Epiloog: De dagvaarding is betekend

U hebt het boek gelezen.

Ik weet niet wat er in uw stoel gebeurt terwijl u deze laatste bladzijden leest. Ik weet wel wat er in de mijne gebeurt wanneer ik lang genoeg met het materiaal zit. De 70 weken van Daniël zijn geen rekenkundig vraagstuk; zij zijn een klop op de deur. Wanneer u de klop eenmaal gehoord hebt, kunt u hem niet meer ongehoord maken. U kunt de deur negeren. U kunt doen alsof de klop de wind was. Maar u kunt, na zoveel gehoord te hebben, niet beweren dat u niet wist dat er iemand stond.

Ik heb dit boek geschreven in de overtuiging dat de Bruidegom op weg is en dat de kalender veel verder gevorderd is dan het grootste deel van Zijn Bruid beseft. De zeventigste weekzeventigste weekDe laatste zeven jaar van het 490-jarige contract: de week van de komende vorst, in haar geheel toekomstig (gewogen). De juridische week van 27 tot 34 is er het type van, geen eerste vervulling. van Daniël — de afsluitende zeven jaar van het lange menselijke verhaal — is, bij elke eerlijke lezing van het rekenwerk, vrijwel op ons. Het venster waarin wij leven, is de adem voor het alarm. Er zijn maar zoveel gewone ochtenden over. Er zijn maar zoveel nieuwscycli, maar zoveel feestdagen, maar zoveel tafelgesprekken, maar zoveel gewone zondagen in gewone kerken voordat het eerste zegel verbreekt en de kalender die 6.000 jaar gelopen heeft, afloopt.

Ik vertel u dit niet om u bang te maken. Ik vertel u dit omdat Hij mij gezegd heeft het u te vertellen. Het hele doel van de bijbelse profetie is de Bruid genoeg waarschuwing te geven om gereed te zijn. De Bruidegom kondigt Zijn aankomst niet aan om Zijn Bruid te verschrikken. Hij kondigt haar aan omdat Hij wil dat zij gekleed is. Hij wil dat zij waakt. Hij wil dat zij aan de deur staat.

Dus dit is de laatste bladzijde van het boek, en de vraag die boven elk voorgaand hoofdstuk gezweefd heeft, landt nu rechtstreeks op u.

Bent u gereed?

Ik bedoel niet gereed in de zin van het hebben van een theologisch standpunt over de timing van de opname. Ik bedoel gereed in de zin die de zeven brieven bedoelden toen onze Verlosser Zijn Bruid toesprak in Openbaring 2 en 3. Bent u teruggekeerd tot uw eerste liefde? Draagt u het witte kleed van de gehoorzaamheid of de halve kleding van het compromis? Is uw lamp gevuld met olie, of bent u de dwaze maagd die naar de koopman zal rennen wanneer de bruidegom arriveert?

Er is een rechtszaal betrokken bij alles waar dit boek over gegaan is, en u bent 17 hoofdstukken lang in die rechtszaal aanwezig geweest. De kraker heeft terechtgestaan. De wreker heeft Zijn zaak opgebouwd. Het vonnis is geveld. De uitvoering is op handen. Maar de rechtszaal waarin u zit, heeft nog één agendapunt af te handelen, en het agendapunt bent u.

De dagvaarding is betekend. U bent opgeroepen als getuige in de slotpleidooien. De vraag die u gesteld wordt, is de eenvoudigste vraag die het universum ooit stelt: Aan welke kant staat u?

De Bruidegom heeft de lossingsprijs betaald voor iedereen die Hem zal ontvangen. Het kruis is 2.000 jaar geleden voltooid. Het bloed is gesprenkeld. Het contract is ondertekend in de hand van de Vader. Wat rest, is de persoonlijke, individuele ontvangst. Onze Verlosser zal Zich niet met geweld een weg banen in een hart dat zijn deur niet voor Hem geopend heeft. Hij staat aan de deur en klopt, zeggen de zeven brieven. "Als iemand Mijn stem hoort en de deur opent, zal Ik bij hem binnenkomen en de maaltijd met hem gebruiken, en hij met Mij." (Openbaring 3:20). Het maaltijd houden is het bruiloftsmaal op kleine schaal, in dit huidige tijdperk, in het hart van de gelovige. Het is de aanbetaling van het maal dat komt.

Als u die deur nooit geopend hebt, is het sluiten van dit boek het moment om hem te openen. Er is geen formule. Er is geen specifiek gebed. Er is alleen de eenvoudige daad van uw gezicht keren naar Degene die gewacht heeft, en zeggen — zelfs in uw innerlijke stilte, zonder dat iemand luistert — Ja. Kom binnen. Ik wil wat U gekocht hebt.

Als u die deur eerder geopend hebt maar de verloving koud geworden is, is het sluiten van dit boek het moment om terug de kamer in te lopen. De Echtgenoot is niet opgehouden met wachten. Hij heeft uw naam in Zijn mond gehouden in de troonzaal. Hij heeft uw zetel aan de tafel voorbereid. De kamer is bijna gereed. Loop terug naar Hem. Hij is er de hele tijd geweest.

Als u trouw geweest bent door een lange gehoorzaamheid heen, is dit boek uw bemoediging om door te gaan. Het einde is dichterbij dan u dacht. De deur staat op het punt te openen. De wijn die de gastheer tot nu bewaard heeft, wordt ingeschonken. Waak. Bid. Blijf met uw lamp gevuld. U bent dichter bij Zijn gezicht dan u ooit geweest bent.

Ik schrijf deze laatste regels op een gewone dag in 2026. Het licht komt door mijn raam zoals het 6.000 jaar lang door ramen gekomen is. De ketel staat op. De wereld maakt haar lawaai buiten. Niets in de textuur van deze ochtend suggereert dat de kosmos dichter bij zijn voltrekking is dan op enige eerdere ochtend in de menselijke geschiedenis. Maar dat is wel zo. Elke klok die getikt heeft sinds 457 v.Chr., heeft naar dit decennium toe getikt. De Bruidegom heeft data op de kalender van het universum geschreven met het geduld van een Echtgenoot en de precisie van een Koning, en de data arriveren nu.

Hij is op weg.

Luister.

Daar — aan de deur van uw eigen leven — kunt u het bijna horen.

Een voetstap.

Een klop.

De Echtgenoot is hier.

Open de deur.

— H.V.