De architectuur van Babel: van Nimrod tot de achtste koning

17 min lezende Architect

De draak is op de aarde geworpen. Hij heeft weinig tijd, en hij weet het. Wat hij vervolgens doet, in de afsluitende 42 maanden van de menselijke geschiedenis, is de meest gecoördineerde namaak die ooit in elkaar gezet is — niet geïmproviseerd op het moment van zijn val, maar ontworpen over millennia, gerepeteerd in elk wereldrijk dat ooit zijn programma diende, en nu geactiveerd in zijn uiteindelijke vorm. Om te zien wat hij bouwt, moet de architectuur vanaf haar bron getraceerd worden.

Het begint met een toren in een vlakte.

De broncode: Babel

"Heel de aarde had één taal en eensluidende woorden. En het gebeurde, toen zij naar het oosten trokken, dat zij een vlakte in het land Sinear vonden. Daar gingen zij wonen. En zij zeiden allen tegen elkaar: Kom, laten wij kleien maken en die goed bakken! En de klei diende hun tot steen en het asfalt diende hun tot leem. En zij zeiden: Kom, laten wij voor ons een stad bouwen, en een toren waarvan de top in de hemel reikt, en laten we voor ons een naam maken, anders worden wij over heel de aarde verspreid!" (Genesis 11:1-4).

Lees die vier verzen met het oog van een architect, en het permanente programma van de kraker ligt in heldere taal uitgestippeld. Eén stad. Eén concentratie van menselijke macht. Eén toren waarvan de top in de hemel reikt — één architectonisch object dat het goddelijke rijk rechtstreeks uitdaagt. Laten we voor ons een naam maken — één identiteit, gedefinieerd door het bouwproject zelf. Anders worden wij verspreid — één verzet tegen de goddelijke wil om de aarde te vullen met diverse families en naties. Centralisatie, hemeltarting, zelfbenoeming, anti-verspreiding. Vier pijlers van het ontwerp van de kraker, alle zichtbaar in de eerste stad die hij door de mensheid heen bouwde na de vloed.

De architect van dit project was, volgens Genesis 10:8-10, een man genaamd Nimrod — een geweldig jager voor het aangezicht van de Heer, de stichter van Babel en van de steden Erech, Akkad en Kalne in het land Sinear. De Hebreeuwse zinsnede voor het aangezicht van de Heer is liphneh JHWH — in het gezicht van de Heer. Nimrod jaagde geen beesten. Hij jaagde mensen, en bouwde een koninkrijk in doelbewuste confrontatie met de God die de wereld zojuist door water geoordeeld had. De toren zelf was, zoals geleerden nu weten uit Babylonische astronomische verslagen, vrijwel zeker een ziggurat ontworpen voor hemelobservatie en -aanbidding — een platform voor menselijk contact met de goden van de hemelen, met omzeiling van de God die vanuit Eden gesproken had. Het was de eerste poging van de kraker om de verspreiding van Genesis 1 en het oordeel van Genesis 3 in één architectonisch gebaar terug te draaien.

De Heer kwam neer. "Zie, zij vormen één volk en hebben allen één taal. Dit is het begin van wat zij gaan doen, en nu zal niets van wat zij zich voornemen te doen, voor hen onmogelijk zijn." (Genesis 11:6). De goddelijke reactie is treffend: een verenigde mensheid in opstand tegen God is functioneel niet te stoppen in haar eigen kwaad. De barmhartigheid van de spraakverwarring was geen straf voor ambitie. Het was bescherming van de soort tegen totale zelfvernietiging. De talen werden verdeeld. De volken verspreid. De toren verlaten.

Maar het programma overleefde.

Dezelfde geest die Babel bezielde, vond elke eeuw nieuwe stenen. Het Egypte van de farao's, die hun eigen hemelgraven bouwden en zichzelf goden noemden. Het Assyrië van Sanherib, die de God van Israël hoonde vanaf de muren van Jeruzalem. Het Babylon van Nebukadnezar, die letterlijk Babel herbouwde en de naties dwong tot één beeld van goud op de vlakte van Dura. Elk opvolgend wereldrijk reikte naar dezelfde vier pijlers: gecentraliseerde macht, hemeltartende architectuur, zelfbenoemende identiteit, anti-verspreidende universaliteit. De namen veranderden. Het programma niet.

De kraker bouwt al 4.000 jaar aan Babel. Openbaring 13 is waar hij het voltooit.

Het beeld van Daniël: de zeven koninkrijken in steen

Zes eeuwen vóór Christus had een Babylonische koning, Nebukadnezar geheten, een droom die niemand in zijn hof kon uitleggen. De Hebreeuwse balling Daniël werd binnengeroepen. Wat Daniël de koning vertelde, heeft het profetische zicht van elke generatie sindsdien gevormd.

"U, o koning, keek toe, en zie: een groot beeld. Dit beeld was hoog en de glans ervan uitzonderlijk. Het stond voor u, en de aanblik ervan was schrikwekkend. Het hoofd van dit beeld was van goed goud, zijn borst en zijn armen waren van zilver, zijn buik en zijn dijen van brons, zijn benen van ijzer, zijn voeten gedeeltelijk van ijzer, gedeeltelijk van leem." (Daniël 2:31-33).

Vijf materialen. Elk vertegenwoordigde een opeenvolgend wereldrijk dat de aarde zou overheersen vanaf Daniëls dagen tot de Koning van de koningen arriveerde. Daniël identificeerde het hoofd van goud als Nebukadnezars eigen Babylon (2:38). De borst en armen van zilver volgden Babylon op — het Medisch-Perzische rijk dat het in 539 v.Chr. veroverde. De buik en dijen van brons volgden Medo-Perzië op — het Griekse rijk van Alexander de Grote. De benen van ijzer volgden Griekenland op — het Romeinse rijk, het langstdurende en architectonisch duurzaamste van de vier.

Dan verandert de structuur van het beeld. De benen zijn zuiver ijzer. Maar de voeten zijn ijzer vermengd met leem. En de tenen zijn van hetzelfde ijzer-en-leemmengsel, 10 stuks.

Lees die kenmerken aandachtig. De gangbare uitleg is er eeuwenlang aan voorbijgegaan. De benen zijn ijzer alleen — Rome in zijn keizerlijke vorm, regerend vanuit één hoofdstad, één wet, één militaire doctrine. Maar de voeten zijn ijzer vermengd met modderig leem, en de tekst geeft een treffende beschrijving: "Dat de tenen van de voeten gedeeltelijk van ijzer en gedeeltelijk van leem waren — dat koninkrijk zal gedeeltelijk sterk zijn en gedeeltelijk broos. Dat u gezien hebt ijzer vermengd met modderig leem — ze zullen zich door menselijk zaad vermengen, maar ze zullen zich niet aan elkaar hechten, zoals ijzer zich niet vermengt met leem." (Daniël 2:42-43).

De voeten zijn niet Rome. De voeten volgen Rome op. Zij behouden het ijzer — het verbrijzelende karakter dat van Rome doorloopt — maar zij zijn vermengd met iets anders. Iets broos. Iets dat zich niet hecht. De voeten zijn de post-Romeinse macht die dat ijzer voortzette in één rijk van wet en geloof, en daarin volken opnam "door het zaad van mensen" (Daniël 2:43) — door bekering, huwelijk en slavinnen — zonder dat zij ooit één werden.

Die macht heeft, historisch en territoriaal, de langste aaneengesloten periode van enige afzonderlijke kracht in het post-christelijke tijdperk de landen van het oostelijke Middellandse Zeegebied en het Midden-Oosten overheerst — het islamitische rijk, in zijn opeenvolgende kalifaatvormen. Van de greep op Babel en Jeruzalem rond 637 n.Chr. tot de overgave van Jeruzalem in 1917 (de ankers op beide assen, met bron: Gods Algoritme, bijlage D), bijna 1.300 jaar overheersing over Israël, Egypte, de Levant en de landen ten oosten — de voeten van het beeld. IJzer vermengd met leem. Het ijzer van verbrijzelend gezag en militair bereik; het leem van volken die door het zaad van mensen in het rijk opgingen — Arabier en Pers, Turk en Berber, soenniet en sjiiet — en nooit één werden. Zij vermengen zich, maar hechten zich niet. 13 eeuwen lang hebben de voeten standgehouden — intern verdeeld, extern overheersend, regerend over juist de grond waar de Koning zal terugkeren.

De tenen zijn de uiteindelijke, verdeelde fase. 10 stuks, van hetzelfde ijzer-en-leemmateriaal als de voeten, maar nu onderscheiden — 10 koninkrijken die opkomen uit de ontbinding van de voorgaande structuur, elk het ijzer-leemkarakter behoudend maar afzonderlijk regerend. "In de dagen van die koningen zal de God van de hemel echter een Koninkrijk doen opkomen dat in eeuwigheid niet te gronde zal gaan [...] Het zal al die andere koninkrijken verbrijzelen en tenietdoen, maar zelf zal het voor eeuwig standhouden." (2:44).

De tenen zijn de laatste politieke configuratie van de kraker. Zij zijn de 10 koningen van Openbaring 17:12. Zij zijn de 10 horens op de kop van de draak. Zij zijn de uiteindelijke ijzer-en-leemcoalitie die de aarde zal regeren door het kalifaat van de antichrist heen tijdens de zeventigste week. En zij zijn de configuratie die de steen die zonder mensenhanden werd afgehouwen bij de voeten zal treffen, en die het hele beeld van de grond af aan verbrijzelt en elk wereldrijk van Babylon tot de tenen verandert in kaf dat de wind wegblaast.

Het beest uit de zee

Met het beeld van Daniël in de hand is nu te lezen wat Johannes zag op Patmos.

"En ik zag uit de zee een beest opkomen, dat zeven koppen en 10 horens had, en op zijn horens 10 diademen, en op zijn koppen een godslasterlijke naam." (Openbaring 13:1).

De zee is, in profetische taal, de vulkanische instabiliteit van de naties — "Wee, het rumoer van vele volken, ze razen als het razen van de zee; en wee, het gedruis van natiën, zij maken een gedruis als het bruisen van geweldige wateren!" (Jesaja 17:12). Uit die woeling, in de catastrofale middenfase van de zeventigste week, rijst het uiteindelijke beest op. Hij heeft de zeven koppen die op de draak te zien waren, nu gemonteerd op één politiek lichaam. Hij heeft 10 horens, elk gekroond, elk een van de 10 koningen van Daniëls tenen vertegenwoordigend. Het koninkrijk is gebouwd.

Zijn zeven koppen vertegenwoordigen de zeven keizerlijke uitdrukkingen van het Babel-programma van de kraker door de hele geschiedenis heen. Openbaring 17:10 geeft de telling vanuit Johannes' gezichtspunt: "Ook zijn het zeven koningen: vijf zijn er gevallen, een is er, de andere is nog niet gekomen, en wanneer hij komt, moet hij een korte tijd blijven." Tegen de tijd dat Johannes vanaf Patmos schrijft, rond 95 n.Chr., zijn vijf wereldrijken al opgekomen en gevallen als werktuigen van het programma van de kraker — Egypte, Assyrië, Babylon, Medo-Perzië en Griekenland. Een is er — Rome, het rijk van Johannes' eigen moment, met Domitianus als zijn boegbeeld. De bergen zijn de rijken; de koningen zijn hun boegbeelden in de door God bepaalde tijden. De andere is nog niet gekomen — de zevende kop. Zijn berg is de post-Romeinse macht die de oostelijke helft van het rijk zou opvolgen en de landen van Israël 13 eeuwen lang, in opeenvolgende gestalten, zou overheersen, tot zij in 1917 Jeruzalem verloor: het islamitische rijk. Zijn koning is het laatste boegbeeld van dat rijk: de antichrist, aan het hoofd van het laatste kalifaat, de komende vorst van Daniël 9:26-27. Hij blijft een korte tijd: de zeven jaar van de zeventigste week, 2027–2034. De 13 eeuwen horen bij de berg, de korte tijd bij de koning.

En dan de achtste. "En het beest dat was en niet is, is ook zelf de achtste. En hij is uit de zeven, en gaat naar het verderf." (17:11). De achtste koning is geen nieuw wereldrijk. Hij komt uit de zevende voort, en de woorden zijn tweeledig. Het rijk was (in zijn laatste gestalte het Ottomaanse rijk), is niet (sinds de overgave van Jeruzalem op 9 december 1917; het kalifaat viel zeven jaar na de val van Bagdad, in 1924), en komt terug op de door God bepaalde tijd. De koning, de uiteindelijke antichrist, krijgt de dodelijke wond door het zwaard, letterlijk, en wordt in de middenfase van de zeventigste week, in de dagen vóór dag 0, teruggebracht uit de dood: zo is hij de achtste, uit de zeven. Dit is waar de dodelijke wond en haar genezing naar wijzen in Openbaring 13:3 en 13:14, en het volgende hoofdstuk onderzoekt die wond.

Het lichaam van het beest stelt zich samen uit de voorgaande wereldrijken die het opgevolgd heeft. "En het beest dat ik zag, leek op een panter, en zijn poten waren als die van een beer, en zijn muil als de muil van een leeuw." (13:2). Vergelijk Daniël 7:4-6: de leeuw was Babylon, de beer was Medo-Perzië, de panter was Griekenland. Het uiteindelijke beest erft de snelheid van Griekenland, de verslindende honger van Medo-Perzië, het keizerlijke gebrul van Babylon — en voegt zijn eigen ijzer-en-leemvoeten toe die verbrijzelen. "En de draak gaf hem zijn kracht, zijn troon en grote macht." (13:2). De kraker, uit de hemel gezet, overhandigt het volle aardse gezag van de draak aan deze uiteindelijke politiek-militaire structuur. Het koninkrijk is van de draak. Het gezicht op de troon is menselijk.

De satanische inversie: de Mahdi

Om het menselijke gezicht te begrijpen dat de draak op zijn laatste troon plaatst, is een blik nodig op het theologische landschap waaruit dat gezicht zal opkomen. De kraker bouwt niet willekeurig. Hij bouwt een inversie — een namaak die zo zorgvuldig ontworpen is dat zij, punt voor punt, beantwoordt aan de werkelijke verwachtingen van de religieuze wereld waarop hij zich richt.

Vooraf is een woord van zorgvuldigheid nodig, want de bladzijden die volgen zullen de eindtijdcrisis traceren door de verwachtingen van één bepaalde religieuze wereld. Het traceren van de richting vanwaar een figuur kan opkomen is niet hetzelfde als het verklaren dat een volk of een geloof díe figuur ís — en dit boek doet het laatste niet. Twee dingen moeten doorlopend in het oog gehouden worden. Ten eerste: de structurele overlap die het boek op het punt staat uiteen te zetten is reëel, maar het is een overlap met een verzameling verwachtingen, geen aanklacht tegen de mensen die ze koesteren. Ten tweede — en dit is doorslaggevend — de figuur aan het eind van deze baan blijft helemaal niet binnen die religie. Hij eindigt door zichzelf als God op te stellen en aanbidding van zichzelf te eisen, wat het geloof waaruit hij opkwam absoluut verbiedt. Tegen de tijd dat hij volledig onthuld staat, is hij in geen enkele herkenbare zin meer een moslim; de misleiding die hij voert, brengt mensen van elke achtergrond bijeen — seculier, naamchristelijk, en religieus van elke soort — en de aanbidding die hij gebiedt, is, in zijn aanspraak, aan niemand verschuldigd dan aan hemzelf. De antichrist van de Schrift wordt uiteindelijk niet gedefinieerd door uit welke religie hij kwam, maar door wat hij ontkent: dat Jezus de Christus is, de Zoon van God (1 Johannes 2:22). Houd beide punten in de hand naarmate de identificatie scherper wordt; het boek bedoelt het eerste als interpretatie, nooit als beschuldiging, en het bedoelt het tweede als de kern van de zaak zelf.

De christelijke eschatologie waarschuwt voor een antichrist. De Joodse eschatologie waarschuwt voor een Armilus. De islamitische eschatologie daarentegen verwacht een figuur die bijna regel voor regel overeenkomt met de bijbelse antichrist, maar verwacht hem onder een andere naam en als de heldhaftige verlosser in plaats van de misleider. Hij wordt de Mahdi genoemd — de Rechtgeleide. Zowel de soennitische als de sjiitische islam ziet naar hem uit, met uiteenlopende details. Hij zal opkomen uit de chaos aan het eind van het tijdperk. Hij zal de verdeelde moslimwereld onder één banier verenigen. Hij zal Jeruzalem veroveren. Hij zal van daaruit zeven of negen jaar regeren. Hij zal de vijanden van de islam verslaan in een laatste oorlog. Hij zal een wereldwijd kalifaat inluiden.

De structurele overlap met de bijbelse antichrist is zo nauw dat er geen herschrijving nodig is voor de doeleinden van de kraker. Dezelfde figuur die in Daniël en Openbaring beschreven wordt als de misleider die opkomt uit het post-Romeinse gebied, drie van 10 koningen verovert, het verbond verbreekt op het middelpunt van de zeventigste week, de gruwel opstelt in Jeruzalem, en aanbidding eist — die figuur is, regel voor regel, de figuur waarvoor miljarden moslims bidden. De draak hoeft zijn messias niet uit te vinden. Hij hoeft alleen de reeds verwachte te bevestigen.

In de eerste helft van de zeventigste week rijst deze figuur op. Het beleid van de kraker in deze periode is geduld. De Mahdi arriveert niet met de eis om aanbidding. Hij arriveert met vrede. Hij verenigt de lang gefragmenteerde moslimwereld — het leem van soenniet en sjiiet, van Arabier en Pers, van Turk en Egyptenaar — onder één hersteld kalifaat, en bereikt in een paar jaar wat geen moslimleider in 14 eeuwen bereikt heeft. Maar verenigd is niet één. Een gezamenlijk doel en een gezamenlijke vijand brengen zelfs rivalen in één gelid; hechten doen zij daardoor niet. "Zij zullen zich door het zaad van mensen vermengen, maar niet aan elkaar hechten" (Daniël 2:43). Zo lang de vijand er is, staat het rijk sterk; zonder hem valt het terug in zijn delen — gedoemd om te breken precies op het moment dat het zijn grootste eenheid lijkt te hebben bereikt. Voor de moslimwereld is hij de held van de profetie. Voor het Westen, uitgeput door economische ineenstorting en ecologische ramp, is hij de enige leider die het Midden-Oosten kan stabiliseren en de verbrijzelde wereldwijde voorzieningsketens kan herstellen. Zij dulden zijn religieuze agenda omwille van de orde die hij herstelt.

Hij maakt het zevenjarige verbond met overmacht sterk. Daniël 9:27 tekent het op: "en hij zal met overmacht een verbond sterk maken voor de velen, één week lang." Het witte paard rijdt uit bij het eerste zegel, een boog zonder pijlen dragend, overwinnend door diplomatie. Drieënhalf jaar lang noemt de wereld hem een vredestichter.

Dan verbreekt het verbond. Wat er bij dat verbreken gebeurt — de aanslag, de opstanding, de gruwel, het merkteken — onderzoekt het volgende hoofdstuk. Maar eerst nog één stuk architectuur. De draak heeft zijn Jeruzalem-strategie 1.300 jaar lang voorbereid, en het bouwwerk staat vandaag op de grond waar de Koning Zijn voeten zal planten.

De Koepel op de Berg: de inscriptie die 13 eeuwen heeft standgehouden

Kijk naar wat sinds 691/692 n.Chr. op de Tempelberg in Jeruzalem staat. De Rotskoepel — het goudgekoepelde heiligdom dat de precieze locatie inneemt waar de tempel van Salomo en de tempel van Herodes ooit stonden — draagt, rondom de binnenkant van zijn achthoekige arcade, een Arabische inscriptie in mozaïek. De inscriptie is een van de oudste bewaarde monumentale teksten van de islam.

Zij zegt, onder meer: "De Messias, Jezus, de zoon van Maria, is slechts een Boodschapper van Allah [...] geloof dus in Allah en Zijn Boodschappers, en zeg niet 'Drie' — houd op! Het is beter voor u. Want Allah is één God; verre zij het van Zijn verheven majesteit dat Hij een zoon zou hebben [...] O Mensen van het Boek, overdrijf niet in uw religie."

Lees die woorden langzaam. Het is geen vage theologie. Het is een nauwkeurige, punt voor punt gaande ontkenning van elke centrale christelijke aanspraak over de identiteit van Jezus. Hij is slechts een Boodschapper. Hij is niet God. Zeg niet "Drie" — houd op. De Drie-eenheid wordt verworpen. Verre zij het van Zijn majesteit dat Hij een zoon zou hebben. De Vader-Zoonverhouding in het hart van het christelijke evangelie wordt ontkend. Overdrijf niet in uw religie. De christelijke belijdenis is zelf de dwaling.

Lees nu 1 Johannes 2:22-23: "Wie is de leugenaar anders dan hij die loochent dat Jezus de Christus is? Dat is de antichrist, die de Vader en de Zoon loochent. Ieder die de Zoon loochent, heeft ook de Vader niet." De apostel Johannes, schrijvend in dezelfde eeuw waarin de Koepel later gebouwd zou worden, geeft de formele definitie van antichrist in twee zinnen. De geest van de antichrist loochent dat Jezus de Christus is. Hij loochent de Vader en de Zoon. Volgens deze definitie is de Rotskoepel de architectonische uitdrukking van de geest van de antichrist — en zij heeft 1.300 jaar lang rechtstreeks op de locatie van de toekomstige tempel gestaan, een blijvende banier van theologische inversie geplant op juist de grond waar de Bruidegom zal terugkeren om Zijn voeten te zetten.

De antichrist van Openbaring 13 zal geen nieuwe religie uitvinden. Hij zal, in zijn eigen persoon, de theologie activeren die de Tempelberg sinds de zevende eeuw bezet heeft. De zevende kop en de achtste koning zijn de politiek-militaire voltooiing van een theologisch programma dat al in mozaïek op de rots staat ingeschreven die onze Verlosser zal terugnemen.

Op weg naar het verbreken

De architectuur staat op haar plaats. De kraker bouwt al 4.000 jaar aan Babel, door zeven wereldrijken heen, naar deze uiteindelijke ijzer-en-leemcoalitie toe. De Mahdi rijst op. Het verbond is ondertekend. De wereld noemt hem een vredestichter. De Koepel staat op de Berg. De inscriptie staat op de muur. De zeven koppen zijn gemonteerd op het lichaam van één beest, en 10 horens zijn gekroond op zijn kop, gereed om hem hun macht te geven.

Maar een beest in beweging heeft een religieuze begeleider nodig, en de kraker heeft er een voorbereid. Het plan van de draak was nooit om door de antichrist alleen te regeren. Het plan was van het begin af aan twee beesten die in tandem werken — politiek en religieus, Mahdi en Isa, zwaard en wonder, beeld en merkteken.

Het volgende hoofdstuk volgt het verbreken van het verbond. De Valse Profeet betreedt het toneel. De Mahdi wordt neergeslagen in de dagen vóór Purim. Drie dagen gaan voorbij in duisternis. Hij rijst op, en hij is niet langer de man die viel. Dán, op Purim, wordt de gruwel opgericht en het steeds terugkerende offer weggenomen: dag 0. Het beeld spreekt. Het merkteken wordt uitgerold. De wereld buigt.

De kraker heeft zijn Babel gebouwd.

Hij staat op het punt zijn achtste koning op de troon te zetten.