De twee getuigen

Drieënhalf jaar lang, in de tweede helft van de zeventigste weekzeventigste weekDe laatste zeven jaar van het 490-jarige contract: de week van de komende vorst, in haar geheel toekomstig (gewogen). De juridische week van 27 tot 34 is er het type van, geen eerste vervulling., is Jeruzalem de hoofdstad van de kraker. De antichrist zit waar de tempel stond. De Valse Profeet zendt uit vanaf zijn zijde. Het beeld spreekt. Het merkteken wordt afgedwongen. Elke camera op aarde wijst naar de stad als de zetel van wat de wereld gelooft dat de uiteindelijke vorm van de menselijke beschaving is.

En elke dag, 42 maanden lang, staan twee mannen in een haren kleed ergens in die straten en vertellen de wereld dat zij het mis heeft.

De kleine boekrol

De getuigen verschijnen niet uit het niets. De wreker heeft hun opdracht al ten minste een hoofdstuk lang voorbereid, in een scène die het oog van de storm vlak vóór het klinken van de zevende bazuin inschoof.

"En ik zag een andere sterke Engel uit de hemel afdalen. Hij was bekleed met een wolk en boven Zijn hoofd was een regenboog. Zijn gezicht was als de zon, en Zijn voeten waren als zuilen van vuur." (Openbaring 10:1).

Een sterke engel daalt neer. De beschrijving is dicht bevolkt met de beeldspraak die al eerder rondom de Bruidegom zelf verscheen — de regenboog-omkranste troon van hoofdstuk 4, het gezicht als de zon van hoofdstuk 1, de voeten van koper en vuur. Of dit nu een Christofanie is — de vóór-vleeswording verschijning van het Lam in engelengedaante — of een hooggeplaatste engelenvertegenwoordiger die het gezag van de Bruidegom draagt, de functie is dezelfde: een delegatie van de troon staat op de grond, en de delegatie draagt een kleine boekrol.

De engel plant één voet op de zee en één op het land, claimt in die houding de hele aarde, en heft Zijn hand op en zweert bij Hem die leeft tot in alle eeuwigheid — "dat er geen uitstel meer zal zijn" (10:6). De engel is "bekleed met een wolk" en zijn voeten zijn "als zuilen van vuur": de wolk- en vuurkolom van de uittocht (Exodus 13:21-22). Hij heft zijn hand op zoals God in Deuteronomium 32:40, en zweert bij Hem "die de hemel schiep en de aarde": de titel die Abram gebruikte toen hij zijn hand ophief (Genesis 14:19, 22; in het Nieuwe Testament verder alleen Kolossenzen 1:16). Het Griekse woord is chronos — tijd. Tijd, in de zin van enig verder uitstel, is voorbij. Het geduld van de wreker is op. De resterende maanden van de zeventigste week zullen alles wat over is samenpersen.

De engel geeft Johannes de kleine boekrol en zegt hem die op te eten. "Hij zal uw buik bitter maken, maar in uw mond zal hij zoet zijn als honing." (10:9). Johannes eet. Hij is zoet op de tong en bitter in de buik. Het Woord van God is dat altijd. De beloften van verlossing zijn zoet; de prijs van het uitvoeren ervan is bitter. De Bruidegom is zoet; de achtervolging die Hem bij Zijn Bruid brengt, gaat door de hel.

Dan krijgt Johannes een meetlat en wordt hem gezegd de tempel van God in Jeruzalem op te meten.

"Sta op en meet de tempel van God, het altaar en hen die daarin aanbidden. Maar laat de buitenste voorhof van de tempel erbuiten en meet die niet, want die is aan de heidenen gegeven. En zij zullen de heilige stad vertrappen, 42 maanden lang." (11:1-2).

In de Hebreeuwse Schriften is meten een wettelijke daad van aanspraak. Toen David de akker van Arauna opmat, claimde hij die voor de tempel. Toen Ezechiël de tempel van zijn visioen opmat, stelde hij de verhoudingen ervan vast voor de toekomst. Meten is markeren als het eigene. De wreker laat Johannes de tempel van Jeruzalem opmeten omdat de wreker Zijn aanspraak erop laat gelden — formeel, door opmeting. De binnenvoorhof en de aanbidders zijn van de Bruidegom. De buitenvoorhof en de stad zijn aan de naties gegeven voor 42 maanden — het vertrappen van Jeruzalem dat Jezus had voorzegd in Lukas 21:24.

42 maanden. Dezelfde 42 maanden als het mandaat van de antichrist; de vrouw in de woestijn en de getuigen telt Openbaring preciezer, in 1.260 dagen. Drie klokken die zij aan zij lopen, de eerste al iets eerder ingegaan: de kraker die Jeruzalem regeert, de vrouw verborgen in BozraBozraDe plaats van bescherming en van de terugkeer van de Losser aan het einde van de zeventigste week., en nu — beginnend op hetzelfde moment — de ambassadeurs van onze Verlosser geplant bij de stadspoort.

De ambassadeurs arriveren

"En Ik zal Mijn twee getuigen macht geven, en zij zullen, in rouwkleding gekleed, 1.260 dagen lang profeteren." (11:3).

Twee getuigen. De Hebreeuwse wet vereiste twee getuigen om enig vonnis vast te stellen (Deuteronomium 17:6, 19:15). Onze Verlosser handelt niet op één getuige; Hij handelt op een tweetal. Het hele juridische apparaat van het vonnis van de zeventigste week tegen de kraker vereist dat twee stemmen in de eigen hoofdstad van de kraker staan en getuigen, dag na dag, drieënhalf jaar lang.

De tekst beschrijft hen in taal die zo doordrenkt is van oudtestamentische beeldspraak dat het antwoord op wie zij zijn moeilijk te ontwijken is. "Dit zijn de twee olijfbomen en de twee kandelaars, die voor de God van de aarde staan." (11:4) — een rechtstreekse echo van Zacharia 4, waar de twee olijfbomen de twee gezalfden zijn die bij de Heer van heel de aarde staan. "En als iemand hun schade wil toebrengen, komt er vuur uit hun mond en dat verslindt hun vijanden." (11:5) — de handtekening van Elia, die vuur neerriep op de hoofdmannen van Ahazia. "Zij hebben macht de hemel te sluiten, zodat er geen regen valt in de dagen dat zij profeteren." (11:6) — opnieuw Elia, die de hemel drieënhalf jaar sloot in de dagen van Achab. "En zij hebben macht over de wateren om die in bloed te veranderen, en de aarde te treffen met allerlei plagen, zo vaak zij dat willen." — de handtekening van Mozes, die de Nijl in bloed veranderde en Egypte met plagen sloeg.

De twee getuigen dragen het gezag van de Wet en de Profeten. Of zij nu letterlijk Mozes en Elia teruggekeerd zijn, of twee profetische figuren die opereren in de geest en kracht van die twee, de functie is onmiskenbaar. De Bruidegom zendt de Wet en de Profeten terug naar Jeruzalem om, in de eigen hoofdstad van de kraker, deKraker, deDe werkterm van dit boek voor Satan en de opstandige machten die de aarde bezet houden als onrechtmatige bezitter. De kraker houdt het eigendom vast waarop hij geen juridisch recht heeft en weigert te vertrekken totdat de rechtmatige Eigenaar terugkeert om hem fysiek te ontruimen. formele aanklacht tegen het koninkrijk van de kraker af te leveren.

Dit is de schaduwvervulling van de eerstelingenEerstelingenZie Aparchē. De Nederlandse term die door dit boek heen wordt gebruikt voor het oogstonderpand. van de tarwe die hoofdstuk 2 onderzocht — de twee broden van het PinksterfeestPinksterfeestHet feest dat 50 dagen na het Feest van de Eerstelingen plaatsvindt, ook Sjavoeot (het Wekenfeest) genoemd. De dag waarop de Geest werd uitgestort in 31 n.Chr. (gewogen) en de Kerk geboren werd als de eerstelingen van de tarwe (Handelingen 2)., hier in hun tweede verschijning: dit keer niet Jood en heiden, maar Wet en Profeten, samengebakken tot één getuigenis, voor de Heer bewogen terwijl het graan van de kraker op de grond wegrot.

Doe een stap terug van het beeld. De antichrist heeft zijn gruwel opgesteld in de tempel. De wereld heeft hem het zien doen. De aarde heeft gebogen. En in dezelfde stad, onder zijn neus, roepen twee mannen in een haren kleed vuur neer op wie zich tegen hen verzet, zetten de regen af, veranderen het water in bloed, en kondigen — in het openbaar — aan dat onze Verlosser komt. Drieënhalf jaar lang. In de eigen hoofdstad van de kraker. De brutaliteit ervan is opzettelijk. De wreker maakt Zijn zaak in de huiskamer van de kraker.

De vergeefse aanslagen op hun leven

Lees 11:5 aandachtig. "En als iemand hun schade wil toebrengen, komt er vuur uit hun mond en dat verslindt hun vijanden. En als iemand hun schade wil toebrengen, moet hij op dezelfde manier gedood worden."

Het vers beschrijft geen op zichzelf staand voorval. De constructie is voorwaardelijk en herhaald — als iemand hun schade wil toebrengen, komt het vuur voort. Zo vaak de poging gedaan wordt, is het vuur het antwoord. Het beeldraster van de antichrist identificeert de getuigen. De beulen van de antichrist arriveren. Het vuur komt uit de mond van de getuigen en de beulen worden verslonden. Nieuwe beulen arriveren de volgende dag. Het vuur komt opnieuw. 1.260 dagen lang faalt elke aanslagpoging op dezelfde manier.

De beelden van deze mislukkingen moeten op elk kanaal lopen dat de kraker beheerst. Elke poging wordt uitgezonden als bewijs van het bereik van de antichrist; elke poging eindigt met de beulen tot as gereduceerd. De twee getuigen profeteren door, onaangeraakt. De kraker kan hen niet doden. De kraker kan hen zelfs niet tot zwijgen brengen. Zij spreken vanaf precies de locatie waar zijn gruwel zit, en roepen zijn theologie regel voor regel af, en zijn hele wereldwijde handhavingsapparaat kan hen niet bereiken.

De diplomatieke onschendbaarheid is absoluut. Zij is ook tijdelijk.

De dood en de uitzending

"En wanneer zij hun getuigenis volbracht hebben, zal het beest dat uit de afgrond opkomt, oorlog met hen voeren en het zal hen overwinnen en hen doden." (11:7).

Wanneer de 1.260 dagen voltooid zijn — precies, geen dag eerder — wordt de onschendbaarheid opgeheven. Het beest dat uit de Afgrond opkwam, de Mahdi-Apollyon uit het vorige hoofdstuk, wordt eindelijk toegestaan hen te overwinnen. Zij worden gedood in Jeruzalem.

"En hun dode lichamen zullen liggen op de straat van de grote stad, die in geestelijke zin genoemd wordt Sodom en Egypte, waar ook onze Heer werd gekruisigd." (11:8).

De stad wordt aangeduid met een geestelijke benaming. Sodom, de stad waarop de Heer vuur liet regenen vanwege morele verdorvenheid. Egypte, het rijk van de slavernij. Waar ook onze Heer werd gekruisigd — Jeruzalem, onder het regime van de kraker vervallen tot een toestand die de Bijbel eerder geoordeeld had. De lichamen worden op straat gelaten. De antichrist verbiedt hun begrafenis. De getuigen moeten zichtbaar zijn als bewijs dat de kraker gewonnen heeft.

Dan komt het vers dat tot in onze eigen tijd voor lezers van elke eeuw onmogelijk klonk.

"En de mensen uit de volken, stammen, talen en naties zullen hun dode lichamen drieënhalve dag zien, en zullen niet toelaten dat hun dode lichamen in het graf gelegd worden." (11:9).

De hele wereld kijkt naar de lichamen. Elke stam, elke taal, elke natie. Twee lijken in één straat in Jeruzalem — zichtbaar voor miljarden, in real time, drieënhalve dag lang. 20 eeuwen geleden was dit een visioen zo vreemd dat uitleggers worstelden zich het mechanisme voor te stellen. Vandaag zit het mechanisme in elke broekzak. De informatie-infrastructuur van de kraker zendt de lijken uit om de dood van de ambassadeurs van onze Verlosser te vieren. De wereld stuurt elkaar geschenken (11:10) — een wereldwijde feestdag, een viering van het tot zwijgen brengen van de twee stemmen die het koninkrijk van de kraker als onwettig hadden afgeroepen.

Drieënhalve dag lang loopt de viering.

Het opstaan en de hemelvaart

Dan verandert de uitzending in iets dat de redacteuren van de kraker niet kunnen wegknippen.

"En na die drieënhalve dag kwam er een levensgeest uit God in hen en zij gingen op hun voeten staan. En grote vrees overviel hen die hen zagen. En zij hoorden een luide stem uit de hemel tegen hen zeggen: Kom hier omhoog. En zij gingen omhoog naar de hemel, in de wolk, en hun vijanden keken hen na." (11:11-12).

De getuigen staan op. Voor de camera. Live. Dezelfde uitzending die hun lijken vierde, toont hen nu rechtop, gehoord door elk publiek dat had zitten kijken. Dan een stem uit de hemel — "Kom hier omhoog" — en zij gaan omhoog, en hun vijanden keken hen na. De schaduwvervulling van de eerstelingen van de tarwe heeft haar oogstmoment bereikt. De twee broden worden thuisgehaald. Onze Verlosser heeft Zijn ambassadeurs aan Zijn zijde.

Let op de symmetrie die de tekst stilletjes trekt. De opstanding van de Mahdi-Apollyon in hoofdstuk 13 was een parodie op die van Christus, uitgezonden naar de wereld om de aanspraak van de kraker te bevestigen. De opstanding van de getuigen in hoofdstuk 11 is het werkelijke opstandingsgezag, uitgezonden naar de wereld om die te ontkrachten. Dezelfde televisie-uitzending die de leugen van de kraker droeg, draagt nu de waarheid van de Goel. Het uitzendnetwerk van de kraker wordt gedwongen de boodschap af te leveren die hem vernietigt. De wreker heeft de eigen infrastructuur van de kraker tegen hem gebruikt.

De aardbeving en het bevende overblijfsel

In datzelfde uur lijdt Jeruzalem een grote aardbeving. "En op datzelfde uur vond er een grote aardbeving plaats, en het tiende deel van de stad stortte in. En bij die aardbeving werden 7.000 met name bekende personen gedood. En de overigen werden zeer bevreesd, en gaven eer aan de God van de hemel." (11:13).

Een tiende van de stad stort in. 7.000 mensen sterven — en de tekst gebruikt de zinsnede 7.000 met name bekende personen, wat suggereert dat het geen anonieme slachtoffers zijn, maar de bij name genoemde leiderschapslaag van het regime van de kraker in Jeruzalem. Het plaatselijke bestuur van de antichrist krijgt een rechtstreekse treffer. En het overblijfsel van de stad — de overlevenden — geven eer aan de God van de hemel. Dit is de eerste hint in de zeventigste week van massale bekering onder de bevolking van Jeruzalem zelf. De laatste daad van de twee getuigen, op weg naar buiten, is de geestelijke hardheid te openbreken van de stad waarnaar onze Verlosser zal terugkeren.

"Het tweede wee is voorbijgegaan. Zie, het derde wee komt spoedig." (11:14).

De zevende bazuin

Het derde wee is de zevende bazuin. En de zevende bazuin bevat niet één enkele plaag — hij bevat alle schalen, samengeperst binnen het slotvenster van 45 dagen, na de hemelvaart van de getuigen: "En de zevende engel blies op de bazuin, en er klonken luide stemmen in de hemel, die zeiden: De koninkrijken van de wereld zijn van onze Heer en van Zijn Christus geworden, en Hij zal Koning zijn in alle eeuwigheid." (11:15).

De wettelijke overdracht wordt vanuit de hemel aangekondigd. De stem van de Vader, de engelen, de oudsten — de troonzaal verklaart dat de koninkrijken van de wereld de koninkrijken van de Heer en van Zijn Christus zijn geworden. Het werkwoord staat in de verleden tijd. Wat het hemelse hof betreft, is de zaak gedaan. Wat rest, is de fysieke uitvoering op aarde.

De 24 oudsten vallen op hun gezicht en aanbidden: "Wij danken U, Heer, God de Almachtige, Die is en Die was en Die komt, omdat U Uw grote kracht ter hand hebt genomen en Koning geworden bent. En de naties zijn toornig geworden, en Uw toorn is gekomen en daarmee ook het tijdstip voor de doden om geoordeeld te worden [...]" (11:17-18).

Eén psalm verbindt de Allerhoogste van Melchizedek met de bazuin: Psalm 47. "God stijgt op onder gejuich, JHWH bij het geluid van de sjofar [...] God is Koning geworden over de volken [...] de edelen van de volken zijn verzameld als volk van de God van Abraham, want aan God behoren de schilden van de aarde" (47:6-10). De Allerhoogste (Eljon) en de sjofar staan samen alleen in deze psalm; Eljon en Abraham alleen hier en in Genesis 14. Wat Melchizedek zegende, de Allerhoogste en het schild (Genesis 14:19-20; 15:1), wordt hier bij de sjofar Koning over de volken, zoals de oudsten bij de zevende bazuin zingen: "U bent Koning geworden". (Woordvelden, geen citaat: gewogen.)

Uw toorn is gekomen. Het Grieks is ēlthen: de toorn is aan de beurt, en de schalen voeren hem uit. Vanaf dit punt in het boek maken de bazuinen plaats voor de schalen, en de schalen zullen zich samenpersen in een laatste stap van wrekend vuur die hoofdstuk 14 van dit boek onderzoekt.

Dan wordt de tempel van God in de hemel geopend. "En de ark van Zijn verbond werd zichtbaar in Zijn tempel. En er kwamen bliksemstralen, stemmen, donderslagen, een aardbeving en grote hagel." (11:19). De ark — de zetel van het verbond, de troon van Gods barmhartigheid en de plaats waar de wet bewaard werd — wordt onthuld. Het verbond ligt in de openbaarheid. Het gezag van de wreker om uit te voeren staat volledig in beeld. Het is het enige "verbond" (diathēkē) in heel Openbaring. De reeks bliksem, stemmen, donder, aardbeving en grote hagel staat hier in haar volste vorm, uit de Sinaï (Exodus 19:16) en de zevende plaag (Exodus 9:23-24). En 11:18 belooft het "loon" aan wie Gods naam vrezen, de woorden van Genesis 15:1 in de Griekse vertaling: "vrees niet [...] uw loon is zeer groot". In de ark lagen de tafels (Deuteronomium 10:1-5).

Op weg naar het Lam op de berg Sion

De twee getuigen zijn thuis. De kleine boekrol is opgegeten. De tempel is opgemeten. De zevende bazuin heeft geklonken, en vanaf de troon is het wettelijke vonnis verklaard — de koninkrijken van de wereld zijn de koninkrijken van onze Heer en van Zijn Christus geworden.

Maar voordat de schalen vallen, voordat de uitvoerende stap begint, heft de wreker de blik nog één keer op naar de hemelse tegenaanspraak. De antichrist heeft zijn beeld en zijn merkteken en zijn onthoofdingsblok. De draak heeft zijn troon in Jeruzalem en zijn Valse Profeet aan zijn zijde. De twee getuigen zijn in de troonzaal met de eerstelingen van de tarwe en de oudsten en de engelen die niet opgehouden zijn met zingen sinds het Lam de boekrol nam.

Wat nog niet volledig in beeld kwam, is wat er op aarde gebeurt op hetzelfde moment dat de kraker zijn namaak afdwingt. De vrouw verborgen in de woestijn kwam al in beeld. De heiligen die werden afgeslacht omdat zij het merkteken weigerden, kwamen al in beeld. Maar de wreker heeft nog een ander antwoord op de grond geplant — 144.000 van hen, verzegeld bij het zesde zegel, in de eerste helft van de zeventigste week, lopend door de machinerie van de kraker, verzegeld tegen de plagen van de wreker maar niet tegen het zwaard van de kraker, verzameld in het hoofdstuk dat hierna komt, op een berg die de kraker niet kan aanraken.

Het Lam staat op de berg Sion. En met Hem staan de 144.000 — Israëls verzegelde Rest, voltallig. Niet omdat de kraker hen spaarde: het zegel hield de toorn van hen af (9:4), niet het zwaard (13:15), en zij volgden het Lam tot in de dood (14:4, 13). Maar op de berg ontbreekt geen naam, en die berg is de hemelse Sion (Hebreeën 12:22).

De tegenaanspraak heeft lichamen op de grond.