De nagemaakte opstanding en het merkteken

16 min lezende Architect

De Mahdi is op de troon gezet. Het zevenjarige verbond is ondertekend. Drieënhalf jaar lang heeft de wereld hem een vredestichter genoemd. Het witte paard heeft gereden zonder pijlen in zijn boog. De economische orde is gestabiliseerd. De moslimwereld is verenigd. De westerse wereld heeft de religieuze agenda gedoogd omwille van de orde die zij heeft hersteld.

Maar het plan van de draak was nooit alleen een politieke messias. Het plan was van het begin af aan een religieuze namaak, uitgevoerd in tandem met de politieke. En daarvoor heeft de kraker een tweede figuur voorbereid.

Het beest uit de aarde

"En ik zag een ander beest opkomen, uit de aarde, en het had twee horens, als die van het Lam, maar het sprak als de draak." (Openbaring 13:11).

Een tweede beest. Hij heeft twee horens als die van het Lam — het uiterlijk van de ware Christus, die het Lam van God is. Maar wanneer hij spreekt, is de stem die van de draak. Hij lijkt op het Lam. Hij spreekt de theologie van de kraker. De identificatie van Johannes is onmiskenbaar, maar het profetische profiel wordt nog scherper wanneer het gelezen wordt door de lens van de islamitische eschatologie.

De islamitische traditie verwacht de terugkeer van Isa al-Masih — Jezus, de zoon van Maria — aan het eind van het tijdperk. De hadith tekenen, in meerdere geauthenticeerde overleveringen, op dat Isa zal terugkeren, het kruis zal breken (letterlijk — hij zal het symbool van het gekruisigde christendom verbrijzelen), de varkens zal doden, de jizya zal afschaffen (de belasting die niet-moslims betaalden om onder moslimheerschappij te leven, nu vervangen door de tweedeling van bekering of dood), en naast de Mahdi zal regeren om wereldwijde islamitische overheersing te vestigen. De Sahih-collecties van Bukhari en Muslim, de gezaghebbendste hadith-compilaties in de soennitische islam, tekenen de terugkeer van Isa op als bevestigde uitspraken van Mohammed (onder meer Bukhari 3448). De Mahdi komt in die twee collecties niet bij naam voor; hij staat in de collecties van Abu Dawud, Ibn Majah en al-Tirmidhi.

Lees dat programma tegen Openbaring 13:11. Twee horens als die van het Lam — hij claimt Jezus te zijn, juist de figuur waar de hele christelijke wereld op gewacht heeft. Spreekt als de draak — hij ontkent het kruis (breekt het), ontkent het goddelijk zoonschap, en eist aanbidding van de Mahdi als de uiteindelijke imam. Hij is de volmaakte theologische inversie van de ware Christus. Voor de overgebleven christenen die hun eigen Bijbels niet begrepen, lijkt hij de christelijke hoop te bevestigen. Voor de moslimwereld bevestigt hij het gezag van de Mahdi. Voor de seculiere wereld verricht hij wonderen die geen wetenschapper kan verklaren. De misleiding is afgesteld op elk publiek dat de kraker moet vangen.

Zijn functies worden beschreven in 13:12-15. Hij oefent het gezag van de antichrist uit. Hij doet de aarde het eerste beest aanbidden. Hij verricht grote tekenen — "maakt dat er vuur uit de hemel op de aarde neerkomt voor de ogen van de mensen" — een doelbewuste parodie op het wonder van Elia op de berg Karmel, juist het wonder waar Israël gezegd is naar uit te zien als het teken van de ware profeet die de Messias zal aankondigen. Hij gebiedt de wereld een beeld van het beest te maken. En hij geeft adem aan dat beeld, zodat het spreekt en het doden gebiedt van ieder die weigert te aanbidden.

De Valse Profeet is operationeel. De Mahdi is op de troon gezet. Het verbond staat op het punt verbroken te worden.

De dodelijke wond

Een opmerking vooraf. De Schrift geeft de gebeurtenispunten van de middenfase van de zeventigste week in Openbaring 13:3, 17:8, en Daniël 12:11 — de wond, de dood en het opstaan van het beest, het opstellen van de gruwel. Wat zij niet geeft, is een verslag van zet tot zet van wat er tussen die gebeurtenispunten passeert. De reconstructie in dit hoofdstuk — het neerdalen van de ziel van de vermoorde Mahdi, de ontmoeting met de draak, de versmelting met Apollyon — is gegrond in die tekstuele aanwijzingen, gelezen samen met wat de Schrift vertelt over de Afgrond (Openbaring 9:11), de put van de afgrond, en de koning die eruit opkomt (17:8). Het is een lezing, geen transcript. De vorm van wat gebeurt is te zien; de innerlijke textuur is afgeleid.

Dat gezegd zijnde, hier is wat de tekstuele aanwijzingen dragen.

Drieënhalf jaar in de zeventigste week, met de Mahdi op het hoogtepunt van zijn wereldwijde gezag, komt het orthodoxe en zionistische overblijfsel in Jeruzalem tot een conclusie die de rest van de wereld gemist heeft. De Mahdi is niet de verlosser van de profetie. Hij is de gruwel waar Daniël en onze Verlosser beide voor gewaarschuwd hebben. Zij hebben de theologische handtekening gezien. Zij weten dat de inscriptie van de Koepel in menselijk vlees geactiveerd is. En zij reageren met de wanhoop van een volk dat dit profiel eerder gezien heeft — Haman, Antiochus Epiphanes, Hitler — en dat weet dat het enige venster voor verzet sluit op het moment dat de figuur zijn tweede helft mag consolideren.

Een aanslag treft het hoofd van de nieuwe wereldorde.

Openbaring 13:3 tekent het op zonder poëtische verzachting: "En ik zag een van zijn koppen als dodelijk gewond, maar zijn dodelijke wond werd genezen." De Griekse formulering is exact. Sphazō — geslacht, gedood door geweld. Plēgē tou thanatou — de wond van de dood, de dodelijke wond. Dit is geen politiek theater. Dit is een dood.

Het hart van de Mahdi stopt. Zijn hersenactiviteit valt vlak. De medische bunkers en de wereldwijde nieuwsnetwerken zenden het feit in real time uit. De man die de moslimwereld verenigde en orde bracht in het post-ineenstortingswesten, is een lijk. Het broze bondgenootschap huivert. De Valse Profeet houdt de massa's kalm. De draak bereidt zijn tegenzet voor. De wereld is opgeschort in de uren en dagen die volgen, kijkend hoe hun leider op een baar ligt.

Wat er in die dagen gebeurt, is onzichtbaar voor aardse ogen, maar zichtbaar in het geestelijke verslag dat Johannes gegeven werd.

Drie dagen in de Afgrond

De ziel van de gedode Mahdi daalt neer. Zij gaat niet naar de schoot van Abraham — die verblijfplaats is voor de rechtvaardigen van de voorgaande verbonden en is niet langer toegankelijk voor wie ook buiten de verlossing van onze Verlosser. De ziel van de Mahdi valt rechtstreeks de Afgrond in — de put van de afgrond, de gevangenis van gevallen engelen die bij de vijfde bazuin verscheen, toen geopend door de vallende ster met de sleutel. De Afgrond is nu functioneel open. De ziel van de Mahdi daalt erin neer.

Wat hij daar tegenkomt, is de huiveringwekkendste geestelijke werkelijkheid waar het Nieuwe Testament naar verwijst. De draak ontmoet hem. Er is geen pijniging in de ontmoeting. Er is welkom. Satan ontvangt hem zoals een vader een zoon ontvangt die thuiskomt. En in de dimensieloze tijd van dat onderhoud wordt de Mahdi de volledige theologische inversie van het universum door de draak getoond — de leugen dat JHWH de dictator is en Lucifer de bevrijder, dat het kruis een nederlaag was en de opstanding een fraude, dat het menselijke ras door zijn Schepper tot slaaf gemaakt is en nu bevrijd moet worden door de brenger van licht. De Mahdi, al doordrenkt van de antichristelijke theologie van de islamitische eindtijd, stemt in. Hij stemt toe, met volledige kennis en volledige wil, om het werktuig van de draak te worden. En op het moment van zijn toestemming vindt de uiteindelijke versmelting plaats.

Apollyon — de Verderver, de engelenkoning van de Afgrond van wie de vrijlating bij de vijfde bazuin al aan bod kwam — versmelt met de ontlichaamde ziel van de Mahdi. De man en de demonische koning worden één entiteit. Wat opstijgt uit de Afgrond, is niet de Mahdi die neerdaalde. Het is iets theologisch nieuws in de menselijke geschiedenis: een Nefilim-achtige samenstelling van menselijk bewustzijn en demonische vorstendom, een achtste koning uit de zeven, een lichaam dat was en niet is en op het punt staat op te komen uit de put van de afgrond (Openbaring 17:8).

De opstanding-uitzending

Na drie dagen — nog altijd in de dagen die aan Purim voorafgaan, in een doelbewuste parodie op de opstanding van Christus op de derde dag — staat de Valse Profeet naast het lichaam van de gedode Mahdi. De camera's staan aan. Miljarden kijken. Isa verheft zijn stem en roept. De hartmonitor in de medische kamer springt op. De hersenactiviteit keert terug op onmogelijke niveaus. De wond op de kop sluit zich zichtbaar, en laat een blijvend litteken achter als de documentaire handtekening van wat er gebeurd is. De Mahdi opent zijn ogen.

Maar de man die stierf, is niet de man die overeind komt.

"En de hele aarde ging het beest met verwondering achterna. En zij aanbaden de draak, omdat hij aan het beest macht gegeven had. En zij aanbaden het beest en zeiden: Wie is aan dit beest gelijk? En wie kan er oorlog tegen voeren?" (Openbaring 13:3-4).

De schokgolf is absoluut. De doden staan niet op. Dat is de universele wet geweest sinds Eden, met één eerdere uitzondering die de wereld 2.000 jaar heeft besteed aan ontkennen. De uitzondering was Jezus. De kraker heeft nu, voor elke camera op aarde, voortgebracht wat hij beweert dat een tweede uitzondering is. Voor de seculiere wereld is de Mahdi de geëvolueerde God-Mens — empirisch bewijs dat het religieuze kader van het verleden achterhaald is. Voor de moslimwereld wordt de grens die gisteren ondenkbaar was — shirk, de aanbidding van een mens als God — plotseling overschreden in massahysterie, bekrachtigd door een opstanding waar hun eigen theologie hen niet op had voorbereid en die zij toch niet kunnen ontkennen. Voor de overgebleven christenen die hun eigen Schriften niet begrepen, lijkt de opstanding het religieuze gezag van Isa te bevestigen, die naast de Mahdi staat als de schijnbare hogepriester van de nieuwe wereldorde.

De gruwel opgesteld

De figuur die de medische kamer uitloopt, is in geen enkele betekenisvolle zin meer een moslimleider. De religie die hem aan de macht bracht, is nu een leeg voertuig. Hij houdt de vorm nog 30 dagen aan — het venster van Purim tot Pascha, lang genoeg om de aanbidding te consolideren van de massa's die hem nog steeds als de Mahdi beschouwen — maar de theologische inhoud is volledig verschoven. Hij eist niet langer onderwerping aan Allah. Hij eist onderwerping aan zichzelf.

Op Purim — dag 0, enkele dagen ná de namaak-opstanding — wordt de gruwel van de verwoesting opgericht die Daniël, Christus en Paulus alle voorzegden. De volgorde is nauwkeurig, en zij is de moeite van het vasthouden waard: de wond, de drie dagen en het opstaan van het beest vallen in de dagen vóór dag 0; wat óp dag 0 valt, is de gruwel. Het dagelijks offer en de slacht- en spijsoffers die nog in een of andere gecompromitteerde vorm door het orthodoxe overblijfsel verricht worden, worden bij decreet gestopt (Daniël 9:27; 12:11) en het beeld wordt opgesteld. Op dezelfde dag betreedt de antichrist de heilige plaats zelf en neemt hij zijn zetel in: "Hij is de tegenstander en verheft zich boven al wat God genoemd of als God vereerd wordt, zodat hij als God in de tempel van God gaat zitten en zichzelf als God voordoet." (2 Thessalonicenzen 2:4). Vanaf dit punt telt de 1.290 van Daniël 12:11. Wie de gruwel ziet, moet vluchten — "laten dan zij die in Judea zijn, vluchten naar de bergen" (Mattheüs 24:15-16) — en in het venster van 30 dagen dat volgt trekt het overblijfsel van Juda weg.

Dán, op Pascha — dag 30, het fysieke middelpunt — breekt het volle beest-gezag aan: de antichrist regeert vanaf de zetel die hij op dag 0 in de heilige plaats innam, waar onze Verlosser zal terugkeren om Zijn voeten te zetten. Vanaf die dag is het merkteken van het beest wereldwijd van kracht, en beginnen de 1.260 dagen van de vlucht van de vrouw te lopen.

Hier moet een misverstand uit de weg geruimd worden dat al eeuwen op deze passage drukt, want het raakt de hele tijdlijn van dit boek. Wanneer Paulus schrijft dat "die dag" niet komt "tenzij eerst de afval gekomen is en de mens van de wetteloosheid, de zoon van het verderf, geopenbaard is" (2 Thessalonicenzen 2:3), dan leest men die openbaring vaak gelijk aan dít moment — het zitten in de tempel van vers 4, de gruwel — en besluit men dat de wegname van de Bruid pas ná de gruwel kan vallen. Maar die gelijkstelling staat er niet; zij wordt verondersteld. Lees vers 3 en 4 met Daniël 9 ernaast, en de mens van de zonde blijkt een loopbaan in twéé tijden te hebben. Bij de aanvang van de week maakt hij met overmacht een verbond sterk voor de velen (Daniël 9:27a); in het midden doet hij het offer ophouden en stelt hij de gruwel (Daniël 9:27b; 11:31). Precies die twee fasen noemt Paulus: geopenbaard aan de aanvang — wanneer hij als verbondsvorst op het wereldtoneel treedt — en in de tempel van God gezeten, zichzelf als God voordoende aan het midden. Vers 4 stempelt dus niet het ogenblik van de openbaring; het is een identificerende bijzin die de mens van de zonde aanwijst aan zijn hoogtepunt, niet aan zijn optreden. De openbaring van vers 3 is zijn optreden bij het verbond; de volle openbaring in de tempel volgt pas als de weerhouder helemaal opzij is getreden (2:7-8). Die weerhouder wijkt in drie stappen: een eerste stap aan de aanvang (Openbaring 6:2), het "uit het midden" na de wegname, in de oorlog in de hemel (Openbaring 12:7-9), en het volledig opzijtreden uit Jeruzalem op de gruwel (Daniël 12:1; Openbaring 11:2; 12:14). De meerderheid van de uitleggers leest in 2:3 en 2:8 één openbaring; dit boek leest er twee onthullingen van één loopbaan in, met Daniël ernaast, en draagt die lezing als betwist (De Dag van de HEER, hoofdstuk 29).

Twee lijnen maken het aannemelijk. De eerste is de naam. De zoon van het verderf heet in heel de Schrift slechts twee mensen — Judas (Johannes 17:12) en de mens van de zonde (2 Thessalonicenzen 2:3). En Judas wás de zoon van het verderf reeds vóórdat de satan in hem voer (Johannes 13:27): gemerkt aan het begin, ten volle bezeten aan het eind. Zo ook deze: openbaar als verbondsvorst aan de aanvang, ten volle satanisch in de gruwel; de openbaring gáát aan de volle bezetenheid vooraf. De tweede lijn is de weerhouder. Iets — ho katechōn, die weerhoudt (2 Thessalonicenzen 2:6-7) — houdt de openbaring tegen tot zijn eigen tijd (vers 6): pas als hij uit het midden weg is, wordt "de wetteloze geopenbaard" (vers 8), om bij de verschijning van de Heer verdelgd te worden. Wie vers 3 als het verbond leest, laat de weerhouder dus bij de aanvang een eerste stap doen (Openbaring 6:2) en pas vóór de gruwel uit het midden gaan; "ten volle" staat niet in de tekst, het volgt uit die lezing. Er zijn dus twee onthullingen van één voortgaande figuur: zijn optreden als verbondsvorst (vers 3, vóór de Dag), en zijn volle zelfvergoddelijking (vers 8, ná het wijken van de weerhouder). De wegname van de Bruid bij het zesde zegel valt tússen beide in. Paulus gebruikt daarbij driemaal hetzelfde werkwoord (2:3, 6, 8); dat de eerste openbaring het verbond is, leest dit boek uit Daniël 9:27, niet uit 2 Thessalonicenzen.

Zo laat 2 Thessalonicenzen 2 de volgorde van dit boek toe — en zónder de "komst van onze Heer Jezus Christus en onze bijeenvergadering tot Hem" (2:1) van de Dag los te wrikken. De afval en de openbaring-als-verbond gaan vooraf, aan de aanvang; dán opent de Dag van de Heer met het zesde zegel, en valt de wegname; dán, in het midden, de gruwel die hier te zien is; dán, in het najaar van 2034, de climax die de wetteloze verdelgt. 2:1 en 2:8 noemen één komst. Dit boek leest haar als een tijd met een begin (de bijeenvergadering) en een climax (de verschijning); dat is een keuze van het model, geen gegeven van 2 Thessalonicenzen 2. En de afval is daarbij geen abstractie: zij is de reële afval van belijders in de laatste dagen, die naar het einde toe aanzwelt en haar brandpunt vindt in dit verbond zelf — de velen die zich onder de valse vorst scharen, maken daarmee hun afval van de ware Messias openbaar. Afval en openbaring zijn twee zijden van één gebeurtenis aan de aanvang, beide vóór het zesde zegel. (Eerlijk: dit leest de openbaring van vers 3 als het verbond, niet als de tempel-zetel — een minderheidslezing tegenover wie haar met de zelfvergoddelijking laat samenvallen. Haar kracht is dat zij naadloos op Daniëls twee-fasen-loopbaan past, en dat zij de bijeenvergadering tot de Heer bij de Dag laat staan in plaats van haar eruit te wrikken.)

In dat gebaar stort de hele theologische steigerconstructie van de eerste helft van de zeventigste week in. De Mahdi is niet langer de Mahdi. Het kalifaat is niet langer islamitisch in enige klassieke zin. De zevende kop heeft zijn werk gedaan — hij droeg het gezag van de kraker door 13 eeuwen van voorbereiding en bracht hem tot het moment van de verklaring — en nu werpt de achtste koning het religieuze voertuig af dat hem afleverde. Vanaf dit uur is de tweedeling absoluut. Aanbid het beest, of sterf. Geen bemiddelende jizya. Geen accommodatie voor enige voorgaande religie, ook niet de islam die hem voortbracht. De draak heeft de vorm lang genoeg gebruikt om zijn coalitie samen te stellen. Nu werpt hij hem af voor de universele aanbidding die hij gewild heeft vanaf de dag van zijn uitzetting uit de hemel.

Het verbond is verbroken. Het merkteken wordt uitgerold.

Het beeld en het merkteken

De Valse Profeet activeert de eikon — het beeld van het beest — en geeft het pneuma, adem, in taal die zo doelbewust godslasterlijk is dat de Griekse tekst Genesis 2:7 echoot, waar God leven blies in Adam. Het beeld is geen statische afgod. Het is een wereldwijd, interactief raster van kunstmatige algemene intelligentie, gehuwd aan occulte bezieling — een systeem dat spreekt, dat oordeelt, dat de executie gebiedt van ieder die weigert te aanbidden. De nagemaakte schepping van de kraker is operationeel. Het beeld spreekt. Het spreekt de stem van de draak door een digitaal lichaam dat elke burger van elke natie gelijktijdig overziet.

Dan komt het charagma — het merkteken. Het Griekse woord betekent gravering of brandmerk, zoals Ptolemaeus IV de Joden die hij tot slaafse staat terugbracht "met vuur op het lichaam" liet merken met het klimopblad van Dionysus (3 Makkabeeën 2:28-29; χαράσσεσθαι). De tekst specificeert de locatie: de rechterhand of het voorhoofd (13:16). De rechterhand is de hand van werk, van transacties, van de contracten die het economische leven regeren. Het voorhoofd is de zetel van identiteit en van aanbidding. De kraker brandmerkt zijn slaven op de rechterhand óf op het voorhoofd. Zonder het merkteken — geen kopen, geen verkopen, geen deelname aan de gerantsoeneerde economie die de enige voedselbron is die overblijft in een wereld waar de bazuinen het landbouwfundament vernietigd hebben.

Het getal van het merkteken is 666. De tekst nodigt uit tot bezinning op het getal. "Hier is de wijsheid: wie verstand heeft, laat hij het getal van het beest berekenen, want het is een getal van een mens, en zijn getal is 666." (13:18). Het getal heeft weerklank tegen één eerder moment in de bijbelse geschiedenis. Koning Salomo ontving, in 1 Koningen 10:14, exact 666 talenten goud in één jaar — het inkomen dat de hoogte van zijn regering markeerde en het begin van zijn verval in afgoderij, vermenigvuldiging van vrouwen en militaire trots. Het nagemaakte koninkrijk van de kraker, gemerkt met hetzelfde getal, is de inversie van dat van Salomo: een Salomonische economie zonder de God van Salomo, een koninkrijk van menselijke opklimming naar goddelijkheid dat precies eindigt waar dat van Salomo eindigde, in catastrofale geestelijke ineenstorting.

De drie misleidingen

Het merkteken wordt uitgerold in drie lagen, elk afgesteld op een ander publiek.

Voor de voormalige radicale moslim ziet het merkteken eruit als de vervulling van de strikte islamitische visie: het kruis gebroken, de jizya afgeschaft, de tweedeling verhelderd tot bekering of dood. De hadith lijken bekrachtigd. Maar let op wat het merkteken vereist dat geen trouwe moslim in feite kan geven: de aanbidding van het beest als God. De radicale gelovige die zijn leraar tot het einde volgt — die het merkteken neemt en buigt — is overgegaan in shirk, de ene zonde die de klassieke islam onvergeeflijk verklaarde. De misleiding is totaal. Hij denkt dat hij zijn religie vervult. Hij is in feite gebruikt om haar te ontmantelen. Openbaring 20:4 tekent de executies aan de andere kant op: "de zielen van hen die onthoofd waren om het getuigenis van Jezus en om het Woord van God, en die het beest en zijn beeld niet hadden aanbeden." Het werktuig van executie wordt genoemd.

Voor de gematigde wereld en de seculiere moslim en westerling is het merkteken het pad naar economische stabiliteit. De chaos van de zegels en bazuinen heeft de wereldwijde voorzieningsketens verbrijzeld. Het systeem van het beest, dat de gerantsoeneerde resten monopoliseert, maakt het merkteken de enige manier om een gezin te voeden. De misleiding hier is niet theologisch maar praktisch. Mensen nemen het merkteken niet omdat zij geloven, maar omdat zij moeten eten.

Voor de overgebleven christen die zijn Bijbel nooit las, wordt het merkteken bekrachtigd door Isa — de figuur die op Jezus lijkt, die de wonderen verricht heeft, die vuur uit de hemel geroepen heeft, die teruggekeerd is zoals de profeten voorzegd hebben. De misleiding is de verschrikkelijkste van de drie, omdat zij biedt wat lijkt op christelijke bekrachtiging voor het programma van de kraker. Alleen de heilige die weet dat "geen ander evangelie ontvangen kan worden van enige andere engel uit de hemel" (Galaten 1:8) doorziet haar.

De zwart-wittweedeling die onze Verlosser 2.000 jaar heeft uitgesteld, is nu van kracht. Er zijn niet langer moslims en christenen en Joden en seculieren op de planeet. Er zijn alleen zij die het merkteken dragen en zij die het niet dragen. De zevende kop is weggevallen als religieuze identiteit. De achtste koning aanvaardt slechts één trouw. De draak heeft eindelijk gekregen wat hij vanaf Babel wilde: één stad, één toren, één naam, één aanbidding — de universele namaak samengesteld en operationeel.

De drie horens onderworpen

Eén laatste detail sluit de architectuur. Daniël 7:8 had een elfde horen beschreven die opkwam tussen de 10, "en zie, drie van de eerdere horens werden voor hem uitgerukt." Drie van de oorspronkelijke 10 koningen bieden weerstand tegen de consolidatie van de antichrist. Zij worden niet vernietigd. Het Aramese werkwoord shaphel betekent laag maken, vernederen, onderwerpen. Zij worden tot gehoorzaamheid gebroken. Openbaring 17:13 bevestigt het resultaat: "Dezen zijn eensgezind en zij zullen hun kracht en macht aan het beest overdragen." De 10 koningen, met inbegrip van de drie onwillige, dragen hun volle macht over aan de achtste koning. De federatie is voltooid. De kraker heeft zijn tientenige coalitie verenigd onder de Mahdi-Apollyon, bekrachtigd door de Valse Profeet, gemerkt door het charagma, overzien door het sprekende beeld, en theologisch geïnverteerd op elk front.

Het nagemaakte koninkrijk is operationeel. De Bruid die het merkteken weigert, is voortvluchtig. De Bruid die in de woestijn is, is verborgen. De Bruid die in de hemel is, verzameld als de eerstelingen van de tarwe, kijkt toe. En onze Verlosser, op de troon, heeft de samengeperste schalen van executie van de zevende bazuin nog niet laten klinken.

Maar Zijn ambassadeurs zijn al gearriveerd in de hoofdstad van de kraker.

Op weg naar de getuigen

Drieënhalf jaar lang, in de tweede helft van de zeventigste week, regeert het nagemaakte koninkrijk van de kraker vanuit Jeruzalem. De Mahdi-Apollyon zit waar de tempel stond. De Valse Profeet bekrachtigt vanaf zijn zijde. Het beeld spreekt. Het merkteken wordt afgedwongen. Het afslachten van wie weigeren, loopt op industriële snelheid. De wereld gelooft dat zij de uiteindelijke vorm van de menselijke beschaving gezien heeft.

Dat heeft zij niet. Zij heeft in plaats daarvan de meest uitgewerkte val gezien die de kraker ooit in elkaar gezet heeft — en onze Verlosser staat op het punt haar van binnenuit te ontmaskeren.

Het volgende hoofdstuk stapt de straten van de bezette hoofdstad binnen. Twee mannen in een haren kleed verschijnen aan de poorten van de tempel. Zij beginnen te profeteren. Vuur komt uit hun mond. De regen houdt op. Het water verandert in bloed. 1.260 dagen lang spreken zij — en de antichrist kan hen niet aanraken.

Het Lam heeft Zijn ambassadeurs naar de huiskamer van de kraker gestuurd.