Bozra, Armageddon en de poel van vuur

23 min lezenGoël

De koningen van de aarde zijn verzameld bij Megiddo. De twee beesten van de kraker zijn nog op het veld. De draak is op de aarde, razend. De zeven schalen zijn gevallen, en het koninkrijk van de kraker ligt in puin van horizon tot horizon, maar de kraker zelf is niet weggenomen. De aarde is ademloos leeg in het moment voordat het volgende gebeurt.

Maar er is sinds dag 1.290 iets anders gaande geweest dat nog niet onderzocht is, en onze Verlosser is niet de hemel uit te volgen voordat dat in beeld is. Op dag 1.290, enkele dagen vóór de zevende bazuin, viel het bovennatuurlijke schild dat de vrouw in de woestijn 42 maanden lang had beschermd — ergens in de maand Elul, in de nazomer van 2034. De schalen vallen daarna. En vanaf die dag is het orthodoxe Joodse overblijfsel in Bozra — de vrouw van Openbaring 12 in haar fysieke, vleselijke vorm — alleen geweest in de rotsen, met de laatste legers van de kraker die op hen afkomen.

Dit is waar onze Verlosser het eerst heen gaat.

Het schild valt in Elul

De Hebreeuwse Schriften gaven Daniël twee specifieke dagtellingen die het afsluitende venster van de zeventigste week verankeren. "En vanaf de tijd dat het steeds terugkerende offer weggenomen zal worden en de verwoestende gruwel opgesteld zal zijn, zijn het 1.290 dagen. Zalig is hij die blijft verwachten en 1.335 dagen bereikt." (Daniël 12:11-12). 1.290 dagen vanaf de gruwel op Purim 2031 landt in de eerste dagen van de Hebreeuwse maand Elul in 2034. 1.335 landt 45 dagen later, op Hosjana Rabba (21 Tisjri), begin november.

Wat er in Elul gebeurt, op dag 1.290, is het opheffen van het bovennatuurlijke schild over Bozra.

De Bruid — de Kerk van Jood en heiden, verzameld als de eerstelingen van de tarwe bij het zesde zegel — is sinds omstreeks 2028-2029 in de troonzaal. De 144.000, de verzegelde Rest van Israël, zijn door de aarde gegaan als getuigen, verzegeld tegen de toorn maar niet tegen het beest, en staan bij het Lam op de berg Sion (14:1). Maar het bredere Joodse overblijfsel — de orthodoxen en de zionisten die vluchtten bij de gruwel, die de Mahdi zagen voor wat hij was, die de aanslag uitvoerden in de dagen vóór Purim 2031, die vluchtten toen de gruwel op Purim werd opgericht en Bozra bereikten met Pascha 2031 toen de vervolging uitbrak — dat overblijfsel is in de rotsen geweest. Verborgen. Gevoed. Onderhouden. Zij zijn de vrouw van Openbaring 12:14, aan wie "de twee vleugels van een grote arend gegeven werden, opdat zij naar de woestijn zou vliegen, naar haar plaats, waar zij gevoed wordt, een tijd en tijden en een halve tijd, buiten het gezicht van de slang." 1.260 dagen lang, vanaf Pascha 2031, zijn zij buiten het bereik van de kraker geweest.

Maar zij zijn nog geen Messiaans volk. Zij zijn de orthodoxe verbondsgemeenschap die de antichrist als de gruwel herkende — maar die nog steeds wacht op een andere Messias, degene die hun traditie hun beloofd heeft, niet Degene die zij 2.000 jaar geleden kruisigden. Zij zijn niet de overigen van het nageslacht van de vrouw van Openbaring 12:17 — dat vers vraagt uitdrukkelijk twee dingen, de geboden van God bewaren én het getuigenis van Jezus hebben, en het tweede ontbreekt hier nog. Zij zijn de vrouw zelf: het bewaarde volk in de woestijn, dat de gruwel herkende en gevlucht is en dat nog wacht. Wie hen onder 12:17 schuift, verwart bewaard-dóór met gered-dóór-de-dood — twee verschillende reddingen, aan twee verschillende gezelschappen. Hun trouw aan JHWH was genoeg om hen te redden van het merkteken van de antichrist. Het was, op zichzelf, niet genoeg om hen thuis te brengen bij onze Verlosser.

Dus laat de Vader het schild vallen.

Op dag 1.290 — ergens begin Elul 2034 — heft de bovennatuurlijke bescherming die Bozra 1.260 dagen lang omringd heeft, zich op. De inlichtingennetwerken van de kraker registreren de verandering onmiddellijk. De draak heeft op dit moment gewacht met het geduld van een schepsel dat de kalender kent. Hij heeft de vrouw 42 maanden lang niet kunnen bereiken. Nu ligt het veld open.

De laatste functionerende legers van de antichrist — de westelijke legioenen die nog opereren, en de oostelijke coalitie die later, over de drooggelegde Eufraat, bij hen aansluit — draaien vanaf hun verzamelpunt naar het zuiden. Zij marcheren op Bozra. Het plan is uitroeiing. De kraker heeft zijn koninkrijk verloren; hij kan het Joodse overblijfsel nog met zich meenemen naar de poel van vuur als hij hen kan wegvagen voordat de Koning arriveert.

De 40 dagen van tesjoeva

De orthodox-Joodse kalender bevat, in Elul, de heiligste periode van het jaar. De 40 dagen van de eerste van Elul tot Jom Kippoer zijn de jamim noraïm in hun voorbereidende fase — de ontzagwekkende dagen, het seizoen van tesjoeva, de terugkeer. 3.000 jaar lang hebben vrome Joden deze dagen gebruikt om zichzelf te onderzoeken, zich van hun zonden te bekeren, en zich voor te bereiden om voor de Heer te staan op de Grote Verzoendag.

Onze Verlosser stemt het opheffen van het schild op deze periode af: het valt op dag 1.290, vijf dagen nadat de 40 dagen op Rosj Chodesj Elul (dag 1.285) zijn begonnen.

Hij geeft hun hun eigen kalender. Hij geeft hun de 40 dagen van tesjoeva, die al lopen wanneer de bescherming valt. Terwijl de legers van de kraker naar Bozra marcheren, doet het overblijfsel in de rotsen — doodsbang, omsingeld, in de steek gelaten door hun bovennatuurlijke verdediging — wat de Hebreeuwse traditie hun 30 eeuwen lang geleerd heeft te doen.

Zij roepen het uit.

"Dan zullen zij tot de Heer roepen vanwege hun onderdrukkers, en Hij zal hun een Redder en een Strijder zenden; Die zal hen redden." (Jesaja 19:20). Het vers wordt gegeven over Egypte, maar het patroon is universeel in de profeten. De verlossing van de Heer arriveert wanneer de roep uitbreekt. "En heeft een hoorn van redding voor ons opgericht in het huis van David, Zijn knecht [...] opdat wij, verlost uit de hand van onze vijanden, Hem zouden dienen zonder vrees." (Lukas 1:69-74). Het woord dat Zacharias vlak daarvoor voor "verlossing" gebruikt (1:68, lutrōsis), is in de Griekse vertaling het woord van Jesaja 63:4 bij Bozra, "het jaar van Mijn verlossing"; daarvóór staat het bij de lossing van het jubeljaar (Leviticus 25:29, 48). De profetie van Zacharias in Lukas wordt gegeven over de eerste komst van onze Verlosser — over zijn eigen zoon Johannes die Jezus zou aankondigen — maar de structuur van de verlossing is precies wat er nu in Bozra gebeurt. De roep stijgt op. De Verlosser komt.

De orthodoxen van Bozra roepen nog niet Jezus aan. Zij kunnen het niet. Hun is 2.000 jaar lang geleerd dat hij een bedrieger was, een valse messias, een Galilese timmerman van wie de discipelen het lichaam stalen. Zij roepen JHWH aan. Zij roepen Masjiach ben David aan — de Messias, de zoon van David, de koning van de Joodse verwachting. Zij geloven dat zij iemand aanroepen die zij nooit gezien hebben. Zij roepen in feite Degene aan die zij gekruisigd hebben.

De legereenheden die met hen vluchtten — militairen, met wapens die nog niet gefaald hebben — houden de perimeter. Zij houden stand in de kloven. Zij vechten, man tegen man, tegen aantallen die zij niet kunnen verslaan. De roep van binnen de rotsen stijgt op. Sommigen van hen die roepen, zijn nog steeds keiharde Talmoedisten. Sommigen zijn vrijzinnig. Sommigen zijn seculiere Israëli's die met hun orthodoxe neven en nichten vluchtten en in de rotsen de gebeden van hun grootvaders aan het herontdekken zijn. De roep is ongelijk, gebroken, halfuitgesproken. Maar het is een roep.

Onze Verlosser wacht. Hij wacht totdat de roep de roep van een wanhopig volk is. Niet het beleefde verzoek van een orthodoxe synagoge, maar het gebroken gesnik van een overblijfsel dat de uitroeiing onder ogen ziet.

Dan scheuren de hemelen open.

De hereniging die alles verandert

"En ik zag de hemel geopend, en zie, een wit paard, en Hij Die daarop zat, werd getrouw en waarachtig genoemd. En Hij oordeelt en voert oorlog in gerechtigheid." (Openbaring 19:11).

De hemelen splijten niet beleefd. Het Grieks is ēneōgmenon — geopend zijnde, met kracht geopend van binnenuit, de dimensionale barrière tussen hemel en aarde achterwaarts opengescheurd als een gordijn. En door de scheur komt een paard, en op het paard rijdt Degene voor wie de zeventigste week zich heeft voorbereid. Getrouw en waarachtig. De Bruidegom die elke afspraak nakwam. Onze Verlosser die gekomen is voor wat van Hem is.

"En Zijn ogen waren als een vuurvlam en op Zijn hoofd waren vele diademen. Hij had een naam, die opgeschreven was, en die niemand kent dan Hijzelf. En Hij was bekleed met een in bloed gedoopt bovenkleed, en Zijn naam luidt: Het Woord van God." (19:12-13).

De vurige ogen uit hoofdstuk 1 van dit boek. Het bovenkleed — en hier is nauwkeurig kijken nodig. Het kleed is in bloed gedoopt. Het Griekse werkwoord is bebammenon, voltooide tijd, gedoopt zijnde. Het bloed zit op het kleed voordat de Koning Megiddo bereikt. Hij bevlekt Zijn kleding niet in de slag die nog komt.

De profeet Jesaja zag hetzelfde beeld zeven eeuwen eerder, en Jesaja noemt de locatie van de bevlekking. "Wie is Deze Die uit Edom komt, in helrode kleding uit Bozra, Die luisterrijk is in Zijn gewaad, Die voorttrekt in Zijn grote kracht?" (Jesaja 63:1). De figuur loopt op Jesaja af vanuit het zuiden, vanuit Edom — uit Bozra. "Ik heb de pers alleen getreden; er was niemand uit de volken met Mij. Ik heb hen vertreden in Mijn toorn, hen vertrapt in Mijn grimmigheid. Hun bloed is op Mijn kleding gespat, heel Mijn gewaad heb Ik besmet." (63:3).

Onze Verlosser ging niet rechtstreeks van de hemel naar Megiddo. Onze Verlosser ging eerst naar Bozra, waar Zijn verbondsvolk stierf onder de laatste legers van de kraker. Hij kwam neer op de legioenen die de rotsen belegerden. Het bloed op het kleed in Openbaring 19 is het bloed van het leger van de kraker dat Bozra aan het uitroeien was op het moment dat Hij arriveerde.

En achter Hem op witte paarden komen de legers in fijn linnen, wit en smetteloos (19:14). Dat is de Bruid. De Bruid die sinds omstreeks 2028-2029 aan Zijn zijde in de troonzaal is geweest. Zij rijdt met Hem, gekleed voor de bruiloft. De Bruid is met de Bruidegom gekomen naar het veld dat Hij op het punt staat vrij te maken; zij hoefde niet opgehaald te worden. Zij is al de Zijne.

Wat Hij bij Bozra doet, is niet het ophalen van Zijn Bruid. Wat Hij bij Bozra doet, is Zijn verbondsvolk redden — de vrouw van Openbaring 12, het orthodoxe overblijfsel dat hierheen vluchtte bij het verbreken van het verbond, de nakomelingen van Abraham naar het vlees, van wie Hij altijd de Messias geweest is, ook toen zij het niet wisten.

Zij zullen zien op Mij, Die zij doorstoken hebben

Onze Verlosser arriveert bij Bozra, rijdend op een wit paard, het kleed bevlekt van de legioenen die Hij zojuist vertreden heeft, de Bruid en de engelenlegers achter Hem. De strijdkrachten van de kraker die de neerdaling overleefden, worden op de vlucht gejaagd. Het beleg is gebroken. Het overblijfsel komt uit de rotsen om hun Verlosser te ontmoeten.

Zij verwachten Masjiach ben David, de krijger-koning van de Joodse verwachting. Zij verwachten een figuur die zij nooit gezien hebben.

Wat zij zien, is een Man met littekens in Zijn handen.

"Maar over het huis van David en over de inwoners van Jeruzalem zal Ik de Geest van de genade en van de gebeden uitstorten. Zij zullen Mij aanschouwen, Die zij doorstoken hebben. Zij zullen over Hem rouw bedrijven, als met de rouwklacht over een enig kind; en zij zullen over Hem bitter klagen, zoals men bitter klaagt over een eerstgeborene." (Zacharia 12:10).

De Vader stort op dit moment de Geest uit. De sluier die 2.000 jaar over Israël heeft gelegen — de sluier die Paulus beschreef in 2 Korinthe 3:14-16 — heft zich in één enkel uur op. Het overblijfsel kijkt. En zij zien.

De wonden die de Mahdi drieënhalf jaar geleden bedekte met een genezingswonder — dat zijn niet de wonden die het volk van Bozra ziet. De Man die op hen toeloopt, draagt de wonden van Golgotha, 2.000 jaar oud, bewaard in het opstandingslichaam als de gravering die Jesaja beloofde: "Zie, Ik heb u in beide handpalmen gegraveerd." (Jesaja 49:16). Zij zien de handen. Zij zien de zijde. Zij zien Degene over wie zij gelezen hebben in het Nieuwe Testament dat hun grootouders hun leerden te verachten. Zij zien Jezus.

De rouwklacht die volgt, wordt door Zacharia beschreven in taal die bijna ondraaglijk is. "Op die dag zal in Jeruzalem de rouwklacht groot zijn, zoals de rouwklacht van Hadad-Rimmon in het dal van Megiddo. Het land zal rouw bedrijven, elk geslacht afzonderlijk: het geslacht van het huis van David afzonderlijk en hun vrouwen afzonderlijk, het geslacht van het huis van Nathan afzonderlijk en hun vrouwen afzonderlijk [...]" (Zacharia 12:11-12). Geslacht na geslacht. Man en vrouw die afzonderlijk rouwen, omdat het verdriet te persoonlijk is om samen gedragen te worden.

Wat zij berouwen, is niet hun redding. Zij rouwen over de 2.000 jaar van ongelijk hebben. 40 generaties rabbijnen. 40 generaties die hun kinderen leerden dat de Galileeër een bedrieger was. 40 generaties Verzoendagen zonder het bloed dat verzoening zou hebben gebracht. De rauwe ineenstorting van een natie die zich, in één enkel uur, realiseert dat Degene die zij verworpen hebben, Degene is die zojuist gekomen is om hen te redden.

Dit is het Stefanus-patroon, uitgeschreven over een hele natie aan het einde van het tijdperk. Stefanus traceerde, in zijn laatste preek voordat de raad hem stenigde, het patroon door het Joodse verhaal heen. Jozef werd door zijn broers verworpen en pas in hun tweede ontmoeting herkend, in de diepte van de hongersnood. Mozes werd door zijn volk verworpen en pas bij zijn tweede verschijning aanvaard, na 40 jaar in de woestijn, toen de slavernij ondraaglijk was geworden. "Deze Mozes, die zij verloochend hadden door te zeggen: Wie heeft u tot leider en rechter aangesteld? — die heeft God als leider en verlosser gezonden door de hand van de Engel die hem in de doornstruik verschenen was." (Handelingen 7:35). Israël herkent haar Verlosser nooit de eerste keer. Zij herkent hem altijd de tweede keer, in de diepte van haar nood.

Stefanus preekte dit aan de raad met Jezus in gedachten. De raad stenigde hem ervoor. 2.000 jaar later voltooit het patroon zichzelf. Het overblijfsel in Bozra, omsingeld door de laatste legioenen van de kraker, roept het uit — en Degene die zij gekruisigd hebben, arriveert om hen te redden. De herkenning is dezelfde die de broers van Jozef hadden. "Ik ben Jozef, uw broer, die u naar Egypte verkocht hebt. Maar nu, wees niet bedroefd en laat uw ogen niet in toorn ontvlammen omdat u mij hierheen hebt verkocht, want om u in leven te behouden heeft God mij vóór u uit gezonden." (Genesis 45:4-5). Jozef vergaf zijn broers in dezelfde adem waarin hij zich bekendmaakte. Onze Verlosser vergeeft Bozra in dezelfde adem waarin Hij hun de wonden toont.

De Geest van de genade en van de gebeden doet beide tegelijk. Zij herkennen. Zij rouwen. Zij worden ontvangen. Het orthodoxe overblijfsel van Israël — dat Bozra drieënhalf jaar geleden binnenkwam als verbondsjoden die Jezus verwierpen — verlaat Bozra als het verloste overblijfsel van Israël dat eindelijk hun Goel aanvaard heeft.

De mars naar Megiddo

Onze Verlosser blijft niet bij Bozra. De hoofdlegers van de kraker — de koningen van de aarde, verzameld bij Armageddon door de demonische kikvorsgeesten bij de zesde schaal — zijn nog op het veld bij Megiddo, en het veld moet vrijgemaakt worden voordat het bruiloftsmaal gehouden kan worden. Onze Verlosser keert Zich naar het noorden. Hij rijdt naar Megiddo met de Bruid achter Hem, de engelenlegers achter Hem, en nu ook — verzameld uit de rotsen van Bozra — het verloste overblijfsel van Israël dat Hij zojuist thuisgebracht heeft.

De route van Bozra naar Megiddo kruist het koninkrijk van Edom en het gebied ten oosten van de Jordaan, en keert dan naar het westen door het dal van Jizreël. Jesaja 34 en 63 traceren het pad. Onze Verlosser marcheert niet alleen. De Bruid rijdt met Hem. Het overblijfsel van Bozra volgt, in real time herkennend dat de Man die zij volgen Degene is van wie hun psalmdichters zongen, Degene naar wie de profeten wezen, Degene voor wie de discipelen van Jezus 2.000 jaar gepredikt hebben tegen de weerstand van hun vaderen in.

Tegen de tijd dat Hij de vlakte van Megiddo bereikt, is het kleed van onze Verlosser bevlekt van één slag en gereed voor een andere.

De slag die eindigt in een woord

"En de legers in de hemel volgden Hem op witte paarden, gekleed in fijn linnen, wit en smetteloos." (19:14). De Bruid rijdt. De engelen rijden. Het overblijfsel van Bozra volgt te voet, getuigen van wat op het punt staat te gebeuren.

De koningen van de aarde zien het leger komen. "En ik zag het beest en de koningen van de aarde en hun legers bijeenverzameld om oorlog te voeren tegen Hem Die op het paard zat, en tegen Zijn leger." (19:19). De Mahdi-Apollyon is op het veld. De Valse Profeet is op het veld. De 10 koningen van de ijzer-en-leemcoalitie zijn op het veld met hun resterende militaire middelen. Zij zijn gekomen om te vechten tegen een man op een paard en de soldaten achter hem.

Wat volgt, neemt één vers in beslag om te beschrijven.

"En het beest werd gegrepen, en met hem de valse profeet, die in zijn tegenwoordigheid de tekenen gedaan had, waardoor hij hen misleid had die het merkteken van het beest ontvangen hadden en die zijn beeld aanbeden hadden. Deze twee werden levend geworpen in de poel van vuur, die met zwavel brandt." (19:20).

De slag van Armageddon is voorbij bij de tweede zin. Er is geen langdurig militair treffen. Er is geen strijd. De twee beesten — het politieke hoofd en de religieuze begeleider, de twee figuren die samen het nagemaakte koninkrijk van de kraker 42 maanden gerund hebben — worden gegrepen. Het werkwoord is piazō, het werkwoord dat gebruikt wordt voor het arresteren van een misdadiger. Zij worden niet gedood. Zij worden niet vernietigd. Zij worden gegrepen. En dan, in dezelfde zin, levend geworpen in de poel van vuur.

Levend. Het Grieks is zōntes — tegenwoordig deelwoord, nog levend, nog bij bewustzijn, nog volledig bewust. De eerste twee wezens die ooit in de poel van vuur geplaatst worden, worden er geplaatst zonder de barmhartigheid van de dood. Zij gaan niet eerst door het sterven heen. Zij worden van het veld opgepakt en, bij bewustzijn, geworpen in een vuur dat specifiek voor de kraker en zijn engelen bereid is.

De resterende legers worden in één enkele regel afgehandeld. "En de overigen werden gedood met het zwaard van Hem Die op het paard zat, namelijk het zwaard dat uit Zijn mond kwam. En alle vogels werden verzadigd met hun vlees." (19:21). Het Woord dat het universum in Genesis 1 tot bestaan sprak, spreekt nu het leger van de kraker uit bestaan. De koningen sterven. De legers vallen. De vlakte van Megiddo is bedekt met lichamen, en de vogels die in 19:17 opgeroepen werden door de engel die in de zon stond, arriveren om zich te voeden met de lijken.

De hele slag van Armageddon is voltooid door spraak.

De draak gearresteerd

De twee beesten zijn in de poel van vuur. De koningen en hun legers zijn dood op het veld. Maar de draak — de kraker die sinds zijn uitzetting uit de hemel in Openbaring 12 in woede op de aarde is — is nog los.

De wreker handelt hem als volgende af.

"En ik zag een engel neerdalen uit de hemel met de sleutel van de afgrond en een grote ketting in zijn hand. En hij greep de draak, de oude slang, dat is de duivel en de satan, en bond hem voor 1.000 jaar, en wierp hem in de afgrond, en sloot hem daarin op en verzegelde die boven hem, opdat hij de volken niet meer zou misleiden, totdat de 1.000 jaar tot een einde gekomen zouden zijn." (Openbaring 20:1-3).

Eén enkele engel. Eén engel doet dit. Niet Michaël met de hemelse heerschare — slechts een engel met een sleutel en een ketting. De draak, die bij zijn val in Openbaring 12 een enorme vurige slang was met zeven koppen en 10 horens, wordt hier door één engel gegrepen en geketend. De onevenredigheid is opzettelijk. In de economie van de Goel was de draak altijd kleiner dan hij voorgaf te zijn. Met het vonnis aangekondigd en de uitvoerende stap voltooid, wordt hij teruggebracht tot zijn werkelijke schaal.

De draak wordt in de Afgrond geworpen — dezelfde put waar Apollyon uitkwam bij de vijfde bazuin, dezelfde put waar de Mahdi in neerdaalde tussen zijn dood en zijn demonische opstanding. De engel verzegelt die boven hem — een goddelijke handtekening die verzekert dat het zegel niet van binnenuit verbroken kan worden. 1.000 jaar lang is de kraker van de aarde verwijderd. De misleiding van de volken stopt op het moment dat het zegel gezet wordt.

De aarde is, voor het eerst sinds Eden, vrij van hem.

Wat de poel van vuur eigenlijk is

De poel van vuur moet rechtstreeks bekeken worden, want de economie van de wreker vereist het. De twee beesten zijn daar levend in. De draak zal zich na de 1.000 jaar bij hen voegen. Uiteindelijk zullen de dood en het rijk van de dood zelf erin geworpen worden. De poel van vuur is de uiteindelijke bestemming voor alles wat zich tegen de Goel verzette, en wat de tekst erover vertelt, wordt hier niet verzacht.

De poel van vuur wordt bij name beschreven in Openbaring 19:20, 20:10, 20:14-15 en 21:8. Kruisverwezen met Mattheüs 25:41, waar Christus de oorsprong ervan benoemt: "Ga weg van Mij, vervloekten, in het eeuwige vuur, dat voor de duivel en zijn engelen bestemd is." De poel van vuur werd bereid voor de duivel en zijn engelen, en niet, zoals het Koninkrijk in 25:34, "voor u" en "vanaf de grondlegging van de wereld". Het is geen vuur dat voor mensen bereid is. Mensen komen daar alleen terecht omdat zij zich met de kraker verbonden en zijn lot deelden, tegen de bereide wil van de Vader in.

Openbaring 14:10-11 geeft de ervaringsbeschrijving. "Dan zal hij ook drinken van de wijn van de toorn van God [...] en gepijnigd worden in vuur en zwavel voor het oog van de heilige engelen en van het Lam. En de rook van hun pijniging stijgt op tot in alle eeuwigheid, en zij hebben dag en nacht geen rust." (De bron is Psalm 11:6: "Hij laat op de goddelozen strikken, vuur en zwavel regenen; een gloeiende wind is het deel van hun beker.")

Lees die woorden langzaam.

Gepijnigd in vuur en zwavel. Het vuur is echt. Zwavel is de substantie die op Sodom en Gomorra viel. Het vuur is niet metaforisch. De pijn is zintuiglijk, aanhoudend, belichaamd — zelfs voor niet-lichamelijke wezens van wie de vorm bewaard wordt juist opdat de pijniging ervaren kan worden.

Voor het oog van de heilige engelen en van het Lam. De pijniging is niet in een afgesloten compartiment van het universum waar de verlosten haar kunnen vergeten. Zij is in Zijn tegenwoordigheid. Het Lam ziet haar. De engelen zien haar. De veroordeelden kunnen niet ontsnappen in anonimiteit.

De rook van hun pijniging stijgt op tot in alle eeuwigheid. De duur is eis aiōnas aiōnōn — tot in de eeuwen van de eeuwen, de sterkste uitdrukking van eeuwigheid die in het Grieks beschikbaar is. Er is geen tijdslimiet. Er is geen uiteindelijke beëindiging. De rook blijft opstijgen.

Zij hebben dag en nacht geen rust. De zinsnede is de doelbewuste inversie van Openbaring 4:8, waar de vier cherubs rondom de troon dag en nacht geen rust hebben, zeggend: Heilig, heilig, heilig. De verlosten hebben geen rust in hun aanbidding — eeuwig gezang. De veroordeelden hebben geen rust in hun pijniging — eeuwig lijden. De structuur van het universum aan zijn einde heeft twee onophoudelijke symfonieën die parallel lopen: de aanbidding die nooit stopt en de pijniging die nooit stopt.

Dit is de tweede dood (20:14). De eerste dood is het ophouden van het lichamelijke leven. De tweede dood is bewuste eeuwige afscheiding van de bron van alle leven en vreugde. Zij zullen dag en nacht gepijnigd worden in alle eeuwigheid (20:10), zegt de tekst specifiek over de draak en zijn beesten. Zij zijn er nog steeds aan het eind van de 1.000 jaar. Zij zijn er nog steeds wanneer de nieuwe hemel en aarde onthuld worden. Zij zijn er nog steeds wanneer de verlosten in het nieuwe Jeruzalem gezeten zijn, kijkend naar het gezicht van het Lam. Zij zullen er altijd zijn.

Dit wordt hier niet geromantiseerd. Het wordt niet verzacht. De Bijbel verzacht het niet, en een uitleg zou het ook niet moeten doen. De kraker en zijn dienaren en elk menselijk wezen dat het merkteken van het beest nam en weigerde zich te bekeren, hebben een eeuwigheid van bewuste pijniging vóór zich. De bloedwreker heeft het vonnis geveld. De uitvoering begint bij Armageddon en gaat door zonder einde.

Dit is waar het kruis de prijs voor betaalde om ons ervan te sparen. Dit is waar de Bruidegom naar de hel ging om Zijn Bruid van te verlossen. Dit is het alternatief dat de wereld al 2.000 jaar weigert.

Op weg naar de bruiloft

Het veld is vrijgemaakt. De twee beesten zijn in de poel van vuur. De draak is in de Afgrond verzegeld voor 1.000 jaar. De koningen van de aarde en hun legers zijn dood bij Megiddo. Het nagemaakte koninkrijk van de kraker is voltooid verleden tijd.

De Bruidegom staat op het vrijgemaakte veld. Het bloed op Zijn kleed is opgedroogd. De Bruid is aan Zijn zijde, gekleed in fijn linnen, wit en smetteloos. Het verloste overblijfsel van Israël — verzameld uit Bozra, nog rouwend maar eindelijk thuis — staat achter hen. De aarde is, voor het eerst in 6.000 jaar, zonder de stem van de kraker in enige hoek ervan.

Wat hierna gebeurt, is waar elk hoofdstuk van dit boek naar gewezen heeft. Het eerste ambt van de Goel — losser — en zijn derde ambt — bloedwreker — zijn beide uitgevoerd. Wat rest, is het tweede ambt, het zoetste van de drie, datgene waar de hele Bijbel naar gestreefd heeft sinds Genesis 2, toen Adam een vrouw gegeven werd.

De bruiloft.

De Bruidegom keert Zich van het vrijgemaakte veld af, neemt de hand van de Bruid naast wie Hij zojuist door de grote slag van Zijn terugkeer heen gelopen is, en spreekt de woorden waar het universum op gewacht heeft te horen sinds de morgensterren voor het eerst samen zongen.

Kom.

Het bruiloftsmaal van het Lam staat op het punt te beginnen.