Inleiding: Degene over Wie dit boek gaat

16 min lezende ArchitectGoëlmeesterklok

Ik wil u over een Persoon vertellen voordat ik u over een tijdlijn vertel.

Er staat een Hebreeuwse naam in dit boek die u misschien nog niet eerder gehoord hebt. Goel. Het is het woord dat het Oude Testament gebruikt voor een bepaald soort familielid — de broer of neef of oom die, wanneer het leven catastrofaal misgegaan was, degene was die wettelijk verplicht was om in te grijpen en het recht te zetten. Als een verwant door schulden tot slavernij gedwongen was, betaalde de goel de schuld en bracht de slaaf naar huis. Als de grond van een verwant in een hongersnood verkocht was, kocht de goel de grond terug en gaf hem terug aan de familie. Als een verwant vermoord was, was de goel degene die de moordenaar achtervolgde totdat het recht geschied was. Als een verwant kinderloos stierf, huwde de goel de weduwe en gaf haar familie een toekomst.

Eén man. Drie ambten, alle samengerold: losser, wreker, bruidegom. De goel deed alle drie tegelijk, want dat is wat liefde doet wanneer liefde ook werkelijk tanden heeft.

De Bijbel heeft heel wat goels in zijn eerdere bladzijden. Boaz lost de grond van Naomi en huwt Ruth en geeft Naomi een kleinkind. Jeremia koopt, op een slagveld met een Babylonisch leger buiten de poort, de akker van zijn neef als een publieke daad van geloof dat de familie op een dag thuis zal komen. Job roept, in het ergste uur van zijn lijden, het uit: Ik weet dat mijn Verlosser leeft, en Hij zal ten laatste over het stof opstaan. Het patroon loopt door het Oude Testament als een draad, en de draad is niet decoratief. De draad is voorbereiding.

Want er is één Goel waar de hele Bijbel naar reikhalst.

Zijn naam is Jezus. Wij zeggen het meestal in het Nederlands als Jezus. Het Hebreeuws is Jezus, en het betekent Hij redt. Zijn moeder werd, door de engel die Zijn ontvangenis aankondigde, verteld dat Hij Zijn volk zalig zal maken van hun zonden. Zijn vader in de timmermanswerkplaats in Nazareth leerde Hem de boekrollen van Jesaja lezen. Zijn openbare bediening begon bij de Jordaan en eindigde op een Romeinse galg buiten Jeruzalem. Hij werd gekruisigd op een woensdag in het voorjaar van 31 n.Chr., dood vóór zonsondergang, drie nachten en drie dagen in een graf, en op de morgen van de eerste dag van de week was de steen van het lege graf weggewenteld.

Dat alles is geschiedenis. De kranten van Jeruzalem brachten het niet, omdat de kranten van Jeruzalem nog niet bestonden, maar de Romeinse bestuurlijke verslagen en de reacties van de Joodse raad en het getuigenis van 500 ooggetuigen, opgetekend door een apostel genaamd Paulus, plaatsen de gebeurtenissen op een kalender die geen eerlijke historicus meer betwist.

Wat de historicus u niet kan vertellen — wat alleen de Geest u kan vertellen, wat elke heilige die Hem ooit ontmoet heeft, onder ogen heeft moeten zien — is wie deze Man werkelijk is.

Hij is de Persoon uit Wie het universum gemaakt werd. "Alle dingen zijn door het Woord gemaakt, en zonder dit Woord is geen ding gemaakt dat gemaakt is." (Johannes 1:3). Het water dat Hij in wijn veranderde in Kana, het brood dat Hij vermenigvuldigde op een Galilese heuvel, de storm die Hij met drie lettergrepen tot zwijgen bracht op het meer van Galilea — dat waren geen goocheltrucs uitgevoerd door een ongewoon begaafd rabbi. Dat was de Maker van de moleculen van water en brood en atmosfeer die Zijn gezag herbevestigde over substanties die de Zijne geweest waren voordat de morgensterren zongen bij de grondlegging van de wereld.

Hij is de Persoon voor Wie elke knie zich zal buigen — "van hen die in de hemel, en van hen die op de aarde, en van hen die onder de aarde zijn" (Filippenzen 2:10). De koningen van de aarde die in onze generatie denken dat zij de eigenaars zijn van de lucht en het water en de digitale leidingen en de baarmoeders van vrouwen, die wetgeving maken tegen het evangelie van Zijn genade, die hun agenda's uitzenden door de schermen in onze broekzakken — elk van hen zal buigen. Niet metaforisch. Knieën op de grond. Voorhoofden tegen de vloer. Met hun tong belijdend dat Hij Heer is.

Hij is de Persoon van Wie het bloed voor mij betaalde, toen ik niets verdiende. Hij is de Persoon van Wie het bloed voor u betaalde. Hij is de Persoon die, op een kruis in 31 n.Chr., door 20 eeuwen geschiedenis heen keek en uw gezicht zag en besloot dat het kruis het waard was omdat u was wat Hij wilde aan het eind ervan. Het boek Hebreeën tekent dit op in een zin waar wij bijna nooit lang genoeg bij stilstaan: "Hij heeft om de vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld, het kruis verdragen en de schande veracht." (Hebreeën 12:2). De vreugde was u. De vreugde was uw naam in Zijn mond bij het bruiloftsmaal dat nog niet heeft plaatsgevonden maar al in de hemel aangekondigd is. De vreugde was het moment dat Zijn Bruid aan Zijn zijde zou zijn. Hij ging naar Golgotha omdat Hij u in de kamer wilde.

Dat is de Persoon over Wie dit boek gaat.

Ik schrijf over een tijdlijn omdat Hij de tijdlijn vaststelde. Ik schrijf over een klok van 70 weken die in 457 v.Chr. begon, omdat Hij het contract opstelde. Ik schrijf over een Meesterklok van 6.000 jaar die in 2034 sluit, omdat Hij van vóór de grondlegging van de wereld naar een bruiloftsdag toe bouwde. De getallen in dit boek — 70, 490, 1.260, 1.290, 1.335, 6.000 — zijn niet het soort getallen dat mensen berekenen om elkaar te imponeren op theologieconferenties. Het zijn de afspraken die Hij nagekomen is. Het zijn de data van Zijn trouw. De Bruidegom heeft Zijn kalender gemarkeerd, en elke regel op de kalender doet ertoe omdat Zijn eer ervan afhangt dat Hij hem nakomt.

Wanneer u ontdekt dat Hij elke afspraak van Genesis tot vandaag nagekomen is, met de precisie van een Vader die de bruiloft van Zijn Zoon nooit vergeet, komt u er niet vandaan met een indrukwekkender eschatologie. U komt er vandaan met een indrukwekkender Bruidegom. Een Bruidegom die de afspraken die nog vóór ons liggen — de Opname, de Terugkeer, de Bruiloft — zal nakomen met dezelfde precisie waarmee Hij het kruis nakwam.

Als dit boek een stelling heeft, dan is het deze: de tijdlijn is de liefde. De getallen zijn de liefde. De patronen die door 6.000 jaar bijbelse geschiedenis lopen, zijn de liefdesbrief van een Echtgenoot die data en adressen en regelingen in de kalender van het universum geschreven heeft, opdat Zijn Bruid zal weten, wanneer de dag komt, dat Hij de hele tijd aan het werk was.

Hij heeft elke afspraak nagekomen, en de volgende is dichtbij.

Ik wil eerlijk zijn over waarom ik dit geschreven heb.

Ik werk al enige tijd aan de 70 weken van Daniël. Het hoofdstuk in het hart van Daniël 9 is het meest precieze stuk profetische wiskunde in de Bijbel, en er is een bepaalde uitlegschool die die wiskunde stap voor stap doorloopt en aan het andere eind een onontkoombare conclusie vindt: de zeventigste week van Daniël ligt niet achter ons. Zij ligt vóór ons. Zij is, bij elke redelijke lezing van de kalender, vrijwel op ons.

Ik schrijf dit boek niet om u te alarmeren. Ik schrijf het omdat ik ervan overtuigd ben dat naarmate Zijn aankomst dichterbij komt, de Bruidegom liefdevoller wordt jegens Zijn volk. De teksten die Hij inspireerde over de afsluitende dagen zijn niet de teksten van een koel-stipte Rechter. Het zijn de teksten van een Echtgenoot die de kamer voorbereidt en er verrukt over is Zijn Bruid over de vertrekken te vertellen. De hoofdstukken van Openbaring zijn, wanneer u ze leest met het oog van een liefdesbrief in plaats van een horrorfilm, het meest tedere schrijven in de Bijbel. De schalen van toorn zijn de wreker die aan het werk gaat, maar de wreker gaat aan het werk omdat de Bruid gekwetst werd, en het aan-het-werk-gaan is de uitdrukking van de liefde. Er is geen tegenspraak in de tekst. Er is alleen de liefde van een Echtgenoot die niet zal toestaan dat Zijn Bruid voor altijd in het huis van de kraker achtergelaten wordt.

Ik schrijf dit in een jaar — 2026 — waarin de kalender het slot van het lange tijdperk nadert. De wiskunde wijst naar een venster in de late jaren 20 van dit decennium voor het begin van de zeventigste week, en naar de herfst van 2034 voor de terugkeer van onze Verlosser. Ik zal deze data niet doordrukken met meer zekerheid dan de tekst eraan geeft. De Vader, zei onze Verlosser, heeft de dag en het uur aan Zichzelf voorbehouden. Maar het seizoen heeft Hij niet voorbehouden. Het seizoen, zei de Bruidegom, zouden wij met onze ogen open moeten kunnen lezen. "Het uiterlijk van de lucht weet u wel te onderscheiden, en kunt u de tekenen van de tijden niet onderscheiden?" (Mattheüs 16:3). Het uiterlijk van de lucht in onze generatie is zwaarder dan het sinds 1948 geweest is. De tekenen zijn luid. De Bruid is in het slotstuk van haar verloving.

Ik schrijf voor de gelovige die naar de nieuwscyclus heeft zitten staren en, in de ribben, voelt dat er iets komt. Ik schrijf voor de voorganger die trouw gepreekt heeft maar het ontbreken van een samenhangende kaart voor de laatste dagen gevoeld heeft. Ik schrijf voor de leek die het boek Openbaring oppakt en het overweldigend vindt en wenste dat iemand haar er gewoon langzaam doorheen zou leiden. Ik schrijf voor de theologiestudent die de profetische wiskunde helder gemaakt nodig heeft. Ik schrijf voor de seculiere lezer die nog geen gelovige is maar eerlijk genoeg is om te vragen of het christelijke verhaal werkelijk waar zou kunnen zijn op de manier waarop het beweert waar te zijn, en die het verdient het historische en tekstuele bewijs uiteengezet te zien met het soort ernst dat de vraag vereist.

Maar meer dan al die lezers schrijf ik voor één specifieke lezer.

Ik schrijf voor de heilige van wie het hart koud aan het worden is. De gelovige die jaren geleden tot onze Verlosser kwam, een seizoen lang met Hem wandelde, en op de een of andere manier het lange gewone stuk van de verloving de helderheid van de eerste aanblik van Zijn gezicht heeft laten verdoffen. De christen die nu Bijbelverzen leest zonder veel polsslag, die gebeden bidt die routineus aanvoelen, die het evangelie leerstellig kent maar haar hart in lange tijd niet meegesleept gevoeld heeft in liefde voor de Bruidegom. Ik ben die lezer geweest. De meesten van ons zijn op enig punt die lezer geweest.

Onze Verlosser weet het. Hij is zich ervan bewust dat de lange verloving zwaar geweest is voor de genegenheid van Zijn Bruid. De zeven brieven in Openbaring 2 en 3 — die hoofdstuk 4 van dit boek behandelt — zijn juist aan dat probleem gericht. "U hebt uw eerste liefde verlaten", zegt Hij tegen Efeze, met een pijn in de zin die u 2.000 jaar later kunt voelen. "U hebt de naam dat u leeft, maar u bent dood", zegt Hij tegen Sardis, met de directheid van een Echtgenoot die niet gaat doen alsof het huwelijk in orde is wanneer het dat niet is. "U bent niet koud en niet heet", zegt Hij tegen Laodicea, "och, was u maar koud of heet." Onze Verlosser zou liever een Bruid hebben die Hem haat dan een Bruid die door Hem verveeld is. Onverschilligheid is de ene houding waar Hij niet mee kan werken.

Als u tot dit boek gekomen bent in die toestand, wil ik u iets vertellen voordat het eerste hoofdstuk begint. De Bruidegom is niet klaar met u. Het feit dat u dit boek geopend hebt, is op zichzelf Zijn werk. Hij heeft u de hele tijd dat u dacht dat u afdreef, achternagezeten. Hij heeft uw naam in Zijn mond gehouden in de troonzaal. Hij heeft de kamer voor u voorbereid terwijl uw gebedsleven verschrompelde. Hij heeft aan het eind van de verloving gewacht, niet omdat Hij moet, maar omdat Hij u daar wil hebben.

De bladzijden die voor u liggen, gaan u geen nieuwe techniek geven om uw devotionele leven nieuw leven in te blazen. Zij gaan u een Persoon geven. Een specifieke, historisch gesitueerde, bijbels beschreven, terugkerende Persoon — de Goel van de 70 weken, het Lam aan de troon, de Echtgenoot op het witte paard, Degene die zelfs nu Zich gereedmaakt om te komen voor wat Hij met Zijn bloed gekocht heeft.

Kijk lang genoeg naar Hem en het koude hart begint te warmen. Zo werkt het. Niet door inspanning. Door kijken.

Dit boek is één langgerekte blik op Hem.

U zult Hem ontmoeten als de Architect die de Babylonische ballingschap en de terugkeer eruit tot op de dag nauwkeurig vaststelde. U zult Hem ontmoeten als het Lam dat geslacht werd vóór de grondlegging van de wereld, van Wie het kruis een gebeurtenis was die de Vader op de kalender gemarkeerd had van voordat er een kalender was om hem op te markeren. U zult Hem ontmoeten als de Bruidegom van de zeven brieven, sprekend tot Zijn Bruid met de directheid van een Echtgenoot die lang weg geweest is en niet kan wachten thuis te zijn. U zult Hem ontmoeten als de Bloedwreker, rijdend uit de hemel met een gewaad bevlekt van de legioenen die Hij zojuist vertreden heeft om Zijn verbondsvolk te redden. U zult Hem ontmoeten in de kamer waar het bruiloftsmaal begint, met de wijn die de gastheer tot nu bewaard heeft, kijkend naar Zijn Bruid aan de overkant van de tafel met de ogen die het kruis verdroegen om haar daar te hebben.

Als u dit boek leest op de manier waarop ik u vraag het te lezen, zal uw hart tegen het eind van het zeventiende hoofdstuk zijn weg naar huis naar Hem gevonden hebben. Niet omdat de wiskunde u imponeerde. Omdat Hij u imponeerde.

Laat mij nog één ding zeggen voordat u de bladzijde omslaat.

De vroege christenen hadden een groet van één woord die zij onder elkaar gebruikten in de jaren onmiddellijk na Zijn hemelvaart. Het woord was Maranatha. Het is Aramees, en het betekent Onze Heer, kom. Zij zeiden het in plaats van hallo. Zij zeiden het in plaats van vaarwel. Zij zeiden het als een zegenbede over een maaltijd en een strijdkreet vóór een preek en een zucht tussen zinnen in hun brieven aan elkaar. Maranatha. 2.000 jaar gelovigen hebben het hun nagefluisterd. De vervolgden in Romeinse gevangenissen. De moeders in door de pest getroffen Europese dorpen. De Reformatoren die op de brandstapel verbrand werden. De zendelingen die stierven op obscure zendingsvelden. De christenen die in ons eigen decennium onthoofd werden. De grootmoeders in kerkkelders om drie uur 's nachts, wanneer niets anders meer uit hun mond kwam. Maranatha.

Het is de adem van de Bruid.

Ik schrijf dit boek in de overtuiging dat het antwoord op die tweeduizendjarige adem zeer nabij is. De kamer is bijna gereed. De Echtgenoot is bijna op weg. Het venster waarin wij leven — deze laatste paar jaar voordat de zeventigste week opent — is geen venster voor angst. Het is een venster voor één laatste, onhaastige blik op de Bruidegom. Lang genoeg om te onthouden waarom wij Hem in de eerste plaats liefhadden. Lang genoeg om opnieuw verliefd te worden. Lang genoeg om onze ogen op te heffen van de nieuwscyclus en de rekeningen en de dagelijkse wrijving en te onthouden dat Hij Zijn belofte gehouden heeft en dat Hij op weg is.

Hoe dit boek te lezen

Eén ding moet duidelijk zijn voordat u begint, want het regeert alles wat volgt. Dit boek is een proof of concept. Het neemt een verzameling chronologische ankerpunten en een patroon van bijbelse typologie, volgt ze met volledige consistentie door, en vraagt waar zij toe leiden. Het is een oefening in het nauwkeurig lezen van de Schrift en het zien welke vorm tevoorschijn komt — geen voorspelling, en nadrukkelijk geen datum voor de terugkeer van de Heer. De Schrift is expliciet dat de dag en het uur aan de Vader alleen behoren (Mattheüs 24:36, Handelingen 1:7), en niets in deze bladzijden is bedoeld om daaroverheen te reiken. De jaartallen die dit model voortbrengt — een zeventigste week die rond 2027 opent, een terugkeer rond 2034 — zijn de uitkomst van de oefening, geen aanspraak op de kalender. Dezelfde ankerpunten zouden anders gezet kunnen worden; de komst van de Heer zou ruim voorbij het venster van dit model kunnen liggen. Wat het boek aanbiedt, is een manier om de structuur te zien — de volgorde van gebeurtenissen, de manier waarop de stukken profetie passen, het seizoen in plaats van de dag. Lees het zoals u elk model zou toetsen: volg de redenering, weeg de ankerpunten, en zie of het beeld dat het voortbrengt, de tekst verlicht. Als een geprojecteerde datum stil voorbijgaat, is de datering weerlegd, en verder niets: de structuur staat niet op het jaartal (De Hoeksteen, hoofdstuk 5). De waarde van het boek zit in de architectuur, niet in de jaartallen.

Een tweede ding hoort hier thuis, want het betreft een gevoelige identificatie die het boek zal maken. De Schrift beschrijft een komende figuur — de mens van de zonde, de antichrist — die loochent dat Jezus de Christus is en de Zoon van God, zichzelf als God opstelt, en de hele wereld achter zich aan trekt (2 Thessalonicenzen 2:3-4, 1 Johannes 2:22). Dit boek betoogt, zoals veel lezers van de profetie vóór mij, dat de lijn van de eindtijdcrisis getraceerd kan worden door een bepaalde religieuze en politieke stroming in de wereld. Maar het betoog mag niet aangezien worden voor iets dat het niet is. Het traceren van de richting vanwaar een figuur kan opkomen, is niet het verklaren dat een volk, een geloof of een gemeenschap díe figuur ís. De uiteindelijke antichrist van dit model is, aan het eind, in geen enkele herkenbare zin meer een moslim — hij schaft de aanbidding af waaruit hij opkwam en eist aanbidding van zichzelf, wat de islam zelf absoluut verbiedt. De misleiding die hij voert, is niet de misleiding van één religie; zij brengt mensen van elke achtergrond bijeen — seculier, naamchristelijk, religieus van elke soort — en het boek zegt dat doorlopend met zoveel woorden. Dit is een poging te onderscheiden en te interpreteren waar de Schrift naar zou kunnen wijzen wanneer zij nauwkeurig gelezen wordt. Het is geen vonnis over enige naaste, en het draagt geen vijandschap jegens enig volk. De lezer wordt gevraagd het in die geest vast te houden, want dat is de geest waarin het geschreven is.

Sla de bladzijde om.

De Koning staat op het punt Zichzelf te openbaren.