Een betoog is zo sterk als zijn zwakste dragende aanname, en een eerlijk betoog legt die aannames op tafel — mét het merk dat zegt hoe hard elk is, en mét de falsificator die haar zou breken. Dit register verzamelt elke aanname waarop de woensdag van 25 april AD 31 rust, in de volgorde van de twee assen van het boek, en het eindigt met de maat die aan de overkant geldt. Niets hier is nieuw; het staat verspreid in de hoofdstukken. Het bijeenzetten is de toets: wie de zwakste rij vindt en breekt, breekt de zaak.
D.0 · Hoe dit register te lezen
Elke aanname draagt een van de drie merken van dit boek. BEREKEND — narekenbaar, u reproduceert het zelf. GEDOCUMENTEERD — in de primaire bron gezien, met vindplaats. GEDUID — een lezing of keuze; zij weegt zo zwaar als u haar toelaat, en geen grein zwaarder. De laatste kolom is de falsificator: de concrete vondst die de rij zou breken. Een aanname zonder falsificator is geen fundament maar een geloofsartikel, en die staan hier apart (D.3).
D.1 · De dag-as — dat de kruisiging op een woensdag viel
aanname
draagt
merk
wat haar zou breken
"Drie dagen en drie nachten" (Mat. 12:40) is een maat (drie etmalen), geen losse spreekwijze
H3 — de hele dag-as
GEDUID (lezing), gesteund door D-corpus [BEREKEND]
één helder pre-modern gebruik van "drie dagen en drie nachten" — in het corpus van het idioom zelf, niet in een latere exegetische harmonisatie erover (bijlage B §B.3c weegt de aangedragen kandidaten) — voor aantoonbaar minder dan drie etmalen
De dubbele constructie telt in het hele doorzochte corpus nooit inclusief
H3, bijlage B
BEREKEND (basisrate)
één geattesteerd inclusief gebruik van de dubbele constructie binnen het doorzochte corpus zelf — een latere uitlegger die haar inclusief betoogt (Augustinus, B §B.3c) telt hier niet, en dat is uitdrukkelijk toegegeven
Dit boek citeert de ontvangen tekst (Stephanus 1550 / Scrivener 1894), gecollationeerd tegen acht gedrukte edities
H2 (vijfde meetlatregel); H3, H4, H10, H13
GEDUID (keuze, geen meting)
Niet te breken maar wél te betalen, en de prijs staat erbij: in Lukas 24:21 leest de ontvangen tekst σήμερον méér, en dat maakt het zwaarste tegenvers van dit boek scherper (H13). En zij is niet overal de meerderheidstekst: in Handelingen 12:25 staat zij tegenóver de Byzantijnse meerderheid. Wie een tekstvorm kiest, houdt hem ook waar hij tegenvalt
De chronologie van Paulus (Handelingen en Galaten) telt in dit boek nergens mee — niet als ontlasting van AD 31 en niet als bezwaar tegen AD 33
H16, zevende open flank
GEDUID (zelfbinding)
een gedateerd, onafhankelijk vast punt in Handelingen 1-9 dat de bekering vóór of ná AD 31 pint. Deze rij is een verplichting, geen aanname: wie een instrument bot verklaart tegenover zijn eigen jaar, mag het niet herladen tegenover het jaar van een ander
De sterfdag is de veertiendeNisanNisanEerste maand van de Hebreeuwse religieuze kalender (vroege voorjaar). Pesach valt op 14 Nisan; de kruisiging viel op 14 Nisan in AD 31 (gewogen). (erev PesachPesachPascha; het voorjaarsfeest dat de uittocht herdenkt, vallend op 14 Nisan. Het feest waarop het kruis viel in AD 31 (gewogen). De gruwel van de verwoesting valt in het model niet op Pesach maar op Purim 2031 (speculatief).), niet de vijftiende
H5
GEDUID, sterk gesteund [GEDOCUMENTEERD] (b. Sanh. 43a; de werkdag-handelingen)
een dwingend bewijs dat het laatste maal de officiële tempel-seder van 15 Nisan was
De passieweek droeg twee sabbatten (feestsabbat + weeksabbat) met een werkdag ertussen
H4
GEDUID (reconstructie)
een bewijs dat de specerijenvolgorde (Mk. 16:1 / Lk. 23:56) alleen onder één sabbat sluit
De weekdag van elke datum is exact
H7, bijlage A
BEREKEND
een fout in de Juliaanse-dagtelling (zelf te controleren)
De zevendaagse week liep ongebroken van de eerste eeuw tot vandaag, en de planetaire dagnamen van de Romeinse wereld vallen ermee samen, zodat een Juliaanse datum haar weekdag geeft door doorlopende telling
H7, bijlage A
GEDUID, gesteund [GEDOCUMENTEERD]: het rekenvoorbeeld van Vettius Valens noemt Mechir 13 van Hadrianus' vierde jaar, 8 februari 120, de dag van Hermes, een woensdag op de doorlopende telling (Pingree I.9, pp. 25–26 = Kroll I.10, p. 26; Neugebauer & Van Hoesen, Greek Horoscopes, L 120,II, p. 116). ⚠ Eén gegeven staat ertegen: het graffito van Pompeï CIL IV 4182 noemt 6 februari 60 dies Solis, en dat is op de doorlopende telling een woensdag. Er bestaat een verklaring uit de benoeming van de dag naar zijn eerste uur (Brind'Amour), maar de literatuur noemt die mogelijk en speculatief (Bultrighini & Stern, 2022); het graffito staat hier als open gegeven geboekt, niet weggeredeneerd
een gedateerd document uit de eerste eeuw waarvan de weekdagnaam van de doorlopende telling afwijkt en niet uit de benoeming van de dag te verklaren is — het graffito komt in de buurt
De eerste-eeuwse tempel kéék (waarneming), rekende niet (molad) — de weekdag volgt de zichtbare sikkel, niet de berekende maan
H7, H8, H14
GEDUID, sterk gesteund [GEDOCUMENTEERD] (de molad-kalender is aantoonbaar van later datum). ⚠ En dít is waaróm het een aanname blijft: de misjnaïsche beschrijving is rond 200 opgetekend en haar hof is dat van Javne, niet dat van de tempel; de stap terug naar de eerste eeuw is een continuïteitsaanname
bewijs dat het eerste-eeuwse hof rékende (molad) i.p.v. wáárnam — onder die lezing wordt AD 30 (14 Nisan = wo 5 april) een woensdag en verliest AD 31 haar (ma 26 maart). ### ⭐ Deze falsificator heeft sinds 2025 een gepubliceerde pleitbezorger, en dat hoort hier te staan. André Reis beroept zich op Sacha Stern, op de Elephantine-papyri, op Segal (1957) en Sprengling (1911) om te betogen dat de kalender in de eerste eeuw al rekenkundig kón zijn, en hij zet 1 Nisan van AD 31 op een voorspelde nieuwe maan in plaats van op een waargenomen sikkel. Hij is niet gehaald, maar hij is de eerste die het serieus probeert, en het register zou oneerlijk zijn als het deed alsof niemand het probeert. ⛔ De tegenwerping is echter dat zijn eigen kroongetuige het omgekeerde zegt. Stern schrijft op p. 103 dat de rabbijnse kalender "originally" op de verschijning van de nieuwe maan berustte en "later" door een berekende kalender werd vervangen, en kondigt in de volgende alinea aan dat de vroege joodse maankalenders "in general" op de nieuwe sikkel berustten; het rekenkundige schema van "anderen" dat hij op p. 159 opvoert, weegt hij op p. 160 als "would hardly have been functional" en "a marginal opinion with which the majority of rabbis disagreed", nergens in de Palestijnse Talmoed. En op pp. 162–163 trekt hij zijn eigen slotsom: Judea in de Hasmoneese, Herodiaanse en vroeg-Romeinse tijd had "a lunar, empirical calendar". ⚠ Dezelfde bladzijde begrenst dit boek echter óók: of de procedures van m. Rosj ha-Sjana en de Tosefta ooit volledig zijn uitgevoerd, noemt Stern "anyone's guess". Hij geeft de aard van de kalender, niet de uitvoering ervan — en dat is precies de reden dat deze rij een aanname blijft en geen vaststelling wordt. [GEDOCUMENTEERD — Stern (2001), pp. 103, 159–163, primair gelezen; Reis (2025), pp. 14–15]
De garf valt naar de letter van Leviticus 23:11 op de dag na de weeksabbat; de best geattesteerde praktijk van de eerste eeuw gaf 16 Nisan
H4, H8
GEDUID (keuze in een oud geschil) ⚠ en de zelfdiagnose hoort erbij: wie de zondagtelling kiest ómdat zij de eersteling op de opstandingsdag brengt, doet wat H1 en H15 de consensus verwijten; de grond is de letter van 23:11 en 23:15-16, en de convergentie draagt geen datum
een bewijs dat "sabbat" in Leviticus 23:11 en 23:15-16 niet de weeksabbat kan zijn
Het dagbegin was niet overal gelijk: Galilees bij de ochtend, Judees bij de avond
H5 — de schakel die H5 zelf "de meest samengestelde" noemt
GEDUID (reconstructie, geen meting)
geen aantoonbaar dubbel dagbegin in eerste-eeuws Judea en Galilea — dan valt het onderscheid weg en met haar de harmonisatie van de maaltijd
De twee bovenste rijen dragen samen de dag-as; de onderste negen sluiten haar aan bij de tekst, de week en de waarnemende kalender. De kwetsbaarste is de eerste — de lezing van het teken — en juist daarom staat de basisrate eronder die haar hardt. Bij de rij van de ongebroken week hoort één randtheorie met name genoemd, omdat zij soms als bondgenoot van de woensdag wordt aangeboden: de "lunar sabbath", een sabbat die met de maanfase meeschuift. Dit boek neemt haar niet over; zij ondergraaft de vaste weeksabbat waarop de dag-as rust (H4), en een bondgenoot die de rij breekt waarop hij zou moeten steunen, is er geen.
D.2 · De jaar-as — dat die woensdag in AD 31 viel
aanname
draagt
merk
wat haar zou breken
AD 31 had een schrikkelmaand (Adar II), zodat Nisan de aprilmaan werd. Erkend en hier vastgelegd: zonder haar blijft de maartmaan staan en valt 14 Nisan op dinsdag 27 maart — niet op een vrijdag. De regelkeuze beslist in AD 31 dus wélke midweekse dag het wordt, niet óf er een vrijdag is (H8, H15)
H8
GEDUID (niet primair gedocumenteerd)
een bron die een joodseAdar IIAdar IIDe schrikkelmaand die af en toe door de Joodse geestelijke autoriteiten werd toegevoegd om de maankalender synchroon te houden met het zonne-landbouwjaar. Een toevoeging van Adar II in 31 n.Chr. duwt het Pascha naar eind april, waardoor de kruisiging op een woensdag kan vallen en de opstanding drie dagen en drie nachten later, in vervulling van Mattheüs 12:40. Die schrikkelmaand is niet gedocumenteerd: de smalste schakel van het anker (betwist). in AD 31 uitsluit. Preciezer dan het eerder stond, en de reden is eerlijkheidshalve vermeldenswaard: Parker & Dubberstein tonen in AD 31 (S.E. 342) géén Babylonische schrikkelmaand — de aprilplaatsing loopt daar via een Ululu II in het najaar van AD 30 (bijlage E.2). Dat is gedocumenteerd en het belast deze rij, maar het breekt haar niet, want de Babylonische intercalatie is niet de joodse: de raad in Jeruzalem lastte alleen een Adar in. Wie deze rij wil breken, moet dus de jóódse maand raken
De kalender volgde de zichtbare sikkel ná de equinox, niet de conjunctie of een vaste regel die april uitsluit
H8, bijlage C
GEDUID (keuze uit gedocumenteerde regels). ⚠ Een tweede praktijk is gedocumenteerd: in Egypte, van Aristobulus tot Philo, viel het Pascha op of rond de equinox, gemiddeld een maand vóór de Babylonische datum (Stern, 2000, p. 171 n. 69); dat Jeruzalem de late, Babylonische praktijk hield, rust op weinig Judese gegevens en is een aanname (H8)
een bewijs dat Judea in de eerste eeuw één regel bindend volgde die de aprilmaan uitsluit
De eerste sikkel van AD 31 verscheen op de avond van 11 april
bijlage C
BEREKEND (Yallop q = +0,32, zone A)
een zichtbaarheidsmodel dat de sikkel van 11 april onder de drempel plaatst
De doop viel in het najaar van 27
H9
GEDUID (telwijze) — twee convergerende maar elk omkeerbare lijnen: Lc. 3:1 op de herfsttelling (de zwakste van de drie tellingen; de best-geattesteerde geeft 28/29) en Joh. 2:20, een omkeerbaar anker
een dwingend bewijs dat Lukas' vijftiende jaar de alleenheerschappij-telling eist. Preciezer geboekt dan het stond, en het kost iets: de herfst-inclusieve telling is voor Tiberius door geen enkel document geattesteerd, en zij wordt gedragen als niet geattesteerd, niet weerlegd: niet waarschijnlijk, maar niet onmogelijk — geen bewaarde getuige telt zijn regeringsjaren inclusief (Steinmann, 2022a, p. 115), de ene joodse nummering die te lezen is (Ant. 18.106) is non-inclusief, en de twee muntcorpora die haar hadden kunnen toetsen, kunnen dat niet, omdat bij beide nieuwjaren de accessie-stomp verstreken was voordat het bericht van Augustus' dood kon aankomen (H9). Het ene document dat vooraf als beslissend was geregistreerd, P. Mur. 18, kwam onbeslist terug: de regeringsformule staat er, maar dag en maand liggen beide in de lacune (DJD II, p. 103). ⚠ Dezelfde telling draagt de overlevende AD 30-configuratie; wie haar breekt, breekt beide (H14). De telling heeft twee kaders, het Syrisch-Macedonische en een joods Tisjri-jaar (H9). Een joodse regel voor TisjriTisjriDe zevende maand van de Joodse geestelijke kalender, maar de eerste maand van de burgerlijke kalender, overeenkomend met september-oktober. Tisjri 1 is het Bazuinenfeest (Rosj Hasjana); Tisjri 10 is de Grote Verzoendag (Jom Kippoer); Tisjri 15-21 is het Loofhuttenfeest. De zeventigste week opent op Tisjri 1, 2027, in de chronologie die in dit boek wordt voorgesteld. staat in de Bavli (b. RH 3a, 8a), tegenover een Nisan-regel in de Jeruzalemse Talmoed (y. RH 1:1), beide amoraïsch; een naar Tiberius gedateerd document in een van beide kaders bestaat niet. ⚠ En de keuze is een convergentiekeuze: de telling wordt genomen omdat Johannes 2:20 ermee instemt, en het alternatief van een doop in 29 valt af op een grond die circulair is ten opzichte van de bedieningslengte die eruit wordt afgeleid (H9)
De bediening telde vier Pesachs (~3½ jaar), niet drie
H9, H14
GEDUID — gedragen als steun en niet als dwang, op de vroege receptie [GEDOCUMENTEERD] (Irenaeus; Eusebius, Dem. Ev. 8.2) en op een vooraf geregistreerde toets waarvan de uitkomst mogelijk, niet dwingend was (bijlage E.3)
een bewijs dat Johannes 5:1 geen Pesach is én dat er geen verborgen jaar in de keten zit. De bevroren toets is uitgevoerd en de uitslag staat hier: van de drie criteria voor het extra voorjaar werden 1 en 2 niet gehaald en werd 3 alleen in zijn eigen bewoordingen gehaald, als steun; op deze as is AD 31 dus toelaatbaar en niet aangewezen — en AD 30, dat precies drie Pesachs nodig heeft, evenmin (bijlage E.3)
De onderste twee rijen zijn het scharnier tussen AD 30 en AD 31: doop-27 met vier Pesachs geeft AD 31, met drie Pesachs AD 30 (H14). Beide rijen zijn sinds de eerste opzet van dit register verzwakt, en beide verzwakkingen staan hierboven en niet alleen in de hoofdstukken. De bovenste twee zijn de smalste schakel van het hele boek — de kalender.
D.3 · De vooronderstelling die geen aanname onder de klok is
Eén ding draagt de zaak dat geen meting is en geen falsificator heeft, en dat hoort apart, hardop.
Dat God levert op de dag — dat een teken exact uitkomt. Dit is geen kalenderaanname maar een hermeneutische vooronderstelling (H1, H2). Zij is niet te breken met een vondst, want zij is geen empirische claim; zij is de lens waardoor het boek het teken als maat leest. Het boek verbergt dat niet: onder deze vooronderstelling wint de woensdag beslissend, en zónder haar valt zij terug in een driewegrace (H16, bijlage F). Wie de vooronderstelling niet deelt, mag de meet-kern (kalender, astronomie, chronologie) onaangetast laten staan — die leunt niet op haar. [GEDUID — en als zodanig gemerkt, niet als bewijs verkocht.]
D.4 · De twee scherpe breekpunten, en de maat aan de overkant
Van alle rijen hierboven zijn er twee die scherp en concreet zijn — geen hermeneutiek, maar een vondst die de zaak in één klap zou beslechten:
1. een bron die een joodse Adar II in AD 31 uitsluit (D.2, rij 1 — zie daar waarom de Babylonische reeks deze rij wél belast maar niet breekt) — dan valt de woensdag, en met haar de hele datum; 2. één helder pre-modern gebruik van "drie dagen en drie nachten" — in het corpus van het idioom zelf, niet in een latere exegetische harmonisatie erover (bijlage B §B.3c weegt de aangedragen kandidaten) — voor aantoonbaar minder dan drie etmalen (D.1, rij 1) — dan valt het teken, en het veld keert terug naar de vrijdag.
Beide liggen open op tafel; beide zijn toetsbaar. Dat de zaak haar eigen breekpunten benoemt, is niet haar zwakte maar de voorwaarde om haar te kunnen toetsen.
Een derde ligt dichtbij: de ongebroken week (D.1), waartegen al één gedateerd graffito open staat (CIL IV 4182).
En de maat geldt aan beide kanten (H8, H15). Elke eis die dit register aan AD 31 stelt, stelt het in dezelfde adem aan de rivalen:
- AD 33 vereist dat dat jaar géén schrikkelmaand had én dat de maartmaan Nisan werd ondanks een 1 Nisan vóór de equinox — twee kalenderkeuzes die de consensus zelden verantwoordt. - AD 30 vereist precies drie Pesachs (Johannes 5:1 géén Pesach) en een weekdag die van het zichtbaarheidscriterium afhangt (donderdag óf vrijdag) — een keuze, geen meting.
Wie deze rijen aan AD 31 tegenwerpt maar ze aan AD 30 en AD 33 laat passeren, meet met twee maten; en dan is de zekerheid van de consensus een meerderheid, geen meting.
D.5 · Wat dit register niet levert
- Het weegt de rijen niet. Het zegt welke aannames dragen en hoe hard elk is, niet hoe zwaar zij tegen elkaar wegen; die weging staat in H16 en bijlage F. - "GEDUID" is geen diskwalificatie. Een geduide lezing kan sterk gesteund zijn (de 14e Nisan), convergerend maar omkeerbaar (de doop-27), mogelijk maar niet dwingend (de vier Pesachs) of dun (de niet-gedocumenteerde Adar II). Het merk zegt het soort zekerheid, niet de mate; die staat in de falsificator-kolom en in de hoofdstukken. - Het registreert de bevindingen niet, alleen de aannames. Wat een zoekgang werkelijk opleverde — tegen de zaak en, twee keer, vóór haar — staat in bijlage E, met het gedeponeerde register en zijn jaar-as-posten (bijlage E.5, E.6). - De lijst is de dragende kern, niet elk detail. De corroborerende ringen — het rabbijnse front (H5), de patristiek (H6), de aarde als getuige (H12) — dragen de datum niet en staan hier niet; zij verschijnen in de weging alleen onder "corroboratie, elk met haar eigen basisrate" (H16).
Een betoog is zo sterk als zijn zwakste dragende aanname, en een eerlijk betoog legt die aannames op tafel — mét het merk dat zegt hoe hard elk is, en mét de falsificator die haar zou breken. Dit register verzamelt elke aanname waarop de woensdag van 25 april AD 31 rust, in de volgorde van de twee assen van het boek, en het eindigt met de maat die aan de overkant geldt. Niets hier is nieuw; het staat verspreid in de hoofdstukken. Het bijeenzetten is de toets: wie de zwakste rij vindt en breekt, breekt de zaak.
D.0 · Hoe dit register te lezen
Elke aanname draagt een van de drie merken van dit boek. BEREKEND — narekenbaar, u reproduceert het zelf. GEDOCUMENTEERD — in de primaire bron gezien, met vindplaats. GEDUID — een lezing of keuze; zij weegt zo zwaar als u haar toelaat, en geen grein zwaarder. De laatste kolom is de falsificator: de concrete vondst die de rij zou breken. Een aanname zonder falsificator is geen fundament maar een geloofsartikel, en die staan hier apart (D.3).
D.1 · De dag-as — dat de kruisiging op een woensdag viel
De twee bovenste rijen dragen samen de dag-as; de onderste negen sluiten haar aan bij de tekst, de week en de waarnemende kalender. De kwetsbaarste is de eerste — de lezing van het teken — en juist daarom staat de basisrate eronder die haar hardt. Bij de rij van de ongebroken week hoort één randtheorie met name genoemd, omdat zij soms als bondgenoot van de woensdag wordt aangeboden: de "lunar sabbath", een sabbat die met de maanfase meeschuift. Dit boek neemt haar niet over; zij ondergraaft de vaste weeksabbat waarop de dag-as rust (H4), en een bondgenoot die de rij breekt waarop hij zou moeten steunen, is er geen.
D.2 · De jaar-as — dat die woensdag in AD 31 viel
De onderste twee rijen zijn het scharnier tussen AD 30 en AD 31: doop-27 met vier Pesachs geeft AD 31, met drie Pesachs AD 30 (H14). Beide rijen zijn sinds de eerste opzet van dit register verzwakt, en beide verzwakkingen staan hierboven en niet alleen in de hoofdstukken. De bovenste twee zijn de smalste schakel van het hele boek — de kalender.
D.3 · De vooronderstelling die geen aanname onder de klok is
Eén ding draagt de zaak dat geen meting is en geen falsificator heeft, en dat hoort apart, hardop.
D.4 · De twee scherpe breekpunten, en de maat aan de overkant
Van alle rijen hierboven zijn er twee die scherp en concreet zijn — geen hermeneutiek, maar een vondst die de zaak in één klap zou beslechten:
1. een bron die een joodse Adar II in AD 31 uitsluit (D.2, rij 1 — zie daar waarom de Babylonische reeks deze rij wél belast maar niet breekt) — dan valt de woensdag, en met haar de hele datum; 2. één helder pre-modern gebruik van "drie dagen en drie nachten" — in het corpus van het idioom zelf, niet in een latere exegetische harmonisatie erover (bijlage B §B.3c weegt de aangedragen kandidaten) — voor aantoonbaar minder dan drie etmalen (D.1, rij 1) — dan valt het teken, en het veld keert terug naar de vrijdag.
Beide liggen open op tafel; beide zijn toetsbaar. Dat de zaak haar eigen breekpunten benoemt, is niet haar zwakte maar de voorwaarde om haar te kunnen toetsen.
Een derde ligt dichtbij: de ongebroken week (D.1), waartegen al één gedateerd graffito open staat (CIL IV 4182).
En de maat geldt aan beide kanten (H8, H15). Elke eis die dit register aan AD 31 stelt, stelt het in dezelfde adem aan de rivalen:
- AD 33 vereist dat dat jaar géén schrikkelmaand had én dat de maartmaan Nisan werd ondanks een 1 Nisan vóór de equinox — twee kalenderkeuzes die de consensus zelden verantwoordt. - AD 30 vereist precies drie Pesachs (Johannes 5:1 géén Pesach) en een weekdag die van het zichtbaarheidscriterium afhangt (donderdag óf vrijdag) — een keuze, geen meting.
Wie deze rijen aan AD 31 tegenwerpt maar ze aan AD 30 en AD 33 laat passeren, meet met twee maten; en dan is de zekerheid van de consensus een meerderheid, geen meting.
D.5 · Wat dit register niet levert
- Het weegt de rijen niet. Het zegt welke aannames dragen en hoe hard elk is, niet hoe zwaar zij tegen elkaar wegen; die weging staat in H16 en bijlage F. - "GEDUID" is geen diskwalificatie. Een geduide lezing kan sterk gesteund zijn (de 14e Nisan), convergerend maar omkeerbaar (de doop-27), mogelijk maar niet dwingend (de vier Pesachs) of dun (de niet-gedocumenteerde Adar II). Het merk zegt het soort zekerheid, niet de mate; die staat in de falsificator-kolom en in de hoofdstukken. - Het registreert de bevindingen niet, alleen de aannames. Wat een zoekgang werkelijk opleverde — tegen de zaak en, twee keer, vóór haar — staat in bijlage E, met het gedeponeerde register en zijn jaar-as-posten (bijlage E.5, E.6). - De lijst is de dragende kern, niet elk detail. De corroborerende ringen — het rabbijnse front (H5), de patristiek (H6), de aarde als getuige (H12) — dragen de datum niet en staan hier niet; zij verschijnen in de weging alleen onder "corroboratie, elk met haar eigen basisrate" (H16).