De bazuinen: de lange achtervolging

20 min lezende Architect

De stilte van een half uur eindigt.

"En ik zag de zeven engelen die vóór God stonden en aan hen werden zeven bazuinen gegeven." (Openbaring 8:2).

Zeven engelen — de hoogste rang in de hemelse orde, de engelen van de tegenwoordigheid die rechtstreeks voor de troon staan. Aan elk van hen wordt een bazuin gegeven. Dan nadert een andere engel met een gouden wierookvat, neemt kolen van het altaar, vermengt ze met de gebeden van de heiligen, en werpt het mengsel neer op de aarde. "En er kwamen stemmen, donderslagen, bliksemstralen en een aardbeving." (8:5). De gebeden van de heiligen worden de ontstekingsbron. Het altaar dat bij het vijfde zegel de roep van de martelaren bevatte, is nu het lanceerpunt van de volgende fase van de veldtocht van de wreker. De roep onder het altaar is vuur op de aarde geworden.

Dan brengen de zeven engelen hun bazuinen naar hun lippen.

Wat verandert er wanneer de bazuinen beginnen

Om de architectuur van de bazuinen te begrijpen, is het nodig te zien hoe zij verschillen van de zegels — en van de schalen die later komen. Onze Verlosser escaleert in fasen, en elke fase heeft een eigen karakter.

De zegels waren kort en scherp. Zij troffen een vierde van de aarde en werden gemeten in de taal van de geopolitieke catastrofe — oorlog, hongersnood, pest, de politieke en economische gevolgen van het systeem van de kraker dat van zijn dekmantel ontdaan wordt. De zegels duurden een begrensd seizoen aan het begin van de zeventigste week. De eerste ruiter reed uit, de tweede volgde, en binnen een paar jaar lag een vierde van de aarde onder hun macht.

De bazuinen zijn anders. Zij treffen een derde van verschillende scheppingssystemen, en zij lopen over een langere periode. Waar de zegels de dekmantel van de politiek van de kraker in maanden en jaren neerhaalden, ontmantelen de bazuinen de infrastructuur van de kraker. De eerste zes klinken vóór de gruwel; het wee van de zesde loopt door tot de hemelvaart van de getuigen; pas dan klinkt de zevende.

En de schalen, wanneer zij aan het eind komen, zullen alles treffen. Geen fracties. Geen beteugeling. De schalen zullen samengeperst worden in een laatste venster van 45 dagen van totale uitvoerende wraak. Hoofdstuk 14 behandelt die.

De vorm van de veldtocht van de wreker is daarom een doelbewuste intensivering: een kwart, dan een derde, dan alles; maanden tot jaren voor de zegels, jaren voor de bazuinen, dagen voor de schalen. De kraker krijgt met elke fase minder en minder ruimte, en minder en minder tijd om in te opereren. Tegen de tijd dat de schalen vallen, heeft zijn koninkrijk nergens om zich terug te trekken en geen tijd om zich te herorganiseren.

De bazuinen zijn het lange middendeel waar de kraker de hand van de wreker het meest aanhoudend voelt. Zij zijn de achtervolging.

Eén ding moet hier helder gezegd worden, want een lezer die Paulus kent, zal het vragen. Deze zeven bazuinen zijn oordeelsinstrumenten — aarde-treffende slagen van toorn op het koninkrijk van de kraker. Zij zijn niet de verzamelbazuin van de Bruid. Wanneer Paulus schrijft dat de doden zullen worden opgewekt en de levenden veranderd "bij de laatste bazuin" (1 Korinthe 15:52), is de bazuin die hij noemt, in dit model, de "bazuin van God" van 1 Thessalonicenzen 4:16 — de oproepende bazuin die de opname vergezelt, die in dit model al geklonken heeft binnen het zesde zegel, vóór het zevende zegel en deze zeven oordeelsbazuinen. De "laatste bazuin" van de opname en de zeven bazuinen van Openbaring behoren tot twee verschillende reeksen; de bijlage over de Bruid werkt het onderscheid volledig uit. Als "de laatste bazuin" een term is voor de bazuin van een bepaalde feestdag, kan Paulus daarmee de wegname bedoelen; de werkelijk laatste bazuin klinkt daarna, bij de terugkomst van de Koning: de grote bazuin (Mattheüs 24:31; Jesaja 27:13).

De eerste vier bazuinen

De eerste vier bazuinen vallen in snelle opeenvolging, elk treffend een andere fundamentele steunpilaar van het leven op aarde.

"En de eerste engel blies op de bazuin, en er kwam hagel en vuur, vermengd met bloed, en dat werd op de aarde geworpen. En het derde deel van de aarde verbrandde, en het derde deel van de bomen verbrandde, en al het groene gras verbrandde." (8:7).

Hagel en vuur, vermengd met bloed. De combinatie is onmogelijk in de gewone fysica van het weer. Vuur mengt zich niet met hagel; hagel dooft vuur. De vermenging maakt duidelijk dat dit geen natuurverschijnselen zijn. Het is de handtekening van dezelfde Hand die Egypte trof met de zevende plaag — "hagel, en vuur, midden in de hagel" (Exodus 9:24). De wreker herhaalt, op wereldwijde schaal, een oordeel dat Hij eerder op nationale schaal heeft gedaan. De Bruid die haar Hebreeuwse Schriften kent, herkent het handschrift.

Een derde van de bomen verbrandt. Al het gras verbrandt. Laat dat doordringen. De bossen van de wereld met een derde verminderd. De graslanden weg. Het landbouwfundament dat de overlevende mensheid voedt, wordt op het meest basale niveau getroffen — het niveau van groen plantweefsel. Hongersnood, die het derde zegel had geïntroduceerd, wordt structureel bij de eerste bazuin. De industriële landbouw van de kraker, zijn wereldwijde voorzieningsketens, zijn geïrrigeerde velden — het werkt nu allemaal met tweederde van zijn bosbedekking en niets van zijn gras.

"En de tweede engel blies op de bazuin, en er werd iets als een grote berg, die van vuur brandde, in de zee geworpen. En het derde deel van de zee werd bloed. En het derde deel van de schepselen in de zee, die leven hadden, stierf. En het derde deel van de schepen verging." (8:8-9).

Iets als een grote brandende berg. Johannes grijpt naar een vergelijking; hij ziet een voorwerp dat hij alleen bij benadering kan beschrijven. Een asteroïde, een meteoor, een fragment van een hemellichaam — wat zijn fysica ook is, het resultaat is wat de tekst benadrukt. Een derde van de zee wordt bloed. Een derde van het zeeleven sterft. Een derde van de wereldscheepvaart wordt vernietigd.

De economische gevolgen alleen al zouden het grootste deel van de handel van de moderne wereld stilleggen. Containervervoer, visserij, marinelogistiek — de tweede bazuin beëindigt ze over een derde van de oceaan. De geglobaliseerde economie van de kraker, gebouwd op de veronderstelling van open zeeroutes, wordt in de slagader getroffen.

"En toen de derde engel op de bazuin blies, viel er een grote ster uit de hemel, die brandde als een fakkel. Hij viel op het derde deel van de rivieren en op de waterbronnen. En de naam van de ster was Alsem. En het derde deel van de wateren veranderde in alsem. En veel mensen stierven van dat water, omdat het bitter was geworden." (8:10-11).

Een grote ster — een hemellichaam, genaamd Alsem, Apsinthos in het Grieks, La'anah in het Hebreeuws. Hij brandt "als een fakkel" (λαμπάς): hetzelfde woord als de fakkel van Genesis 15:17 in de Griekse vertaling, en als de zeven fakkels van vuur voor de troon (4:5). Hij treft de zoetwatersystemen. Een derde van de rivieren en bronnen wordt bitter. Mensen sterven van het drinken van het water. De derde bazuin valt aan op wat geen enkele economie kan vervangen: drinkwater. Binnen enkele uren na de derde bazuin is een derde van het drinkbare water ter wereld vergiftigd. De flessenwaterindustrie van de kraker, zijn ontziltingsinstallaties, zijn gemeentelijke voorzieningen — de hele infrastructuur van waterhuishouding — wordt overweldigd.

"En toen de vierde engel op de bazuin blies, werd het derde deel van de zon getroffen, en het derde deel van de maan en het derde deel van de sterren, zodat het derde deel daarvan verduisterd werd, en de dag voor een derde deel niet licht werd, en de nacht evenmin." (8:12).

De vierde bazuin treft het hemellicht zelf. Niet door het uit te doven, maar door het te verminderen. Een derde van de kracht van de zon is weg. Een derde van die van de maan. Een derde van de sterren verflauwt. De dag is verkort in zijn belichting. De nacht is donkerder. Gewassen die volle zon nodig hebben, rijpen niet op dezelfde manier. De seizoensritmes verschuiven. De hele biosfeer, al verwond door de eerste drie bazuinen, werkt nu onder verminderd licht.

Neem de vier bazuinen samen. Bossen met een derde verminderd. Gras weg. Zee voor een derde vergiftigd. Scheepvaart verlamd. Zoetwater voor een derde vergiftigd. Zonlicht verminderd. Het koninkrijk van de kraker — dat zijn wereldwijde beschaving heeft gebouwd op de veronderstelling dat deze vier steunpilaren zouden standhouden — vindt ze alle tegelijk getroffen. Er is geen infrastructuur over om op terug te vallen. Er is geen natie onaangeraakt. Er is geen reserve diep genoeg om het verlies op te vangen.

Dit is de wreker die systematisch de stutten weghaalt die het koninkrijk van de kraker overeind hebben gehouden.

De vliegende engel

Tussen de vierde en de vijfde bazuin is er een pauze en een waarschuwing. "En ik zag en hoorde één engel, die hoog aan de hemel vloog en met een luide stem riep: Wee, wee, wee hun die op de aarde wonen, vanwege de overige bazuinstoten van de drie engelen die nog op de bazuin zullen blazen." (8:13). (De overgeleverde tekst leest ἀγγέλου, "engel"; de kritische tekst ἀετοῦ, "arend".)

Drie weeën. De resterende drie bazuinen worden nu formeel geclassificeerd als weeën — ouai, de kreet van rouw, de heroutroep die een niveau van catastrofe aankondigt dat verschilt van wat eerder gekomen is. De eerste vier bazuinen troffen de schepping. De volgende drie bazuinen zullen de bewoners van de aarde rechtstreeks treffen.

De verschuiving is beslissend. Tot op dit punt in de zeventigste week heeft de wreker het systeem van de kraker getroffen. Vanaf de vijfde bazuin treft Hij de mensen van de kraker.

De vijfde bazuin — de Afgrond geopend

"En toen de vijfde engel op de bazuin blies, zag ik een ster, uit de hemel op de aarde gevallen. En hem werd de sleutel van de put van de afgrond gegeven." (9:1).

Een ster die gevallen is. Het Griekse deelwoord staat in de voltooide tijd — peptōkota — gevallen zijnde. Johannes ziet de ster niet nu vallen; hij ziet een ster die al gevallen is. Dit is geen meteoor van het soort van de derde bazuin. Dit is een persoonlijk wezen van wie de val eerder plaatsvond en aan wie nu een bepaald gezag gegeven wordt. Hij ontvangt de sleutel van de put van de afgrond — ho phrear tēs abyssou, de putschacht van de Afgrond.

De Afgrond is in de Schrift geen hel in de populaire zin. Het is de gevangenis van gevallen engelen — de bewaarinrichting waar de gevaarlijkste van de rebelse geesten gebonden zijn sinds hun eerste overtreding. Judas 6 beschrijft hen: "En de engelen die hun oorspronkelijke staat niet hebben bewaard, maar hun eigen woonplaats verlaten hebben, heeft Hij voor het oordeel van de grote dag met eeuwige boeien in de duisternis in verzekerde bewaring gesteld." 2 Petrus 2:4 zegt hetzelfde: "Want als God de engelen die gezondigd hebben, niet gespaard heeft, maar hen in de hel geworpen en overgegeven heeft aan de ketenen van de duisternis om tot het oordeel bewaard te worden." De demonen die Jezus ontmoette in de Gadareense man, smeekten Hem hen niet naar de Afgrond te zenden (Lukas 8:31) — zij wisten dat die plaats bestond en zij wilden er niet heen.

Die deur is duizenden jaren op slot geweest. De vijfde bazuin opent hem.

"En hij opende de put van de afgrond, en er steeg rook op uit de put, als rook van een grote oven. En de zon en de lucht werden verduisterd door de rook van de put. En uit de rook kwamen sprinkhanen op de aarde, en hun werd macht gegeven, zoals de schorpioenen van de aarde macht hebben." (9:2-3). (De "grote oven", κάμινος, komt uit Exodus 19:18, de berg die rookte "als de rook van een oven"; Genesis 15:17 heeft in het Grieks een ander woord, κλίβανος.)

Dit zijn geen letterlijke sprinkhanen. De tekst is zorgvuldig: zij hebben macht als schorpioenen, zij worden beschreven als hebbend menselijke gezichten, het haar van vrouwen, tanden als leeuwen, borstpantsers als ijzer, vleugels die klinken als strijdwagens in de slag. Het zijn demonische entiteiten, gematerialiseerd tot een vorm die het menselijke oog kan zien. En hun wordt — uitdrukkelijk — geboden het gras van de aarde geen schade toe te brengen, en ook niet aan iets groens, of aan enige boom, maar alleen aan de mensen die het zegel van God niet op hun voorhoofd hebben (9:4).

De 144.000 verzegelde Israëlieten van hoofdstuk 7, verzegeld op hun voorhoofd, lopen onaangeraakt door de vijfde bazuin. De demonische sprinkhanen kunnen hen niet bereiken. Het zegel werkt.

Maar iedereen anders — het gros van de wereldbevolking — wordt vijf maanden lang gepijnigd. Niet gedood. Gepijnigd. De tekst specificeert: "En in die dagen zullen de mensen de dood zoeken maar die niet vinden. En zij zullen ernaar verlangen te sterven, maar de dood zal van hen wegvluchten." (9:6). Het koninkrijk van de kraker, dat zijn onderdanen technologische transcendentie en de overwinning op de dood heeft beloofd, blijkt niet in staat de dood in te ontsnappen. De demonische pijniging is precies zo afgesteld dat zij haar slachtoffers in leven houdt in hun lijden.

De leider van deze sprinkhanen wordt aan het eind van de passage genoemd. "En zij hadden een koning over zich, de engel van de afgrond. Zijn naam is in het Hebreeuws Abaddon, en in het Grieks heeft hij de naam Apollyon." (9:11). Apollyon betekent Verderver. Abaddon betekent Verderf. Hij is niet Satan. Satan was al los in de wereld. Apollyon is een afzonderlijke, hoger geplaatste entiteit die in de Afgrond gevangen is geweest tot op dit moment. Hij wordt nu vrijgelaten, met zijn demonische legioenen onder zich, om de eerste wee toe te brengen.

Dit is de eerste keer in de zeventigste week dat het bovennatuurlijke zichtbaar op het veld staat. De zegels waren politiek. De eerste vier bazuinen waren ecologisch. De vijfde bazuin is openlijk demonisch. Het koninkrijk van de kraker — dat eeuwen heeft besteed aan het overtuigen van het moderne verstand dat het geestelijke rijk een mythe is — kijkt nu toe hoe dat rijk in legioenen uit de schaduw stapt.

In het model van dit boek klinkt de vijfde bazuin in de tweede helft van mei 2030. Op 1 juni van dat jaar trekt een ringvormige zonsverduistering over Griekenland en het noordwesten van Turkije — Athene, Boeotië, Istanbul, Bursa, İznik. Van de 56 bekende Apollo-heiligdommen in het oostelijke Middellandse-Zeegebied liggen er 22 à 23 in de ring: de zon verduisterd boven het land van de god van wie de klank in Apollyon doorklinkt. Een verduistering over een regio is gewoon. Een ring over het hart van déze regio, binnen het ene jaar waarin dit model de vijfde bazuin al verwachtte, is dat niet: tussen 1000 en 3000 valt zo'n centrale verduistering (ringvormig of totaal) gemiddeld eens in de 140 jaar, en de kans dat hij in een willekeurig gekozen jaar valt, ligt onder één procent. Hier moet dit boek eerlijk zijn over wat dat getal wel en niet zegt. Het meet een samenloop van plaats en tijd; het zegt niet dat de ring bij de vijfde bazuin hóórt. De tekst noemt rook die de zon verduistert (9:2), maar de vierde bazuin verduistert de zon ook (8:12). De samenloop is berekend; de koppeling is een lezing.

En de vijf maanden zijn vol voordat de zesde engel blaast. "Het eerste wee is voorbij. Zie, er komen nog twee weeën hierna." (9:12). Dat is geen overgangszin van de verteller maar een tijdsaanduiding: Johannes gebruikt dit "hierna" bij werkwoorden van gebeuren altijd voor wat in de tijd volgt (1:19; 4:1; 20:3).

De zesde bazuin — de cavalerie van het Oosten

In het model van dit boek valt de zesde bazuin op het Loofhuttenfeest van 2030, 20 Tisjri, donderdag 17 oktober — vijf maanden (150 dagen) na het begin van de vijfde.

"En de zesde engel blies op de bazuin, en ik hoorde uit de vier hoorns van het gouden altaar dat vóór God stond, één stem komen. Die zei tegen de zesde engel die de bazuin had: Maak de vier engelen los die gebonden zijn bij de grote rivier, de Eufraat." (9:13-14).

Vier engelen, gebonden bij de Eufraat. Heilige engelen zijn niet gebonden; alleen gevallen engelen zijn dat. Deze vier zijn in verzekerde bewaring gehouden bij de rivier die, in het bijbelse verslag, de oostelijke grens van het beloofde land heeft gemarkeerd — de rivier van het oude Babylon, de bakermat van de eerste georganiseerde opstand van de kraker bij Babel. Zij hebben gewacht op "het uur en de dag en de maand en het jaar" (9:15) — een tijd die tot op de seconde vaststaat op de kalender van de wreker.

Wanneer zij vrijgelaten worden, mobiliseren zij een leger.

"En het getal van de bereden troepen bedroeg tweemaal 10.000 maal 10.000, en ik hoorde hun aantal. En in dit visioen zag ik de paarden en hen die erop zaten aldus: ze hadden vuurrode en blauwe en zwavelkleurige borstpantsers. En de hoofden van de paarden waren als leeuwenkoppen, en uit hun mond kwam vuur, rook en zwavel." (9:16-17).

200 miljoen ruiters. Het getal is zo groot dat sommige lezers hebben geprobeerd er het leger van een moderne oosterse grootmacht van te maken. Maar de beschrijving die volgt, is geen modern militair apparaat. De paarden hebben leeuwenkoppen. Zij ademen vuur, rook en zwavel. Hun staarten zijn als slangen met koppen die bijten. Dit is een demonische cavalerie, bovennatuurlijk van aard, mogelijk zich manifesterend door welke militaire of technologische infrastructuur dan ook beschikbaar is — maar de onderliggende kracht is hels, niet menselijk.

Let op de kleuren van de borstpantsers. Vuurrood, hyacintblauw, zwavelgeel. Drie kleuren. Gelezen als een banier zijn dit de kleuren rood, blauw en geel — en één kleur is opvallend afwezig. Wit. De ruiter van het eerste zegel kwam op een wit paard, de kleur van de nagemaakte messias van de kraker; de Ruiter van Openbaring 19, de ware Christus, zal óók op een wit paard komen. Wit is de kleur die in dit boek voorbehouden is aan koningschap en overwinning. De cavalerie van de zesde bazuin draagt geen wit. Deze ruiters zijn iets anders — een macht die opereert onder de gezagsstructuur van de kraker, maar niet de eigen kleuren van de kraker draagt. De combinatie van rood, blauw en geel heeft weerklank met de kleuren die door de moderne eeuwen heen gewapperd hebben over de strijdbare systemen die opgekomen zijn uit de landen ten oosten van de Eufraat — de islamitische veroveringen die herhaaldelijk uit die gebieden zijn gekomen. Deze identificatie wordt niet verder doorgedrukt dan wat de tekst ondersteunt, maar het geografische ankerpunt aan de Eufraat en de afwezigheid van het eigen wit van de kraker suggereren samen dat deze cavalerie opereert door de militaristische religieuze systemen van die landen heen, in plaats van rechtstreeks door de westerse politieke machinerie van de kraker.

Wat zij doen, is verbijsterend. "Door deze drie werd het derde deel van de mensen gedood: door het vuur, de rook en de zwavel die uit hun mond kwam." (9:18). Een derde van de overlevende bevolking.

De zesde bazuin doodt een derde van wie dan nog leeft (9:18): het eerste dodental dat de tekst noemt. De vier ruiters kregen gezag over een vierde van de aarde (6:8), maar hoeveel er onder hen stierven, zegt de tekst niet. In verhouding gelezen: eerst een vierde, dan een derde van wie overblijft — samen de helft. De wereld die uit de zesde bazuin tevoorschijn komt, is getraumatiseerd, kijkend hoe het bovennatuurlijke in hun straten loopt, met hun voedsel, water, zonlicht en scheepvaart alle verlamd.

En in dit stadium is dit wat de tekst zegt — en dit vers is de sleutel tot het hele landschap van de bazuinen.

"En de overige mensen, die niet door deze plagen werden gedood, bekeerden zich niet van de werken van hun handen; zij bleven de demonen aanbidden en de gouden, zilveren, koperen, stenen en houten afgoden, die niet kunnen zien, horen of lopen. Ook bekeerden zij zich niet van hun moorden, hun tovenarij, hun ontucht en hun diefstallen." (9:20-21).

Lees die verzen aandachtig. Zij bekeerden zich niet. Maar let op wat beschreven wordt: de aanbidding van demonen en afgoden, de praktijken van tovenarij, ontucht, diefstal. Dit zijn de standaardafgoderijen van het heidendom. Het is nog niet de aanbidding van het beest. Het merkteken van het beest is op dit punt in de chronologie nog niet opgelegd. Het wereldwijde systeem van gedwongen aanbidding van het beest volgt nog, in het centrale paneel van het boek dat het volgende hoofdstuk onderzoekt. De bazuinoordelen ontvouwen zich voordat de aanbidding van het beest is ingesteld, en de reactie van de onbekeerde mensheid is nog steeds klassieke afgoderij — niet de specifiek beest-gerichte aanbidding die later zal komen.

Dit is cruciaal voor de chronologie. De bazuinen duwen de mensheid naar het beest toe, maar zij gebeuren nog niet onder de heerschappij van het beest. De kraker opereert nog steeds door de politiek-economische infrastructuur die hij heeft opgebouwd sinds de vier ruiters reden. De antichrist van het eerste zegel is nog steeds macht aan het consolideren door diplomatie en gedeeltelijke controle. De demonische invasies van de vijfde en zesde bazuin hebben een bevolking getroffen die nog niet gebrandmerkt is met 666, nog niet vastgezet in beestaanbidding — maar die er door het pure afgrijzen van wat zij meemaakt naartoe gedreven wordt.

Dit is hoe de kraker rekruteert. Hij produceert het lijden, en dan biedt hij de enige ontsnapping eruit. De vijfde en zesde bazuin zijn de rekruteringscampagne van de kraker op planetaire schaal.

Onze Verlosser weet dit. De hand van de wreker laat de kraker zijn rekrutering ontmaskeren voor wat zij is — laat de wereld in real time zien dat hetzelfde systeem dat redding belooft, het systeem is dat de demonen en de ruiters en de pest voortbrengt. De zaak voor het vonnis wordt in real time voltooid. Elke persoon die zich, na het zien van de rook van de Afgrond en de leeuwkoppige cavalerie, nog steeds keert naar het aanbod van de kraker om te ontsnappen — elke zo'n persoon heeft de kraker gekozen met volledige kennis van wie hij is. Het merkteken van het beest zal, wanneer het komt, de zichtbare handtekening zijn op een keuze die al innerlijk gemaakt was.

Op weg naar het oog van de storm

De zesde bazuin heeft geklonken. 2 miljard zijn gestorven. De Afgrond is geopend. Apollyon heeft gelopen. De cavalerie van het Oosten heeft door de continenten gedonderd. En de overlevenden hebben zich niet gekeerd. Zij zijn verhard.

Tussen de zesde bazuin en de zevende verschuift het wee van het ruiterleger naar de getuigen. Wat die tijd vult, is de openbaring die sinds het begin van het boek in het hart van Openbaring heeft gewacht. De twee getuigen verschijnen in Jeruzalem. De kleine boekrol wordt afgeleverd. De tempel wordt opgemeten. Het gezag van de kraker wordt van binnenuit gecatalogiseerd. En dan volgt het centrale paneel van het boek, het oog van de storm in hoofdstuk 12 tot en met 14, waar — eindelijk — de geestelijke anatomie van het hele conflict getoond wordt. De draak. De vrouw die Israël is en de Bruid die de Kerk is. Het beest uit de zee en het beest uit de aarde. De 144.000 op de berg Sion. Het merkteken van 666.

Wanneer die openbaring afsluit, klinkt de zevende bazuin. En wat de zevende bazuin bevat, is de derde en laatste wee — de schalen van toorn, samengeperst in de laatste weken vóór dag 1.335.

De wreker is niet klaar met achtervolgen. Hij verzamelt zich slechts voor de laatste stap.

De achtervolging van de Bruidegom gaat verder, het hart van de storm in.