Thuiskomen

19 min lezende ArchitectGoël

De draak is in de poel van vuur. De grote witte troon heeft zijn zitting gesloten. De doden die niet in het boek van het leven stonden, hebben hun vonnis ontvangen. De dood en het rijk van de dood zelf zijn in het vuur geworpen. De oude aarde en de oude hemel zijn weggevlucht voor het aangezicht van Hem die op de troon zit — de tekst gebruikt een opzienbarende zinsnede: "er was geen plaats meer voor hen te vinden" (Openbaring 20:11). Zij worden niet verplaatst. Zij worden niet opgelapt. Zij hebben eenvoudig geen verdere plaats in het universum.

De kosmos is voor een ogenblik leeg.

Dan spreekt de Vader.

"En ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, want de eerste hemel en de eerste aarde waren voorbijgegaan. En de zee was er niet meer." (Openbaring 21:1).

De nieuwe schepping begint.

De nieuwe hemel en de nieuwe aarde

Wat Johannes optekent, vraagt vertraging om het te bevatten. De eerste schepping, in Genesis 1, werd uit het niets tot bestaan gesproken. "In het begin schiep God de hemel en de aarde." (Genesis 1:1). Het Hebreeuwse werkwoord bara — scheppen in de absolute zin, het werkwoord dat de Bijbel bijna uitsluitend voorbehoudt aan goddelijk handelen — werd gebruikt voor de stichtende daad. Uit de tohoe wa-bohoe van vormloze wateren riep de Vader licht voort, lucht, land, plantengroei, zon en maan, vissen en vogels, beesten en mensen. "En God zag al wat Hij gemaakt had, en zie, het was zeer goed." (1:31). Zes dagen. Het oorspronkelijke universum.

Toen kwam de leugen van de kraker binnen. De val in Genesis 3 verbrak het oorspronkelijke. De grond werd vervloekt. Het baren werd pijnlijk. De dood kwam binnen. De zeeën werden gevaarlijk, rusteloos, verdelend. Het venijn van de slang werkte zich 6.000 jaar lang het merg van elk levend wezen in. Het zeer goed van Genesis 1:31 werd het zuchten van Romeinen 8:22.

Het kruis betaalde de lossingsprijs voor de hele verbroken orde. De zeventigste week voerde het vonnis over de kraker uit. Het millennium draaide veel van de vloek terug en gaf de Bruid en onze Verlosser 1.000 jaar van gezamenlijke heerschappij over een gedeeltelijk-herstelde wereld. Maar er was nog steeds een eerste hemel en een eerste aarde — gerimpeld door 6.000 jaar van de voetafdruk van de kraker, gelittekend door de aardbeving van de zevende schaal en de zeven bazuinen, getekend door de architectuur van een gevallen ras, zelfs in zijn vernieuwde vorm.

Die wereld is nu weg. Niet verplaatst. Niet met pensioen gestuurd. Weg. De Vader heeft gedaan wat Hij alleen kan doen: Hij heeft de oorspronkelijke orde volledig opgelost; de elementen zijn brandend vergaan (2 Petrus 3:10-12). En Hij heeft een nieuwe hemel en een nieuwe aarde doen opkomen, nieuw van orde: zonder zee, zonder dood, zonder vloek (21:1, 4; 22:3). Dit is niet de oude aarde opgeknapt.

En de zee was er niet meer. Het detail treft eenieder die het opmerkt. De zeeën waren, in de profetische verbeelding, de plaats van rusteloze instabiliteit — de chaos waaruit het beest opkwam, de diepte die getemd moest worden, de grens die volken scheidde en het verzamelen van de verlosten verhinderde. In de nieuwe schepping is er geen zee. Er is geen chaos meer. Er is geen scheiding meer. Er is geen grens tussen de verlosten die door schepen of boodschappers overgestoken moet worden. De geografie zelf verkondigt de nieuwe stand van zaken: eenheid, toegankelijkheid, voortdurende gemeenschap over de hele nieuwe wereld heen.

De stad daalt neer

Dan verschijnt het meest treffende beeld in de hele Bijbel.

"En ik, Johannes, zag de heilige stad, het nieuwe Jeruzalem, neerdalen van God uit de hemel, gereedgemaakt als een bruid die voor haar man sierlijk gemaakt is." (21:2).

Een stad daalt neer uit de hemel. Geen stad die in de hemel blijft. Een stad die neerdaalt van God uit de hemel en zich op de nieuwe aarde vestigt. De stad die God voor de Zijnen gereedmaakte (Hebreeën 11:16), tot dit uur boven, daalt nu op de nieuwe wereld neer als haar blijvende thuis. Hemel en aarde zijn samengevoegd. Het nieuwe Jeruzalem is het architectonische feit van die samenvoeging.

En de stad is gereedgemaakt als een bruid die voor haar man sierlijk gemaakt is. De stad is de Bruid. Niet alleen: de Bruid woont in de stad; de stad is haar, op de manier waarop Eva het lichaam van vlees en been van Adam was. Het nieuwe Jeruzalem is de voltrokken woonvorm van de verlosten van alle tijden, volmaakt, verheerlijkt, architectonisch zichtbaar geworden als de stad zelf. De muren zijn haar grenzen. De poorten zijn haar openingen. De straten zijn haar binnenste. De troon in haar midden is haar hart, en Degene op de troon is haar Echtgenoot.

"En ik hoorde een luide stem uit de hemel zeggen: Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen Zijn volk zijn, en God Zelf zal bij hen zijn en hun God zijn." (21:3).

De tent van God is bij de mensen. Het Grieks is skēnē — de tent, de woning, hetzelfde woord dat gebruikt wordt voor de tabernakel in de woestijn die Mozes in de woestijn opzette. Van de uittocht door de tempel van Salomo door de tempel van Herodes door de verwoesting in het jaar 70, had de Vader Zijn woning te midden van Zijn volk opgeslagen in opeenvolgende structuren. Geen van die structuren bevatte Hem volledig. Geen van hen gaf de verlosten rechtstreekse toegang. De sluier voor het Heilige van de Heiligen stond in elk van hen. Nu is de skēnē niet langer een tent of een gebouw. De skēnē is het nieuwe Jeruzalem zelf, en de woning is niet langer achter een sluier — God Zelf is bij hen.

De stem die dit aankondigt, is de stem die zich op dit moment heeft voorbereid sinds Genesis 3:8, toen de Heer in de hof wandelde bij de wind in de namiddag, zoekend naar de mens die zich voor Hem verborgen had. 6.000 jaar later vindt de Heer de mens thuis, niet langer verbergend, staand in de deur van de stad die de bruid is, gereed om van aangezicht tot aangezicht begroet te worden.

Wat Hij wegneemt

"En God zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal er niet meer zijn; ook geen rouw, jammerklacht of moeite zal er meer zijn. Want de eerste dingen zijn voorbijgegaan." (21:4).

Lees die woorden langzaam. De dood zal er niet meer zijn. De eerste vijand, geïntroduceerd in Eden, afgeschaft. Het ophouden van het biologische leven dat elk menselijk wezen dat ooit op de aarde liep, achtervolgd heeft — weg. Geen rouw. De rouwklacht die begon bij de eerste miskraam van Eva, die door elke begrafenis liep, elke echtscheiding, elke vervreemding, elk verraad, elk verspild jaar — weg. Geen jammerklacht. De tranen die op enig punt elk menselijk oog vulden, om een of andere reden, over 6.000 jaar heen — weg. Geen moeite. Elke chronische ziekte, elk gebroken been, elke migraine, elke kankercel, elke zenuw beschadigd bij het baren — weg.

De eerste dingen zijn voorbijgegaan. Het werkwoord is parēlthen — zij liepen voorbij, zij zijn voorbijgegaan. Het verdriet van het lange menselijke verhaal is voorbijgelopen. Het ligt in het verleden. Het is niet in het heden. Het heden bevat er niets van.

Dit is het moment waarop de Bruid begrijpt wat het kruis werkelijk gekocht heeft. Zij heeft een tijdperk lang geweten dat het kruis de lossingsprijs betaalde. Zij heeft 1.000 jaar geweten dat de prijsbetaling het terugdraaien van de vloek omvatte. Maar hier, in de nieuwe schepping, ziet zij de volle omvang van wat gekocht werd. Niet alleen de redding van zielen. Niet alleen de opstanding van lichamen. Niet alleen de reiniging van één planeet. Elk gevolg van de val, afgeschaft. Elk verdriet dat ooit een verlost hart raakte, opgedroogd bij de bron. Elke traan, afgewist — door de hand van God Zelf.

De tekst specificeert wie het doet. God zal alle tranen van hun ogen afwissen. Geen engel. Geen proces van langzaam vergeten. God Zelf, de Vader, met Zijn eigen hand, komt naar elk verlost gezicht en wist het overblijfsel van het verdriet weg. De tederheid van dit beeld is bijna meer dan het hart kan bevatten. De Vader, die de tranen van Zijn kinderen in Zijn kruik bewaard heeft sinds David erover schreef (Psalm 56:9), opent nu de kruik, aanvaardt elke traan als Zijn eigen verdriet, en verwijdert hem uit het universum.

Het zeer goed van Genesis 1:31 is hersteld. Maar het is meer dan hersteld. De Bruid die in het nieuwe Jeruzalem wandelt, is niet wat Eva geweest zou zijn als de val nooit gebeurd was. De Bruid is wat de verlossing maakte — een schepsel dat door het koninkrijk van de kraker is heen geweest en aan de andere kant eruit gekomen is, erdoor gelouterd, getrouwd met een Echtgenoot die voor haar betaalde met Zijn bloed. Zij is meer dan Eden had kunnen voortbrengen. Zij is de dochter van de liefde van onze Verlosser, gevormd in de oven van de aardse schaduwen van de dood en de lange verloving, mooi op een manier die de onschuld van Eden nooit had kunnen zijn.

De afmetingen van de stad

Johannes krijgt een rondleiding. "En de stad lag daar als een vierkant, haar lengte was even groot als haar breedte. En hij mat de stad met de meetlat op: 12.000 stadiën. Haar lengte, breedte en hoogte waren gelijk." (21:16).

Een kubus. 12.000 stadiën aan elke zijde — ongeveer 2.000 kilometer. Een stad met de afmetingen van een continentale landmassa, in de vorm van een kubus. Lees die maten tegen één eerdere plaats in de Bijbel: het Heilige van de Heiligen in de tempel van Salomo was ook een kubus, 20 el aan elke zijde (1 Koningen 6:20). Het nieuwe Jeruzalem is het Heilige van de Heiligen uitgebreid tot continentale schaal. De hele stad is de woning van God. Er is geen apart heiligdom binnenin omdat de stad het heiligdom is.

"Ik zag geen tempel in haar, want de Heer, de almachtige God, is haar tempel, en het Lam. En de stad heeft de zon en de maan niet nodig om haar te beschijnen, want de heerlijkheid van God verlicht haar, en het Lam is haar lamp." (21:22-23). Geen tempel, omdat er geen scheiding tussen God en Zijn volk overblijft. Geen zon, omdat de heerlijkheid zelf alles verlicht. Het Lam is de lamp. De stad gloeit van binnenuit met de glans van Degene die voor haar betaalde.

12 poorten, drie aan elke zijde — noord, zuid, oost, west — "en op de poorten waren namen geschreven, namelijk van de 12 stammen van de Israëlieten" (21:12). De verbondsfamilie wordt geëerd bij de ingangen. De aartsvaders van wie de verhalen Genesis vulden, staan ingeschreven op de deurposten van de eeuwige stad. "En de muur van de stad had 12 fundamenten met daarop de 12 namen van de 12 apostelen van het Lam." (21:14). De apostelen van wie het getuigenis het evangelie naar de naties droeg, zijn de fundamenten waarop de muren rusten. Israël en de Kerk zijn geen twee wedijverende bevolkingen in het nieuwe Jeruzalem. Zij zijn geïntegreerd in de architectuur van dezelfde stad — één Bruid gevormd uit de getrouwen van beide.

De muren zijn jaspis. De stad is goud, zo zuiver dat het doorzichtig is. De fundamenten zijn gelaagd met 12 edelstenen, elk genoemd — jaspis, saffier, chalcedon, smaragd, sardonyx, sardius, chrysoliet, beril, topaas, chrysopraas, hyacint, amethist. De poorten zijn parels, elke poort één parel. De straat is goud als doorzichtig glas.

De beschrijvingen zijn geen poëzie bedoeld als impressionistisch. Het zijn inventarissen van materialen van een specifieke samenstelling die de Vader gekozen heeft voor het thuis van Zijn Zoon en de vrouw van Zijn Zoon. Elk detail van de stad is het bruiloftsgeschenk van de Vader, bereid van vóór de grondlegging van de wereld voor het moment dat de Bruid intrekt.

De rivier en de boom

In het hart van de stad is de geografie van Eden hersteld — en overtroffen.

"En hij liet mij een zuivere rivier zien, van het water van het leven, helder als kristal, die uit de troon van God en van het Lam kwam. In het midden van haar straat en aan de ene en de andere zijde van de rivier bevond zich de boom van het leven, die 12 vruchten voortbrengt — van maand tot maand geeft hij zijn vrucht. En de bladeren van de boom zijn tot genezing van de heidenvolken." (22:1-2).

De rivier van Eden is teruggekomen. "Een rivier kwam voort uit Eden om de hof te bevochtigen [...]" (Genesis 2:10). 6.000 jaar later stroomt de rivier weer — maar nu stroomt zij niet uit een verborgen hof in Mesopotamië. Zij stroomt uit de troon van God en van het Lam. De bron is de Bruidegom Zelf. Het water van het leven dat onze Verlosser de Samaritaanse vrouw bij de bron aanbood — "wie drinkt van het water dat Ik hem zal geven, zal in eeuwigheid geen dorst meer krijgen" (Johannes 4:14) — stroomt nu in letterlijke overvloed door de straten van de stad, beschikbaar om te drinken voor elke verloste ziel die eraan voorbijloopt.

De boom van het leven is terug. "God verdreef de mens, en plaatste oostelijk van de hof van Eden de cherubs met een vlammend zwaard, dat heen en weer bewoog, om de weg naar de boom van het leven te bewaken." (Genesis 3:24). De cherubs en het vlammende zwaard hebben 6.000 jaar de wacht gehouden. Nu is het zwaard in de schede. De cherubs rondom de troon versperren de weg niet langer; zij prijzen het Lam dat hem opende. De boom van het leven staat aan weerszijden van de rivier, en draagt 12 oogsten per jaar, en zijn bladeren genezen de naties.

De Bruid eet van de boom waarvan zij zes millennia geweerd werd. Zij drinkt van de rivier waarnaar zij door een lange verloving gedorst had. De geografie van het paradijs is hersteld, met de Stad van God eromheen gebouwd, en de verlosten van elk tijdperk wandelen langs de oever van de rivier van Degene voor wie zij stierven en met wie zij opstonden.

Het gezicht zien

Dan het vers dat de grote belofte van de Bijbel afsluit.

"En geen enkele vervloeking zal er meer zijn. En de troon van God en van het Lam zal daar zijn, en Zijn dienstknechten zullen Hem dienen, en zullen Zijn aangezicht zien, en Zijn Naam zal op hun voorhoofd zijn." (22:3-4).

Zij zullen Zijn aangezicht zien.

Het vers is de kroon van de hele canon. Van Mozes op de berg Sinaï, die vroeg om Gods heerlijkheid te zien en gezegd werd "u zou Mijn aangezicht niet kunnen zien, want geen mens kan Mij zien en in leven blijven" (Exodus 33:20), door elke heilige die ernaar verlangde op God te zien en het niet kon, door elk gebed dat vroeg om een aanblik van Degene die het hart liefhad zonder te zien — de belofte heeft duizenden jaren gestaan dat op een dag, in één stad, de verlosten Zijn aangezicht zullen zien.

Vanavond zien zij het.

De Bruidegom kijkt naar de Bruid die Hij de prijs van het kruis betaalde om te hebben. De Bruid kijkt naar de Echtgenoot van Wie het gezicht in haar dromen geweest is gedurende de lange verloving en naast Wie zij nu door het millennium gewandeld heeft. De Vader, die van vóór Eden ervoor koos Zijn Zoon een Bruid te geven, kijkt toe bij de voltrekking waarnaar Zijn eigen hart gestreefd heeft sinds Hij ons in Hem uitverkoren heeft vóór de grondlegging van de wereld.

Zijn Naam zal op hun voorhoofd zijn. De Bruid draagt de Naam van de Vader op de plaats waar de gemerkten van de zeventigste week het charagma droegen. De 144.000 droegen die Naam op de berg Sion als het zichtbare tegen-merkteken tegenover het brandmerk van de kraker. Nu draagt elke verloste ziel hem als de blijvende identificatie van de familie. De Bruid is de vrouw van de Goel. De Vader is haar schoonvader en haar Vader door aanneming. Zij hoort erbij.

De belofte die gehouden werd

Hier past een korte pauze.

Dit boek heeft, over 18 hoofdstukken, de lange verloving van de Bruidegom en Zijn Bruid getraceerd. Het Meestercontract van 490 jaar werd opgesteld bij Daniël 9. De zeven brieven landden op de tafels van zeven Bruid-gemeenten. De troonzaal kwam in beeld in hoofdstuk vijf, en het Lam nam de boekrol. De zegels verbraken; bij het zesde zegel werd de Bruid verzameld als de eerstelingen van de tarwe; de bazuinen klonken, en de uitzetting van de kraker begon. De draak werd uit de hemel geworpen en het beest kwam op uit de Afgrond. De schalen vielen, onze Verlosser reed uit de hemel, de bruiloft begon, het millennium ontvouwde zich, de grote witte troon velde zijn vonnis, en de nieuwe schepping daalde neer uit de hand van de Vader.

Door dit alles heen heeft één refrein stilletjes meegelopen: Hij heeft Zijn belofte gehouden. Hij is op weg.

De trouw van de Bruidegom aan het tijdschema van de 70 weken. De trouw van de Vader om Zijn Zoon te zenden voor de Bruid die Hij uitverkoren had. De trouw van de Goel om elke afspraak na te komen, van het Paaslam tot het kruis tot de opstanding tot de harpazō tot de terugkeer op de precieze dag. De trouw van de Geest om een Bruid gereed te maken die op de juiste plaats op het juiste moment zou zijn, gekleed in het juiste linnen.

Hij hield elk van hen.

De Bruid die vanavond in het nieuwe Jeruzalem staat, kijkend naar het gezicht van haar Echtgenoot, weet, op een manier die zij op geen enkel eerder punt in het verhaal had kunnen weten, dat Degene die zij vertrouwde, het vertrouwen waard is. Elke belofte die zij door de lange verloving heen moest blijven geloven — de beloften dat haar gebeden gehoord werden, dat haar gehoorzaamheid geteld werd, dat haar verdriet beantwoord zou worden, dat haar tranen afgewist zouden worden, dat haar Echtgenoot kwam, dat haar plaats bewaard werd, dat haar naam in het Boek stond — elk van die beloften is gehouden. Niet gedeeltelijk. Niet uitgesteld. Gehouden.

"Hij Die van deze dingen getuigt, zegt: Ja, Ik kom spoedig." (22:20).

En de Bruid heeft, door de lange eeuwen heen, geantwoord met de roep die de hele Bijbel afsluit: "Amen. Ja, kom, Heer Jezus!" (22:20). Maranatha. Het ene woord uit het Aramees van de vroege Kerk — onze Heer, kom. De vroege christenen zeiden het tegen elkaar als een groet en een zegenbede en een zucht en een strijdkreet. 2.000 jaar gelovigen hebben het hun nagezegd. De hospices van de stervenden hebben het gefluisterd. De vervolgden in kelders in China en ondergrondse gemeenten in Iran en Pakistan hebben het gebeden. De moeders die hun kinderen begroeven, hebben het gekreund.

Vanavond wordt het beantwoord.

Degene die kwam, is gekomen. De Echtgenoot die op weg was, is gearriveerd. De Bruid die Maranatha fluisterde door de lange nacht, kijkt op en ziet dat de morgen er is, de deur van de kamer open is, de Koning die kwam naast haar aan de tafel zit, en de dag van haar verlossing nu is.

De eerste dag van voor altijd

Het bruiloftsmaal van het Lam gaat op de eerste dag van de nieuwe schepping voort, en het heeft geen einde.

De cherubs rondom de troon, die 6.000 jaar lang niet opgehouden zijn met zeggen heilig, heilig, heilig, zingen nu hetzelfde lied in een schepping die het zonder filter hoort. De oudsten werpen hun kronen voor het Lam. De engelen zingen. De verlosten van elk tijdperk — Abel en Seth en Henoch en Noach, Abraham en Izak en Jakob, Mozes en David en de profeten, de apostelen, de martelaren van elke eeuw, de Reformatoren, de zendelingen die op vreemde bodem stierven voor het evangelie, de vervolgden van elk tijdperk, de heiligen van de zeventigste week die hun hoofd verloren aan de Mahdi-Apollyon, het orthodoxe overblijfsel van Israël thuisgebracht uit Bozra, de grote menigte die niemand tellen kon uit elke stam en taal — zij allen voorbij de dood (21:4), zij allen in de stad of in haar licht (21:24), zij allen feestend in de tegenwoordigheid van het Lam.

De wijn die tot nu bewaard werd, wordt ingeschonken. Het brood dat het lichaam van onze Verlosser was, wordt onder Zijn volk gebroken. De Echtgenoot zit aan het hoofd van de tafel, en op elk gezicht dat naar Hem gekeerd is, ligt de vreugde die Hij stierf om voort te brengen. Hebreeën 12:2 vindt zijn uiteindelijke vervulling. De vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld is in de kamer met Hem. Het kruis was het waard. Hij heeft Zijn Bruid aan Zijn zijde. Het plan van de Vader van vóór de grondlegging van de wereld is voltrokken.

En in de absolute stilte tussen twee noten van het engelenlied, wanneer de Bruid haar ogen opheft en de ogen van de Bruidegom aan de overkant van de tafel ontmoet, weten beiden — Hij en zij, gelijktijdig — dat dit is waar het universum voor gemaakt werd.

De morgensterren zongen bij de grondlegging van de wereld. Zij zingen opnieuw bij de bruiloft.

Het verhaal is voorbij.

Het verhaal is nog maar net begonnen.

Hij heeft Zijn belofte gehouden.

Hij is thuis.