekent de inzameling en het wonen van God bij de mensen — en Zacharia 14 zegt uitdrukkelijk dat na de Dag "allen die overgebleven zijn van al de volken" jaarlijks zullen optrekken om "het Loofhuttenfeest te vieren" (14:16). Het laatste najaarsfeest wijst naar het Koninkrijk: God woont te midden van Zijn volk, de oogst is binnen, de vreugde is vol.

Zie de lijn: bazuin (aanvang en verzameling), verzoening (Israëls rouw en reiniging), loofhutten (het Koninkrijk en het wonen van God). Het is de vierslag van hoofdstuk 3, geschreven in feesten in plaats van in woorden.

Hier past echter een strenge waarschuwing, en dit boek geeft haar met opzet scherp. De typologie van de feesten is krachtig, maar juist daarom gevaarlijk. De voorjaarsvervullingen zijn goed gedocumenteerd — het Nieuwe Testament benoemt ze zelf. De najaarsvervullingen zijn voorzichtig gewogen: het Nieuwe Testament trekt de lijn wel (de bazuin bij de opstanding; de rouw van Zacharia; het Loofhuttenfeest van de volken), maar het zegt nergens met zoveel woorden "de opname vervult het Bazuinenfeest op die-en-die datum". Wie van de feesten een rekenmachine maakt — die op grond van de kalenderdag een jáártal voor de opname afleidt — verlaat de exegese en betreedt de speculatie (zie hoofdstuk 4). De feesten geven de volgorde en de aard van de Dag, niet haar datum. Dit boek leest ze als sjabloon, niet als kalender. Zo, en niet anders, dragen ze.