De bruiloft van het Lam

Het veld is vrijgemaakt. De Bruid is verzameld. Het overblijfsel van Israël, rouwend bij BozraBozraDe plaats van bescherming en van de terugkeer van de Losser aan het einde van de zeventigste week., heeft eindelijk het gezicht van haar Goel gezien, en de Geest van de genade en van de gebeden is op haar gevallen. De draak is in de Afgrond verzegeld. De twee beesten zijn in de poel van vuur. De aarde ligt onder de hand van haar rechtmatige Eigenaar voor het eerst sinds Eden.

En in de troonzaal van de hemel verheft een menigte haar stem voor het moment waar de hele Bijbel naar gestreefd heeft.

"En ik hoorde zoiets als een geluid van een grote menigte en als een geluid van vele wateren en als een geluid van zware donderslagen: Halleluja, want de Heer, de almachtige God, is Koning geworden. Laten wij blij zijn en ons verheugen en Hem de heerlijkheid geven, want de bruiloft van het Lam is gekomen en Zijn vrouw heeft zich gereedgemaakt." (Openbaring 19:6-7).

De bruiloft van het Lam. De zinsnede bevat de hele Bijbel.

Wat de Bruidegom van het begin af aan wilde

Om te begrijpen wat er op dit uur gebeurt, is het nodig verder terug te gaan dan dit boek tot nu toe ging. Verder dan Bozra. Verder dan de eerste komst van de Goel. Verder dan de val van Babel, verder dan Eden, verder zelfs dan de dag dat de mensheid gemaakt werd. Terug naar een moment in de eeuwige raad van de Vader, voordat de grondlegging van de wereld gelegd werd, toen de Vader naar Zijn Zoon keek en besloot Hem een Bruid te geven.

Paulus benoemt dit moment in Efeziërs 1:4 — "omdat Hij ons vóór de grondlegging van de wereld in Hem uitverkoren heeft." De Bruid werd uitverkoren vóór de grondlegging. Voordat Adam uit het stof gevormd werd. Voordat de morgensterren samen zongen. Voordat het eerste foton de eerste centimeter aflegde. De Vader had een Bruid in gedachten voor Zijn Zoon, en de hele architectuur van de schepping — de materie, de energie, de tijd, het menselijke verhaal — werd geconstrueerd voor de bruiloft. De kosmos bestaat omdat de Vader besloot de Zoon een vrouw te geven.

Dat is het diepste wat de Bijbel ons te vertellen heeft over waarom we hier zijn.

Dit verschuift hoe alles gelezen wordt. Wie Genesis 2 leest — "Het is niet goed dat de mens alleen is; Ik zal een hulp voor hem maken als iemand tegenover hem" — herkent, onder de zin over Adam, het voorafgaande besluit van de Vader over Zijn eigen Zoon. Het huwelijk van Adam met Eva is niet het origineel; het is de afbeelding. Het origineel is het huwelijk waar de bruiloft van Adam naar wees, het huwelijk van de Laatste Adam met de Bruid gevormd uit Zijn eigen doorstoken zijde.

Eva werd genomen uit de tsela van Adam — het Hebreeuwse woord vertaald als rib maar nauwkeuriger zijde betekenend. De Heer liet een diepe slaap op Adam vallen, opende zijn zijde, nam vlees en been van hem, en bouwde een vrouw. Toen Adam wakker werd, werd de vrouw aan hem voorgesteld, en hij zong het eerste gedicht in de Bijbel: "Deze is ditmaal been van mijn beenderen, en vlees van mijn vlees! Deze zal mannin genoemd worden, want uit de man is zij genomen." (Genesis 2:23). De Bruid werd genomen uit de zijde van de bruidegom.

2.000 jaar geleden, op een Romeins kruis, dreef een soldaat een speer in de zijde van de Laatste Adam. "Maar een van de soldaten stak met een speer in Zijn zij, en meteen kwam er bloed en water uit." (Johannes 19:34). Hetzelfde woord in de Septuaginta — pleura, de zijde. De Bruid van de Laatste Adam werd, net als de Bruid van de eerste Adam, genomen uit de geopende zijde van haar man tijdens een slaap die dieper was dan enige slaap daarvoor. De structuur van de bruiloftsdag aan het slot van Openbaring stond al ingeschreven in de structuur van Eden.

De Bruid is been van Zijn beenderen en vlees van Zijn vlees. Letterlijk. Zij kwam uit Zijn zijde voort.

De patronen door de Schrift heen

De Bijbel is niet stil over de bruiloft tussen Genesis en Openbaring. Het verhaal is geweven met bruidspatronen op bijna elk groot keerpunt, en elk daarvan onthult weer een facet van het huwelijk dat altijd op komst was.

Abraham zendt, in Genesis 24, zijn knecht naar een ver land om een bruid voor zijn zoon Izak te vinden. De knecht bidt bij een bron. Een jonge vrouw, Rebekka geheten, komt water putten. Zij is bereid haar familie te verlaten en te reizen naar een land dat zij nooit gezien heeft, om te trouwen met een man die zij nooit ontmoet heeft, op het getuigenis van een knecht die de geschenken van de vader draagt. Het patroon is niet subtiel. De Vader in de hemel heeft Zijn Geest naar een ver land, Aarde genaamd, gezonden om een bruid voor Zijn Zoon te verzamelen. De Bruid is bereid het enige thuis dat zij gekend heeft te verlaten, op het getuigenis van de Geest, die de geschenken van de Vader draagt als de aanbetaling op de bruiloft die komt. Rebekka reist met de kamelen door de woestijn. De Bruid reist door dit tijdperk. En aan het eind van de reis, wanneer de kamelen over de heuvelrug komen, ging Izak tegen het vallen van de avond naar buiten om te mediteren in het veld. Hij sloeg zijn ogen op en zag, en zie, er kwamen kamelen aan. Ook Rebekka sloeg haar ogen op en zag Izak. Zij liet zich snel van de kameel glijden. (Genesis 24:63-64). Zij bedekt zich met een sluier. De knecht vertelt Izak het hele verhaal. Izak brengt haar in de tent van zijn moeder en neemt haar, en zij wordt zijn vrouw, en hij heeft haar lief. Het patroon is de bruiloft aan het eind van dit tijdperk.

Jakob heeft Rachel lief en werkt zeven jaar voor haar, en die waren in zijn ogen als enkele dagen, omdat hij haar liefhad (Genesis 29:20). Onze Verlosser heeft 2.000 jaar voor Zijn Bruid gearbeid aan de rechterhand van de Vader, en de tijd is Hem kort voorgekomen vanwege de liefde die Hij voor haar heeft.

Boaz lost Ruth bij de stadspoort van Bethlehem, en neemt de akker en de weduwe in dezelfde transactie. Hoofdstuk 4 van dit boek onderzocht dit. De Bruid is de vrouw die onze Verlosser koopt samen met de akker; de lossingsprijs is het bloed van de verwant.

Esther, het Joodse weesmeisje, wordt in het huis van de koning genomen en gaat door 12 maanden van voorbereiding — zes maanden met mirre en zes maanden met reukwerk — voordat zij aan de koning wordt voorgesteld (Esther 2:12). De Bruid van het Lam is ook door haar voorbereiding gegaan. De mirre is het lijden dat zij met Hem gedeeld heeft in dit tijdperk; het reukwerk is de heiligheid die de Geest in haar gewerkt heeft. Zij wordt aan de Koning voorgesteld bij de bruiloft, bekleed met het opgehoopte effect van haar verloving.

Het Hooglied, het romantischste boek in de Bijbel, is het liefdeslied tussen een bruidegom en zijn geliefde dat de Hebreeuwse traditie altijd herkend heeft als de canonieke viering van het huwelijk van de Messias met Zijn volk. "Ik ben van mijn Liefste en mijn Liefste is van mij." (6:3). "Leg mij als een zegel op Uw hart, als een zegel op Uw arm. Want de liefde is sterk als de dood, de hartstocht onstuitbaar als het graf. Haar vonken zijn vurige vonken, vlammen van de Heer." (8:6). De liefde van de Goel voor Zijn Bruid is de liefde die het Hooglied al 3.000 jaar beschrijft.

Bij de bruiloft van Kana in Johannes 2 was het allereerste wonder dat Jezus ooit in Zijn openbare bediening verrichtte, bij een bruiloft. De wijn raakte op. Hij veranderde zes vaten water in de beste wijn van het feest. De discipelen keken toe en geloofden in Hem. Het eerste teken van Zijn bediening was het redden van een bruiloft. De laatste grote daad van de Bijbel is Zijn eigen bruiloft.

In Mattheüs 22 vertelde Hij een gelijkenis: een koning maakte een bruiloft gereed voor zijn zoon en zond zijn dienaren om hen te roepen die genodigd waren. Zij weigerden. De koning zond meer dienaren. De genodigden bespotten hen en doodden hen. De koning verdelgde die moordenaars, en zond toen zijn dienaren uit naar de wegen en riep iedereen die zij konden vinden — zowel slechten als goeden — totdat de bruiloftszaal vol gasten was. De Vader heeft het hele tijdperk lang de bruiloftsgasten geroepen. Sommigen hebben geweigerd. Sommigen zijn gekomen. De zaal vult zich. Vanavond gaan de deuren dicht.

In Mattheüs 25 vertelde Hij de gelijkenis van de 10 maagden die op de bruidegom wachtten. Vijf wijze, vijf dwaze. De bruidegom bleef uit. Zij sluimerden allen. Te middernacht klonk er een geroep: "Zie, de bruidegom komt, ga naar buiten, hem tegemoet!" De wijze hadden olie in hun lampen. De dwaze niet, en zij gingen olie kopen. Terwijl zij weg waren, kwam de bruidegom, en "zij die gereed waren, gingen met hem naar binnen naar de bruiloft, en de deur werd gesloten." De wakende Bruid gaat naar binnen. De onvoorbereide vinden de deur gesloten.

In Efeziërs 5 geeft Paulus het diepste theologische commentaar op het huwelijk in het hele Nieuwe Testament, en hij eindigt het met de regel die alles verklaart: "Dit geheimenis is groot; maar ik spreek met het oog op Christus en de gemeente." (Efeziërs 5:32). Elk menselijk huwelijk sinds Eden heeft naar dit ene gewezen. Elk verbond dat een man ooit met een vrouw gesloten heeft, is een klein beeld geweest van het verbond dat Christus met Zijn Kerk sloot. Het geheimenis van het huwelijk, zegt Paulus, gaat uiteindelijk niet over het huwelijk. Het gaat over Christus.

De Bruid heeft zich gereedgemaakt

"Laten wij blij zijn en ons verheugen en Hem de heerlijkheid geven, want de bruiloft van het Lam is gekomen en Zijn vrouw heeft zich gereedgemaakt." (Openbaring 19:7).

Zij heeft zich gereedgemaakt. Het werkwoord is hētoimasen — mediale vorm, zichzelf gereedgemaakt. De Bruidegom heeft de prijs betaald. De Geest heeft het reukwerk gewerkt. Maar er is iets dat de Bruid moest doen dat niemand anders voor haar kon doen: zichzelf gereedmaken. Zij moest de lamp gevuld houden. Zij moest het bruiloftskleed onbevlekt houden. Zij moest blijven uitkijken toen de Echtgenoot lang weg leek te blijven.

"En het is haar gegeven zich met smetteloos en blinkend fijn linnen te kleden, want dit fijne linnen zijn de gerechtigheden van de heiligen." (19:8). Lees die regel aandachtig. Het bruiloftskleed is niet algemeen; het zijn de gerechtigheden van de heiligen. Elke daad van gehoorzaamheid over de lange verloving, elk geheim gebed in een binnenkamer, elke gulden gegeven uit armoede, elk woord van vergeving uitgestrekt naar een vijand, elke weigering om te compromitteren toen compromis makkelijker was — elk van die daden is geweven in de jurk die zij vanavond draagt. Zij draagt haar eigen trouw.

Dit is een van de meest verbluffende waarheden in het Nieuwe Testament, en het vraagt vertraging om het te laten doordringen. De Bruid arriveert niet bij de bruiloft in geleende kleding. Zij arriveert in wat zij geworden is. Haar gerechtigheid is geschonken — dat is de toegerekende gerechtigheid van Christus die Paulus door zijn brieven heen beschrijft — maar de uitwerking van die gerechtigheid, de uitdrukking ervan in het echte leven onder echte druk, is de hare. De Bruidegom betaalde voor de jurk. De Bruid weefde haar op het weefgetouw van haar eigen dagen. En vanavond draagt zij haar.

Elke trouwe heilige die dit boek leest, weeft op dit moment draden van die jurk. Elke daad van gehoorzaamheid in de onbekendheid van een gewone dinsdag gaat het linnen in. De Echtgenoot ziet het. De Echtgenoot telt het. De Echtgenoot bewaart elke draad.

De stem vanaf de troon roept haar binnen

"En hij zei tegen mij: Schrijf: Zalig zijn zij die geroepen zijn tot het avondmaal van de bruiloft van het Lam. En hij zei tegen mij: Dit zijn de waarachtige woorden van God." (19:9).

Het bruiloftsmaal. Het bruiloftsbanket. Een bruiloftsfeest duurde zeven dagen (Genesis 29:27; Richteren 14:12, 17), met de bruid en bruidegom gezeten aan het hoofd van de tafel, omringd door gasten die uit elk deel van het leven van de familie gekomen waren. Het bruiloftsmaal van het Lam is de kosmische versie van dat feest. Elke gast die ooit onze Verlosser door geloof heeft liefgehad — Abel en Seth en Henoch en Noach, Abraham en Izak en Jakob, Mozes en David en Elia, de profeten van elke eeuw, de apostelen, de martelaren van elk tijdperk, de heiligen van elke natie — elk van hen is aanwezig. De oudtestamentische heiligen die bij de opstanding van Christus in 31 n.Chr. werden opgewekt, zijn er. De eerstelingenEerstelingenZie Aparchē. De Nederlandse term die door dit boek heen wordt gebruikt voor het oogstonderpand. van de tarwe die bij het zesde zegel verzameld werden, zijn er. De twee getuigen, Mozes-en-Elia-figuren die 1.260 dagen in Jeruzalem stonden, zijn er. De 144.000 van de berg Sion zijn er. Het overblijfsel van Israël, zojuist thuisgebracht uit Bozra, zal aan de tafel gebracht worden, met de wonden in de handen van haar broer nog levendig in haar geheugen.

De zaal vult zich. De stoelen vullen zich. De wijn — de beste wijn, de wijn die onze Verlosser sinds Kana bewaard heeft — wordt ingeschonken. "Want bij U is de bron van het leven; in Uw licht zien wij het licht." (Psalm 36:10).

En aan het hoofd van de tafel neemt de Bruidegom Zijn zetel in, met de Bruid aan Zijn zijde.

Waar Hij op gewacht heeft

Hier vraagt iets aandacht dat de Hebreeënbrief optekent en waar bijna niemand ooit bij stilstaat.

"Terwijl wij het oog gericht houden op Jezus, de Leidsman en Voleinder van het geloof. Hij heeft om de vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld, het kruis verdragen en de schande veracht en zit nu aan de rechterhand van de troon van God." (Hebreeën 12:2).

Om de vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld. Het kruis — het meest afgrijselijke moment in de kosmische geschiedenis, het moment waarop de Zoon van God aan een Romeinse galg genageld werd en door de Vader verlaten werd opdat de lossingsprijs betaald kon worden — werd verdragen vanwege een vreugde. Een specifieke vreugde. Een vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld. Hij had haar in het oog terwijl Hij naar Golgotha liep. Hij zag haar voor zich. Hij ging door Gethsemane en de geseling en de doornenkroon en de spijkers en de duisternis vanwege deze vreugde.

Wat was de vreugde?

De vreugde was de bruiloft. De vreugde was het moment van Openbaring 19, wanneer de Bruid voor wie Hij betaald heeft aan Zijn zijde is en het plan van de Vader van vóór de grondlegging van de wereld voltrokken wordt. De vreugde was zij. De vreugde was wij.

Lees die zin opnieuw. Onze Verlosser ging naar het kruis vanwege de vreugde van het hebben van jou aan het bruiloftsmaal.

Dit is het diepste wat het Nieuwe Testament ons vertelt over het hart van de Bruidegom. Hij verdroeg Golgotha niet omdat Hij moest. Hij verdroeg het omdat Hij jou wilde. Het kruis was de prijs die Hij bereid was te betalen om de Bruid aan Zijn zijde te hebben bij de bruiloft. Elke druppel bloed die uit die wonden viel, was een druppel liefde voor een specifieke Bruid. Elke minuut van de drie uur duisternis was een minuut die Hij bereid was te leven in de afwezigheid van het gezicht van Zijn Vader, opdat Hij jou voor altijd in Zijn huis kon hebben.

De bruiloft vanavond is niet, in de eerste plaats, waar de Bruid op gewacht heeft. Het is waar Hij op gewacht heeft. Het is het moment waar Zijn eigen hart naar gestreefd heeft sinds voordat Eden gemaakt werd. De Bruid verlangt naar de Bruidegom. Maar de Bruidegom verlangt meer naar de Bruid.

"Zoals een bruidegom zich verblijdt over zijn bruid, zo zal uw God Zich over u verblijden." (Jesaja 62:5). Lees het langzaam. De verblijding vanavond is niet voornamelijk de vreugde van Israël of de vreugde van de Kerk of de vreugde van de verloste ziel. Het is Gods vreugde. De Vader verblijdt Zich omdat Zijn Zoon eindelijk Zijn Bruid heeft. De Zoon verblijdt Zich omdat het kruis het waard was.

De Bruid ziet Zijn gezicht

Het bruiloftsfeest bij Kana eindigde met de gastheer die tegen de bruidegom zei: "U hebt de goede wijn tot nu bewaard." (Johannes 2:10). Het bruiloftsmaal van het Lam opent met de Bruid die zich hetzelfde realiseert. Elke vreugde die zij ooit op aarde gekend heeft — de warmte van het gezin, de lach van kinderen, de omhelzing van vrienden, de zoetheid van het evangelie zelf — was goede wijn. Maar niets ervan was de beste wijn. De beste wijn werd voor nu bewaard.

Zij heft haar ogen op. Het gezicht dat Johannes zag op Patmos en waarvoor hij als dood neerviel — het gezicht als de zon die schijnt in haar kracht, de vurige ogen, het haar wit als wol — is nu het gezicht aan de overkant van de tafel. En de vurige ogen die haar doorzochten in de zeven brieven, die elke zwakheid en elke geheime trouw van haar verloving kenden, kijken nu naar haar met de liefde die het kruis verdroeg om haar aan deze tafel te hebben.

Openbaring 22:4 zal het vers geven dat de belofte van de hele Bijbel afsluit: "En zij zullen Zijn aangezicht zien." Dit is het moment waarop die belofte begint vervuld te worden.

Zij ziet de wonden. Zij ziet de Bruidegom die 2.000 jaar lang de kamer in het huis van Zijn Vader heeft voorbereid en haar heeft thuisgehaald. "In het huis van Mijn Vader zijn veel woningen; als dat niet zo was, zou Ik het u gezegd hebben. Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken. En als Ik heengegaan ben en plaats voor u gereedgemaakt heb, kom Ik terug en zal u tot Mij nemen, opdat ook u zult zijn waar Ik ben." (Johannes 14:2-3). De Echtgenoot is hier.

Zij spreekt niet. Er is niets te zeggen in dit moment. Zij kijkt eenvoudig naar Hem en laat de vreugde die de bestemming van elke weg geweest is, over zich heen beginnen te spoelen in de stilte van de bruiloftskamer.

Het bruiloftsmaal begint.

Op weg naar het millennium

Het bruiloftsfeest loopt terwijl het nieuwe koninkrijk gevestigd wordt. Het volgende hoofdstuk kijkt naar de aardse kant hiervan. De Bruid en de Bruidegom blijven niet geïsoleerd in de troonzaal; het huwelijk strekt zich naar buiten uit, de hele schepping in, terwijl onze Verlosser Zijn duizendjarige heerschappij begint, met Zijn vrouw aan Zijn zijde.

Maar dit moment wordt niet snel voorbijgegaan. Het bruiloftsfeest is de voltrekking van alles waar de Bijbel naar gewezen heeft. Het is waar het kruis voor was. Het is waar de verloving voor was. Het is waar de Vader Zich over verblijd heeft van vóór de grondlegging van de wereld.

"Laten wij blij zijn en ons verheugen en Hem de heerlijkheid geven, want de bruiloft van het Lam is gekomen en Zijn vrouw heeft zich gereedgemaakt."

Hij heeft Zijn Bruid. De prijs is betaald. De jurk is geweven. De zaal is vol. De wijn is ingeschonken. De vurige ogen kijken naar haar met de vreugde die het kruis verdroeg om haar hier te hebben.

De morgensterren zongen bij de grondlegging van de wereld. Zij zingen opnieuw bij de bruiloft.

Hij heeft Zijn belofte gehouden.