De Koning openbaart Zichzelf

Het eerste wat Johannes zag, was een stem.

Hij was op Patmos, een kaal eiland in de Egeïsche Zee waar de Romeinse overheid hem had gedumpt om te sterven. De bejaarde apostel — degene die bij het Laatste Avondmaal zijn hoofd tegen de borst van Jezus had gelegd — was nu een oude man in ballingschap, alleen tussen rotsen en geiten. Domitianus had hem hierheen verbannen wegens de misdaad dat hij predikte over een Joodse timmerman die beweerde God te zijn. Het rijk had besloten dat de beste manier om de boodschap te smoren was de boodschapper te smoren. Stuur de getuige naar een plek waar niemand hem zou horen. Laat de stilte hem afmaken.

Het rijk rekende verkeerd.

Want op de dag van de Heer — zo noemt Johannes die dag in Openbaring 1:10 — terwijl hij in de Geest was opgenomen, hoorde hij achter zich een stem als een bazuin. Niet het zachte murmelen van een herinnering. Geen stille, zachte stem. Een bazuin. Het geluid dat legers de strijd in volgen. Het geluid dat de Heer gebruikte bij de Sinaï, toen de berg beefde en het volk Mozes smeekte Hem te laten ophouden met spreken. Dat soort stem. "Ik ben de Alfa en de Omega, de Eerste en de Laatste," zei de stem. "Wat u ziet, schrijf dat op een boekrol en stuur het aan de zeven gemeenten."

Johannes draaide zich om om te zien wie er sprak. En het universum herschikte zich achter hem.

Wat hij zag, staat opgetekend in Openbaring 1:13-16, en de eigen woorden van de apostel blijven hier staan, want geen parafrase kan dit recht doen:

"En te midden van de zeven kandelaren zag ik Iemand Die op de Mensenzoon leek, gekleed in een gewaad tot op de voeten, en op de borst omgord met een gouden gordel; en Zijn hoofd en haar waren wit, als witte wol, als sneeuw, en Zijn ogen waren als een vuurvlam, en Zijn voeten waren als blinkend koper, gloeiend gemaakt in een oven, en Zijn stem klonk als het geluid van vele wateren. En Hij had zeven sterren in Zijn rechterhand en uit Zijn mond kwam een tweesnijdend scherp zwaard; en Zijn gezicht was zoals de zon schijnt in haar kracht."

Dit is de Gestalte die drie jaar lang met Johannes over de stoffige wegen van Galilea had gelopen. Degene die Johannes' voeten had gewassen. Degene van Wie Johannes het lichaam gebroken had zien hangen aan een kruis op een heuvel buiten Jeruzalem. En Johannes — de discipel die Jezus liefhad, degene die dichter bij Hem was geweest dan enig ander — viel als een dode op zijn gezicht.

Sta stil en bedenk wat dit betekent.

2.000 jaar lang heeft de westerse kerk deze Gestalte getemd. We hebben Hem in zachte aquarellen geschilderd. We hebben Hem milde ogen gegeven en een rustige glimlach en een lam onder Zijn arm geklemd. We hebben Hem tot een figuur uit een kinderboek gemaakt, een morele leraar, een vriend die begrijpt. Hij is dat alles. Maar Hij is niet alleen dat. En op het moment dat we zijn vergeten wat Hij óók is — op het moment dat we de bazuinstem en de vurige ogen zijn kwijtgeraakt — zijn we opgehouden de Bruidegom te zien en zijn we een portret gaan aanbidden.

Johannes was de discipel die Hem het best kende. En Johannes viel als dood aan Zijn voeten.

Als wij ooit voor deze Gestalte staan met onze kalmte intact, dan is dat omdat we Hem nog niet hebben gezien.

De hand op de schouder

Maar hier is het wonder. Hier is de hartslag van dit hele boek.

Het eerste wat onze Verlosser doet, nadat Johannes op de rotsige grond van Patmos is ineengezakt, is zich neerbuigen en hem aanraken. Openbaring 1:17: "En Hij legde Zijn rechterhand op mij en zei tegen mij: Wees niet bevreesd, Ik ben de Eerste en de Laatste, en de Levende, en Ik ben dood geweest en zie, Ik ben levend tot in alle eeuwigheid. Amen. En Ik heb de sleutels van het rijk van de dood en van de dood zelf."

Dezelfde rechterhand die de zeven sterren van de gemeenten vasthoudt. Dezelfde rechterhand die de ijzeren staf hanteert over de volken van Psalm 2. Dezelfde rechterhand waaraan de Vader Hem uitnodigde plaats te nemen, in Psalm 110, totdat Zijn vijanden tot Zijn voetbank zijn gemaakt. Die hand reikt omlaag — en rust op de schouder van een oude man in ballingschap.

Hier mag iets niet gemist worden. Het eerste instinct van de Koning, het allereerste wat Hij doet in het hele boek Openbaring, is een van de Zijnen troosten. Voordat Hij enig zegel opent, voordat Hij enig oordeel in opdracht geeft, voordat Hij één enkel besluit tegen de kraker op Zijn aarde aankondigt, buigt Hij zich neer naar een bange apostel en zegt: wees niet bevreesd.

Dit is Degene die terugkomt.

In sommige hoeken van de kerk is ons doen geloven dat de Christus van Openbaring een andere Christus is dan de Christus van de Evangeliën. Alsof de zachtmoedige Herder van Johannes 10 zich ergens onderweg heeft gemetamorfoseerd tot de wrekende Krijgsman van Openbaring 19, en de twee gestalten alleen een naam delen. Dat is een verkeerde lezing. Er is maar één Christus. De hand die Johannes van de rotsen optilt, is dezelfde hand die bij Armageddon het zwaard uit Zijn mond zal trekken. De ogen die vlammen als vuur wanneer ze naar de zonde kijken, zijn dezelfde ogen die weenden bij het graf van Lazarus.

Onze Verlosser is niet verdeeld tussen tederheid en strengheid. Hij is één Persoon, en dezelfde liefde die Hem naar het kruis dreef, drijft Hem om de wereld te ontdoen van alles wat de vrouw kwetst die Hij stierf om te winnen.

Wanneer je dat begrijpt, begint de rest van Openbaring heel anders te lezen. Elk zegel dat verbroken wordt, elke bazuin die klinkt, elke schaal die wordt uitgegoten — dit zijn niet de daden van een andere Christus. Het zijn de daden van dezelfde Christus. De Bruidegom is gekomen voor Zijn Bruid, en Hij zal niet toelaten dat de hand van de kraker ook maar één seconde langer op haar blijft dan de wijsheid van de Vader toestaat.

Het gewaad van de Magistraat

Lees opnieuw de beschrijving van wat Johannes zag, en let op de snit.

Het gewaad valt tot op de voeten. De gouden gordel is om de borst gebonden, niet om het middel. Wie de priesterlijke kleding van de tempel kende, herkende dit onmiddellijk. Een dienstdoende priester in dienst van het heiligdom droeg zijn gordel om het middel, waar die zijn armen vrijliet om de offers, het vuur, het bloed te hanteren. Een priester in rust — een priester van wie het werk voltooid was — droeg zijn gordel om de borst. De hogepriester kwam op de Grote Verzoendag, nadat het bloed het Heilige van de Heiligen was binnengedragen en aanvaard, naar buiten met zijn gordel omhoog verplaatst, als teken dat het offer voltooid was.

Dit is het gewaad van een Priester van Wie het werk gedaan is. Hij heeft het bloed naar binnen gedragen. Het offer is aanvaard. Het Lam dat geslacht is, is nu de Magistraat.

Maar hetzelfde gewaad draagt nog een betekenis. In de Septuaginta, de Griekse vertaling van de Hebreeuwse Schriften waarmee Johannes was opgegroeid, wordt het lange gewaad met de gouden gordel om de borst beschreven in Daniël 10. In dat visioen zag Daniël een Man, gekleed in linnen, Zijn middel omgord met het fijne goud van Ufaz, Zijn lichaam als turkoois, Zijn gezicht als het uiterlijk van de bliksem, Zijn ogen als vuurfakkels, Zijn armen en voeten als de glans van gepolijst koper, en het geluid van Zijn woorden als het geluid van een menigte. Lees die twee beschrijvingen naast elkaar, Daniël 10 en Openbaring 1, en je leest dezelfde Persoon. De Man die Daniël vijf eeuwen eerder zag, en de Man die Johannes nu ziet, zijn één Man. Onze Verlosser heeft Zich door de eeuwen heen aan Zijn profeten getoond, en de beschrijving verandert niet.

Dit doet ertoe, omdat Daniël het tijdschema van de 70 weken kreeg. Dezelfde Persoon die het contract overhandigde, is de Persoon die nu in Openbaring 1 aankondigt dat het contract op het punt staat te worden uitgevoerd.

De Architectde ArchitectGod als ontwerper van de heilsgeschiedenis, die tijd en structuur vooraf vastlegt. is gekomen om Zijn eigen sloopwerk te doen.

Het witte haar en de vurige ogen

Het haar, wit als wol, wit als sneeuw, verdient een eigen aandachtige blik. Dit beeld komt uit Daniël 7, en daar wordt het gebruikt voor de Oude van dagen — de eeuwige Vader, gezeten in het oordeel over de koninkrijken van de aarde. "Ik keek toe totdat er tronen werden geplaatst, en de Oude van dagen Zich neerzette. Zijn gewaad was wit als sneeuw en het haar van Zijn hoofd als zuivere wol."

Wanneer Jezus met dat haar verschijnt in Openbaring 1, doet Hij een aanspraak waarvoor het Joodse sanhedrinSanhedrinDe hoogste Joodse raad van 70 oudsten tijdens de tweede-tempelperiode, samenkomend in Jeruzalem en religieuze en juridische autoriteit uitoefenend over de natie. Vermeld door het hele boek heen. in Jeruzalem Hem 30 jaar eerder had veroordeeld. "U, Die een Mens bent, maakt Uzelf God." Dat was de aanklacht. Hij had die toen beantwoord door Psalm 110 aan te halen: "De Heer heeft tot mijn Heer gesproken: Zit aan Mijn rechterhand." Hij beantwoordt die nu opnieuw, op Patmos, door te verschijnen met hetzelfde haar als de Oude van dagen. De Zoon en de Vader delen een identiteit die het menselijke verstand niet volledig kan ontvouwen. Zij zijn niet twee Goden. Zij zijn één God in glorieus mysterie, en wanneer de Zoon verschijnt, verschijnt de Oude van dagen met Hem.

De ogen zijn het volgende. Ogen als een vuurvlam. Johannes voelde die ogen op zich, en er zijn geen kasten die voor die ogen verborgen blijven. Geen wachtwoord beschermt je tegen die blik. Geen privébericht, geen anoniem account, geen versleuteld bestand is ondoorzichtig voor die ogen.

Dit is de blik die de zeven gemeenten zal aftasten in hoofdstuk 2 en 3. Ik ken uw werken. Die zin, herhaald aan elke kandelaar, is de formele verklaring van een Magistraat die elke regel van het dossier heeft gelezen voordat Hij de zitting opent. De ogen hebben alles gezien. Er zullen geen verrassingen zijn in de rechtszaal van onze Verlosser.

Maar hoor ook dit. De vurige ogen zijn niet alleen de ogen die oordelen. Het zijn de ogen die je kennen. Wanneer de Bruidegom naar Zijn Bruid kijkt, ziet Hij haar — werkelijk ziet Hij haar, elk deel van haar, de delen die zij zelfs voor zichzelf verbergt. En Hij heeft haar toch lief. Hij heeft haar lief omdat, niet ondanks. Dit is de betekenis van genade. De ogen die het dossier lezen, hebben de rekening die het dossier optekende al betaald. De Magistraat is dezelfde Man die de schuld heeft voldaan.

Dat is waarom Johannes aan Zijn voeten kon liggen en in leven blijven. De hand op de schouder reikte uit vanuit een hart dat alles wist en toch liefhad.

De koperen voeten en het zwaard

De voeten als blinkend koper, gloeiend gemaakt in een oven. In de indeling van de tabernakel was koper — brons — het metaal van de voorhof, waar de zonde werd geconfronteerd en het offer werd verbrand. Goud was het metaal van het binnenste heiligdom, waar God woonde. Koper was het metaal van de grens tussen het heilige en het onreine. Het brandofferaltaar was van koper. Het wasvat waarin de priesters zich wasten vóór de dienst, was van koper. Koper verdroeg de hitte. Koper stond tussen de heiligheid binnen en de verdorvenheid buiten.

Jezus' voeten, zag Johannes, gloeiden met dat koper alsof ze zojuist uit de oven kwamen.

Dit zijn de voeten die aan het slot van dit boek op de Olijfberg zullen neerkomen. Zacharia 14:4 belooft: "Op die dag zullen Zijn voeten staan op de Olijfberg, die voor Jeruzalem ligt, ten oosten ervan. Dan zal de Olijfberg in tweeën gespleten worden naar het oosten en naar het westen. Er zal een zeer groot dal ontstaan." De berg zelf zal het onder die voeten niet uithouden. Koper, vers uit de oven, zal de aarde raken — en de aarde zal wijken.

Maar de koperen voeten vertellen ons ook iets over de manier waarop onze Verlosser Zijn Bruid nadert. Hij is door het vuur gegaan om voor haar te komen. De voeten die Hij op de drempel van Zijn eigen huis zet, wanneer Hij komt om het op te eisen, zijn getekend door de reis. Jesaja 63 beschrijft Hem terugkerend uit BozraBozraDe plaats van bescherming en van de terugkeer van de Losser aan het einde van de zeventigste week. met Zijn gewaden besmeurd, alleen de wijnpers tredend. Dat zijn de voeten die terugkomen. Koper in de oven. Bruidegom op de weg. Dezelfde Persoon.

Dan het zwaard. Uit Zijn mond kwam een tweesnijdend scherp zwaard.

In het Romeinse recht was de gladius — het korte Romeinse zwaard — het symbool van het recht over leven en dood. Een magistraat die het ius gladii droeg, bezat het recht van leven en dood. Pilatus had het. De caesar had het. De proconsuls van het rijk hadden het. Toen Pilatus tegen Jezus zei: "Weet U niet dat ik macht heb U te kruisigen?", sprak hij de taal van het zwaard.

Jezus antwoordde Pilatus toen met enkele kalme woorden: "U zou geen enkele macht tegen Mij hebben, als het u niet van boven gegeven was." (Johannes 19:11). En nu, op Patmos, wordt dat kalme antwoord zichtbaar. Het zwaard is in Zijn mond, niet in de hand van Pilatus. De autoriteit die Pilatus één middag hanteerde, was geleend. De autoriteit die Jezus draagt, is de Zijne van rechtswege, door geboorte, door overwinning. Hij is het Woord dat vlees geworden is. Wanneer Hij spreekt, herschikken de moleculen van de schepping zich. Hij — door te spreken — schiep de werelden. Dezelfde spraak die de melkwegen tot aanzijn riep, zal aan het slot van dit boek de koningen van de aarde en hun legers de rotsen in doen vluchten.

Dat is het zwaard dat Armageddon zal beëindigen. Geen wapen geheven in Zijn hand. Een woord uit Zijn mond.

De zeven sterren en de reflex van de Bruidegom

De rechterhand houdt zeven sterren vast. Openbaring 1:20 verklaart ze: "De zeven sterren zijn de engelen van de zeven gemeenten." Dit zijn de boodschappers, de wachters, de aangestelden die de woorden van de Bruidegom dragen naar Zijn Bruid, verspreid over de wereld.

Hij houdt ze in Zijn rechterhand.

De rechterhand is, in het Hebreeuwse denken, de hand van handeling, van verbond, van bindende toezegging. Toen David in Psalm 16 zong: "U zult mijn ziel in het graf niet verlaten [...] lieflijkheden zijn aan Uw rechterhand, voor altijd," sprak hij over de hand die een mens uit het graf optrekt. Toen Jezus tegen Zijn discipelen zei: "Niemand zal ze uit Mijn hand rukken," deed Hij een verbondsaanspraak. De rechterhand van de Bruidegom is de plaats waar Zijn Bruid veilig wordt vastgehouden.

De kraker — het koninkrijk van het beest, dat de komende hoofdstukken onderzoeken — zal proberen zijn onderdanen te merken op hún rechterhand, als een gedwongen eigendomscontract. Openbaring 13:16 zal het beschrijven. De rechterhand en het voorhoofd, gebrandmerkt met het getal van het beest.

Maar de Bruid is niet op haar eigen rechterhand. Zij is in de Zijne.

De kraker is gedwongen zijn slaven te merken omdat hij hen niet kan vasthouden. Hij moet hen brandmerken, registreren, bespioneren, chippen, omdat zijn greep administratief is — papieren, codes, bedreigingen. De Bruidegom houdt de Zijnen vast. Hij hoeft hen niet uitwendig te merken, omdat zij in Hem zijn. Zie, Ik heb u in beide handpalmen gegraveerd, zei de Heer door Jesaja 49:16, tweeënhalf millennium voordat Johannes de zeven sterren in die rechterhand zag. De gravering is de prijs die Hij betaalde. De spijkers die door die handpalmen gingen, waren het loon voor het vasthouden.

Wanneer de Bruid de rechterhand van onze Verlosser ziet, ziet zij de littekens. Dezelfde littekens die Thomas in de bovenzaal Zijn identiteit aantoonden. Dezelfde littekens die de engelen rondom de troon van hoofdstuk 5 zullen herkennen als de wettelijke grond van Zijn bevoegdheid om de boekrol te nemen. De littekens zijn de koopakte. Zij zijn de manier waarop Hij haar vasthoudt.

Het gezicht als de zon

En Zijn gezicht was zoals de zon schijnt in haar kracht.

Dit is het gezicht dat Mozes vroeg te mogen zien, en waarvan hem werd gezegd dat hij het niet zou overleven. "U zou Mijn aangezicht niet kunnen zien," zei de Heer tegen Mozes op de Sinaï, "want geen mens kan Mij zien en in leven blijven." (Exodus 33:20). De ongefilterde heerlijkheid van God zou het sterfelijke vlees van de botten branden van elke afstammeling van Adam die het zou wagen er rechtstreeks naar te kijken. Daarom werd Mozes verborgen in de kloof van de rots, en mocht alleen de rug van de heerlijkheid hem voorbijgaan.

Johannes op Patmos zag het gezicht. En hij overleefde het alleen omdat onze Verlosser zich neerboog en hem in staat stelde het te overleven.

Dit is het gezicht dat de Bruid zal zien in Openbaring 22:4: "En zij zullen Zijn aangezicht zien, en Zijn Naam zal op hun voorhoofd zijn." De belofte van de eeuwigheid die komt, ligt besloten in die woorden. Wij zullen het gezicht zien. Het gezicht dat Mozes niet kon zien. Het gezicht waarvoor zelfs de serafs hun eigen gezicht bedekken. Het gezicht van de Bruidegom — en wij zullen het zien als Zijn Bruid, oog in oog, zonder sluier tussen ons in.

Elke andere belofte van Openbaring verbleekt naast die ene. Een nieuwe aarde, een nieuwe hemel, een stad van goud, een rivier van leven — het is alles echt en het is alles glorieus. Maar de hoogste reikwijdte van de belofte is niet de stad. Het is het gezicht.

Dat gezicht was naar Jeruzalem gericht in Lukas 9:51, toen "Hij Zijn aangezicht standvastig richtte om naar Jeruzalem te gaan." Hij richtte Zijn gezicht naar het kruis vanwege de Bruid. Hij droeg het kruis vanwege de Bruid. Hij stond op uit de dood en voer op naar de rechterhand vanwege de Bruid. Hij heeft 2.000 jaar aan die rechterhand gewacht vanwege de Bruid. En Hij komt terug vanwege de Bruid.

Het hele boek Openbaring is het verhaal van dat gezicht dat zich eindelijk keert naar de drempel van het huis van de Bruid — en zich niet meer afwendt totdat Hij haar thuis heeft gedragen.

De eerste opdracht

Lees de slotwoorden van Openbaring 1 aandachtig. Nadat Hij Johannes van de grond heeft opgetild, nadat Hij heeft aangekondigd dat Hij de sleutels van de dood en het rijk van de dood houdt, geeft onze Verlosser de eerste opdracht van het hele boek: "Schrijf nu op wat u hebt gezien, en wat is, en wat hierna zal geschieden."

Drie tijden. Wat u hebt gezien — het visioen van de Koning te midden van de kandelaren, zojuist overgeleverd. Wat nu is — de inspectie van de zeven gemeenten, in hoofdstuk 2 en 3. Wat hierna zal geschieden — het zich ontvouwen van de zeventigste weekzeventigste weekDe laatste zeven jaar van het 490-jarige contract: de week van de komende vorst, in haar geheel toekomstig (gewogen). De juridische week van 27 tot 34 is er het type van, geen eerste vervulling. en daarna, vanaf hoofdstuk 4.

Het hele boek ligt in die ene zin uitgestippeld. Het visioen van de Magistraat, de inspectie van de Bruid, de uitvoering van het contract. Schrijf het allemaal op.

En Johannes schreef.

Hij schreef geen horrorverhaal. Hij schreef geen codeboek voor de nieuwsgierigen. Hij schreef een liefdesbrief van een Koning aan Zijn Bruid, verzegeld met de verzekering van Zijn komst. De brief is nu in onze handen. De Bruidegom met het gezicht als de zon, de bazuin als stem, de sleutels van de dood in de hand — Hij is de Auteur van dit boek. Hij is het Onderwerp van dit boek. Hij is het Doel van dit boek.

Al het andere — de kraker, deKraker, deDe werkterm van dit boek voor Satan en de opstandige machten die de aarde bezet houden als onrechtmatige bezitter. De kraker houdt het eigendom vast waarop hij geen juridisch recht heeft en weigert te vertrekken totdat de rechtmatige Eigenaar terugkeert om hem fysiek te ontruimen. tijdrekening, de zegels, de bazuinen, de schalen, het bruiloftsmaal, de nieuwe schepping — is detail in het grotere geheel. Het centrum van het geheel is Zijn gezicht. En Zijn gezicht is, zelfs nu, gericht naar huis.

De Koning heeft Zichzelf geopenbaard.