Epiloog — Als het Venster Verschuift

8 min lezende ArchitectGoëlmeesterklok

Een boek dat specifieke datumvoorspellingen doet, neemt een specifiek risico op zich. Wanneer de data verstrijken en de gebeurtenissen zich niet ontvouwen, voegt het boek zich bij een lang en ongelukkig gezelschap van werken die het geloof meer hebben geschaad dan gediend. William Miller in 1843. Edgar Whisenant in 1988. Harold Camping in 2011. De lijst is lang, de teleurstellingen zijn reëel, en de gevolgen voor de lezers — van wie velen hun leven rond de voorspellingen hebben opgebouwd om vervolgens de voorspelde dag in gewoon daglicht te zien glippen zonder dat er iets was gebeurd — zijn niet abstract. Het zijn pastorale rampen in werkelijke huishoudens.

Ik heb dit boek geschreven in het besef van dat gezelschap. Ik heb desondanks specifieke data genoemd, omdat het alternatief — vaag spiritualiseren van elk profetisch getal waarbij de Schrift de moeite heeft genomen specifiek te zijn — een grondiger verraad van de tekst is dan het verkeerde jaar riskeren. Daniël kreeg specifieke getallen. Gabriël was specifiek tot op het seizoen. Hosea was specifiek tot op de dag. De eerste 69 weken van Daniël landden op de precieze herfstmiddag die de rekenkunde voorzegde. Weigeren in hetzelfde register voorwaarts te rekenen omdat het rekenen riskant is, is weigeren het soort aandacht te geven dat de profeet zelf werd gegeven.

Maar de huishouding die deze woorden leest nadat een voorspelde datum is verstreken, heeft meer nodig dan deze verdediging. Zij heeft leiding nodig. Laat me daarom over twee scenario's spreken.

Scenario één: het jaar is 2027 of later, en 1 Tisjri is gepasseerd zonder dat een verbond met overmacht sterk is gemaakt.

Als je op deze bladzijde bent in november of december van 2027, of in enige maand daarna, zonder dat er aan de herfstgrens een politieke gebeurtenis heeft plaatsgevonden die lijkt op de higbir berit la-rabbim van Daniël 9:27, dan is de juiste reactie niet de architectuur weg te gooien. Het is de vraag stellen welke van de kalendarische veronderstellingen in de projectie verkeerd kunnen zijn afgesteld.

De eerste veronderstelling is de plaatsing van het beginjaar van de 70 weken op herfst 457 v.Chr. Wanneer de reconstructie van de Perzische regnale jaren een jaar afwijkt, schuift het hele venster met een jaar. Bijlage A verdedigt 457; alternatieven zijn 458 en 456. Het Horn–Wood Tisjri-tot-Tisjri-argument is het sterkste beschikbare argument, maar het is niet het enige argument dat is gemaakt.

De tweede veronderstelling is de plaatsing van de sluiting van de wijzerplaat op jaar 6000 van de meesterklok. Wanneer het Anno Mundi-totaal een klein aantal jaren afwijkt — en de geslachtsregisters van Genesis 11 bevatten kleine ambiguïteiten, vooral rond Terah en Abraham — schuift de wijzerplaat dienovereenkomstig.

De derde veronderstelling is de rabbijnse plaatsing van de schrikkelmaanden die de Hebreeuwse ankers omzet naar specifieke Gregoriaanse data, een kwestie die de aantekening in hoofdstuk 12 en bijlage D reeds hebben behandeld.

Wat als treffer en wat als misser telt, legt het gedeponeerde protocol vast (Het Pre-Gruwel Model, hoofdstuk 13), en dat is bindend: bijna-treffers zijn missers. Blijft de verbondspoort van oktober 2027 leeg, dan is de primaire configuratie van dit boek gevallen, met alles wat eruit volgt. De architectuur valt daarmee niet: het zesduizendjarige raamwerk, de splitsing 2520 + 480 + 480 + 2520, de chiastische spiegel, de patristisch-rabbijnse traditie achter de jaar-voor-dag-hermeneutiek, het lexicon van zevach u-minchah, de twee onderscheiden Nagids van Daniël 9. Weerlegd is dan de datering.

Dan is het eerlijk om te overwegen of een van de dragende chronologische ankers op een fundamenteler niveau verkeerd is. Lag het kruis misschien in AD 30 of AD 33 in plaats van AD 31? Begonnen de 70 weken misschien toch in 444 v.Chr., zodat de berekening van Anderson om herziening vraagt? Is het AM 6000-raamwerk zelf, mogelijk, op een andere chronologie langer dan 6.000 jaar? Dat zijn eerlijke vragen, en de huishouding die door dit boek heen heeft gewerkt, is nu in staat ze op een gedisciplineerde wijze te stellen in plaats van het hele raamwerk over boord te gooien.

Scenario twee: het jaar is 2034 of later, en Hoshana Rabbah van 2034 is gepasseerd zonder de terugkeer van de Goel.

Als je op deze bladzijde bent na de herfst van 2034 zonder dat er in de slotmaanden van dat jaar iets eschatologisch definitiefs heeft plaatsgevonden, dan is het gesprek noodzakelijkerwijs anders en moeilijker. Het boek heeft zijn zaak verbonden aan het sluiten van de wijzerplaat op AM 6000 in de herfst van 2034. Als 2034 stil verstrijkt, is de zaak niet bevestigd in de vorm die het boek heeft geprojecteerd. Ik zal niet doen alsof dat anders is. De teleurstelling in dat scenario zal reëel zijn. De auteur van deze woorden zal op dezelfde bladzijde staan als de lezer, en geen van ons beiden zal het gemakkelijk vinden.

Wat het boek ook in dat scenario niet zal hebben gedaan, is mislukken op de wijze waarop Miller in 1843 of Camping in 2011 mislukten. Miller en Camping maakten specifieke datumvoorspellingen op zwakke uitlegkundige raamwerken. Het raamwerk van dit boek — de zesduizendjarige architectuur geworteld in 2 Petrus 3:8 en Sanhedrin 97a en Barnabas 15, de chiastische structuur van Daniël 9, de patristisch-rabbijnse traditie die loopt van Barnabas door Irenaeus tot de Talmoedische redacteurs — staat of valt niet bij de vraag of de projectie landt op 2034 of op een ander jaar binnen één generatie. Het staat bij de vraag of de architectuur in de Schrift en in de traditie staat. Dat doet zij. De projectie is de toepassing.

En nu spreekt hier de pastor en niet de rekenmeester; dat onderscheid hoort hardop, want als weging zou de volgende zin het venster vooraf oprekken en de falsificator verzachten. Als weging geldt wat De Hoeksteen zegt: gaat 2034 stil voorbij, dan is er een som weerlegd, en verder niets. Maar als troost geldt dit. Als de projectie een generatie afwijkt — als de sluiting van de wijzerplaat valt in 2050 of 2070 in plaats van 2034 — dan blijft de architectuur, blijft de chiastische spiegel, en blijft de oproep aan de huishouding. Waken. Gereed zijn. Weigeren je leven te zetten naar de kalender van het rijk, terwijl je de kalender van de Architect open op je bureau houdt. De Bruidegom is onderweg. Hij is, in elke aflezing van elk eerlijk raamwerk, niet ver. De exacte dag was altijd gereserveerd. Het exacte seizoen lag altijd binnen een venster. Als het venster dat hier is geprojecteerd te krap blijkt, blijft het bredere venster bestaan, en blijft de huishouding op haar post.

Wat de huishouding niet mag doen, in welk scenario dan ook.

Twee dingen.

Zij mag, in de teleurstelling van een gemiste datum, niet concluderen dat het hele raamwerk een waan was. De architectuur staat in de Schrift. Het zesduizendjarige raamwerk staat in 2 Petrus en Sanhedrin en Barnabas. De 70 weken van Daniël staan in Daniël. De chiastische spiegel staat in de tekst van Daniël 9 zelf. De teleurstelling van een specifieke projectie is geen weerlegging van de structuur die de projectie heeft voortgebracht. Het is een kalibratiefout binnen een structuur die geldig blijft.

En zij mag, in de teleurstelling van een gemiste datum, niet verharden in het cynisme dat zegt dat er nooit een projectie vanuit de Schrift kan worden gemaakt — dat de enige veilige uitlegkundige positie volledig agnosticisme over timing is. Die positie is evenmin bijbels. De profeten deden specifieke projecties. De discipelen vroegen Yeshua naar de timing. Hij weigerde de vraag niet. Hij gaf hen teken na teken. De huishouding die waakt, is de huishouding die Hij prees. De huishouding die weigert te waken omdat het waken riskant is, is de huishouding die Hij berispte.

Waak. Wanneer de data die ik heb geprojecteerd uitkomen, dan zul je het op de dag weten. Wanneer de data schuiven, zul je de ankers opnieuw nakijken en met een licht aangepaste kalender doorgaan met waken. Wanneer de data binnen een generatie niet uitkomen, dan zul je de architectuur aan je kinderen overdragen en zij zullen verder waken. De wijzerplaat is van de Architect. Het waken is van ons. Geen van beide hangt af van de vraag of mijn rekenkunde tot op het jaar juist was.

Een slotwoord van de schrijver aan de lezer.

Als je dit leest in 2034 of 2035, met de data overeind, dan zijn de slotbladzijden van dit boek zelf een slothoofdstuk van het tijdperk, en de rest van wat je nodig hebt staat in de hoofdstukken hierboven en de bijlagen hieronder.

Als je dit leest in 2028 of 2029, met 1 Tisjri van 2027 stil gepasseerd, dan is de datering van dit boek gevallen, en dat hoort zo gezegd te worden. Kijk de ankers opnieuw na, en blijf op je post.

Als je dit leest in 2050 of 2070, met het raamwerk dat aanzienlijke bijstelling heeft vereist, dan blijft de architectuur in je handen en blijft de oproep om te waken op de bladzijde staan. Geef de wijzerplaat aan je kinderen. Vertel hen waar je naar uitkeek. Vertel hen waarom je je niet schaamde voor het waken, zelfs toen het jaar waarin je waakte verkeerd bleek te zijn. De Architect heeft geen haast. De Bruid komt niet voordat de Bruidegom is uitgezonden. Beide komen. De rekenkunde in dit boek was eerlijk. Wanneer zij onvolledig was op een specifiek jaar, dan was het waken niet onvolledig in zijn essentiële punt.

Ik heb mijn best gedaan met de kalender. Ik heb niets voor de huishouding achtergehouden. De data die ik heb gegeven, zijn de data die de meesterklok projecteert. De architectuur die ik heb uiteengezet, is de architectuur waarvan ik geloof dat de Schrift en de oudere traditie haar 2.000 jaar lang hebben gedragen. Wanneer ik in de projectie heb gedwaald, dan heb ik niet in het waken gedwaald. Het waken is wat de Bruidegom heeft gevraagd. Het waken is wat de Bruid doet totdat Hij komt.

De Bruidegom is onderweg. De Bruid is op haar post. Welk jaar je dit ook leest, dat is niet veranderd.

Maranatha.