Wakker Worden Zonder Bang Te Worden

Een lezeres sluit een boek.

Zij is 13 hoofdstukken lang met de architectuur van de meesterklokmeesterklokHet overkoepelende bijbelse tijdmechanisme dat de heilsgeschiedenis in vaste perioden verdeelt. bezig geweest, en de architectuur heeft haar werk gedaan. De wijzerplaat van 6.000 jaar is scherp geworden. De vingerafdruk van Onze Vader loopt door elk tijdvak heen. Het slotdecennium heeft een datum erop. De Bruidegom is onderweg. De Bruid bevindt zich in haar slotseizoen. De volgende bladzijde van de kalender is de zeventigste weekzeventigste weekDe laatste zeven jaar van het 490-jarige contract: de week van de komende vorst, in haar geheel toekomstig (gewogen). De juridische week van 27 tot 34 is er het type van, geen eerste vervulling..

Zij sluit het boek. Zij doet het licht uit. Zij gaat in het donker liggen.

En de vraag die de eerste nacht na het uitlezen met haar de kamer binnenloopt, is de vraag die elke eerlijke lezer van dit boek onder ogen zal moeten zien. Wat moet ik doen met wat ik zojuist heb gelezen?

Zij is niet de eerste die hem stelt. De vroege Bruid stelde hem op de Olijfberg op de dag dat YeshuaYeshuaHebreeuwse vorm van de naam Jezus. Het boek gebruikt Yeshua doorgaans om het Hebreeuwse register te behouden van de figuur die de profetieën van de Hebreeuwse Bijbel vervult. vertrok. De discipelen in Mattheüs 24 stelden hem. De huishouding die in het jaar 51 1 Thessalonicenzen las, stelde hem. Elke generatie gelovigen sindsdien heeft hem gesteld op de avond dat zij voor het eerst de omvang begreep van wat eraan kwam. Het antwoord dat Onze Vader in elke eeuw geeft, is hetzelfde antwoord. Hij geeft het via een verhaal dat de profeet Elisa in de negende eeuw v.Chr. heeft beleefd, in een dorp genaamd Dotan, op een morgen die begint als de ergste morgen van het leven van zijn dienaar en eindigt als een van de meest stille morgens die in de Hebreeuwse Bijbel zijn opgetekend.

Dit hoofdstuk is het antwoord op haar vraag.

De morgen in Dotan

Sla het Tweede boek Koningen open bij hoofdstuk zes. Lees het tafereel zoals een Hebreeuws gezin het op een sabbatmiddag las.

Het koninkrijk Aram — het huidige Syrië — is al jaren in oorlog met het koninkrijk Israël. De Arameese generaal is hinderlagen aan het plannen. Elke hinderlaag is mislukt. Telkens wanneer de generaal zijn troepen naar een nieuwe locatie verplaatst, weet het Israëlische leger het op een of andere manier. Hij vermoedt een lek in zijn eigen staf. Zijn officieren zeggen dat er geen lek is. Zij vertellen hem dat de profeet Elisa, in Israël, elk woord hoort dat de koning van Aram in zijn slaapkamer spreekt. De generaal besluit de profeet rechtstreeks aan te pakken. Hij stuurt een klein leger paarden en strijdwagens om het dorp Dotan, waar Elisa verblijft, te omsingelen en de profeet als gevangene mee terug te nemen.

Het leger arriveert tijdens de nacht. Elisa slaapt in het dorp. Zijn jonge dienaar — de tekst geeft zijn naam niet — staat vroeg op. Hij gaat naar buiten om water te halen voor de morgen. Hij kijkt op naar de omringende heuvels.

De heuvels zijn bedekt met Syrische troepen.

Lees de zin in 2 Koningen 6:15. Zie, een leger met paarden en strijdwagens omringde de stad. De jonge dienaar rent het huis weer in. Hij is in paniek. Ach, mijn heer! Wat moeten wij doen? (2 Koningen 6:15) Hij is een jaar of 20. Hij is wakker geworden om het leven van zijn meester in handen te vinden van een leger dat hij niet kan bevechten.

Dit is de positie waarin de moderne Bruid zich bevindt op de avond dat zij een boek over de meesterklok sluit.

De krachten die tegen haar zijn opgesteld — de lange schaduw van de bezetter, de trage druk van een cultuur die de taal van de Bruidegom niet meer herkent, de politieke instabiliteit van het slotdecennium, het persoonlijke gewicht van haar eigen private lasten — zien er, in het vroege licht, uit alsof zij de heuvels bedekken. De legers van de lange middag zijn reëel. De slotzeven jaar zullen geen rustige jaren zijn. De huishouding die in het slotdecennium op de bladzijde staat, staat op een bladzijde omringd door wat er van buitenaf uitziet als overweldigende tegenstand.

De vraag van de jonge dienaar is de juiste vraag. Wat moeten wij doen?

Het antwoord van Elisa is het juiste antwoord.

De ogen die werden geopend

Lees het antwoord van de profeet zorgvuldig. Hij bagatelliseert de dreiging niet. Hij geeft de dienaar geen peptalk. Hij zegt niet het lijkt alleen maar veel, maar in werkelijkheid stelt het niets voor. De dreiging is reëel. De dienaar heeft juist geteld. De legers staan op de heuvels. Elisa zegt één korte zin en wendt zich vervolgens tot gebed.

Wees niet bevreesd, want die bij ons zijn, zijn méér dan die bij hen zijn. En Elisa bad en zei: HEER, open toch zijn ogen, zodat hij ziet. En de HEER opende de ogen van de knecht, zodat hij zag; en zie, de berg was vol paarden en strijdwagens van vuur rondom Elisa. (2 Koningen 6:16–17)

Lees de tweede zin van Elisa's antwoord langzaam. Hij bidt niet om minder vijanden. Hij bidt niet om de uitzending van een engelse stormtroep. Hij bidt om de opening van de ogen van de dienaar. De legers van Onze Vader zijn al op de heuvels. Zij zijn de hele tijd op de heuvels geweest. De legers van de bezetter die de dienaar bij dageraad telde, zijn juist gezien maar onvolledig. Er is een tweede stel legers, groter en geduchter, in een hogere cirkel rond de kleinere cirkel geplaatst, dat de dienaar met zijn gewone ogen niet kan zien.

Onze Vader opent de ogen. De dienaar kijkt opnieuw. De berg — dezelfde berg — is vol paarden en strijdwagens van vuur. Zij zijn de engelse strijdmachten van de Architectde ArchitectGod als ontwerper van de heilsgeschiedenis, die tijd en structuur vooraf vastlegt., in de geografische positie waarin zij altijd zijn geweest. Hun aantal overtreft de Syrische legers vele malen. De dienaar is geen andere persoon geworden. Hem is een ander gezicht gegeven.

Dat is wat de meesterklok doet voor de Bruid die dit boek heeft gelezen.

De krachten die tegen de Bruid zijn opgesteld, zijn reëel. Zij worden door de kalender niet gebagatelliseerd. Het slotdecennium zal niet rustig zijn. De huishouding die morgenochtend wakker wordt, zal wakker worden in een wereld die de nieuwscyclus, vaker wel dan niet, zal afschilderen als een wereld waarin de bezetter aan het winnen is. Maar de Bruid die de wijzerplaat heeft gezien, heeft niet langer gewone ogen. Zij heeft de ogen waarvoor Elisa heeft gebeden. Zij kan dezelfde Syrische troepen tellen die de dienaar telde, en zij kan ook, op de hogere bergrug van dezelfde berg, de cavalerie zien die de hele tijd bij haar is geweest.

Dat is het eerste wat de huishouding die dit boek leest, wordt gevraagd te doen. Niet de lagere legers ontkennen. De hogere zien.

Psalm 2 in het slotdecennium

Dezelfde houding krijgt een langere stem in Psalm 2.

Sla de tweede psalm open. Hij opent met een vraag die geschreven had kunnen zijn in de vroege uren van welk decennium van de meesterklok ook, inclusief het decennium waarin wij ons bevinden:

Waarom woeden de heidenvolken en bedenken de volken wat zonder inhoud is? De koningen van de aarde stellen zich op en de vorsten spannen samen tegen de HEER en tegen Zijn Gezalfde: Laten wij Hun banden verscheuren en Hun touwen van ons werpen! (Psalm 2:1–3)

De heidenvolken woeden. De koningen spannen samen. De vorsten beraadslagen tegen Onze Vader en de Gezalfde. Het beeld is luid. Lees de nieuwscyclus van een willekeurige week van het slotdecennium en het beeld is het beeld. De raadsvergaderingen van de machtigen zijn, op de meeste morgens van een willekeurig jaar, niet aan het beraadslagen voor het koninkrijk van Onze Vader. Zij beraadslagen ertegen. Laat ons hun banden verscheuren. Dat is de soundtrack van de lange middag en de slotzeven jaar.

Lees dan de volgende twee verzen.

Die in de hemel woont, zal lachen, de Heer zal hen bespotten. Dan zal Hij tot hen spreken in Zijn toorn, in Zijn brandende toorn hun schrik aanjagen. Ik heb Mijn Koning toch gezalfd over Sion, Mijn heilige berg. (Psalm 2:4–6)

Die in de hemel woont, lacht.

Dat is een van de minst gelezen zinnen in heel het Oude Testament. Onze Vader van Exodus 34, de Architect van de meesterklok, Degene van Wie de kalender loopt van Adam tot Hoshana RabbahHoshana RabbahHet Grote Hosanna — de zevende en sluitende dag van het Loofhuttenfeest, vallend op 21 Tisjri. De dag waarop, volgens de projectie van de meesterklok, de wijzerplaat sluit op AM 6000 en de Goel terugkeert. Zie Sukkot, Shemini Atzeret. 2034, kijkt naar de woede van de heersers van de lange middag en het slotdecennium en lacht. Niet omdat hun woede onschadelijk is. Hun woede veroorzaakt werkelijke schade in werkelijke levens. Maar omdat hun woede de kalender niet uit het spoor kan halen. De Koning is reeds op de heilige berg gezet. De wijzerplaat is reeds geschreven. De afspraak van de terugkeer van de Goel staat op het bureau van Onze Vader. De heersers woeden tegen de bladzijde van een contract waarvan de inkt 6.000 jaar lang is opgedroogd.

De Bruid die de wijzerplaat heeft gezien, lacht de lach van Psalm 2. Niet de lach van minachting. Niet de lach van zelfgenoegzaamheid. De stille lach van een huishouding die het contract heeft gelezen en die weet dat het contract zal worden nagekomen. De krachten op de lagere heuvels zijn reëel. De krachten op de hogere heuvels zijn groter. De heersers van de lagere legers weten niet dat zij woeden tegen een kalender die zij niet kunnen bewerken. Onze Vader, kijkend van boven, raakt niet in paniek. Hij ligt op schema. De Bruid Die Hij voor Zijn Zoon heeft apart gezet, ligt op schema. De huishouding die dit boek heeft gelezen, ligt op schema.

Dat is het tweede wat de huishouding wordt gevraagd te doen. De lach van Psalm 2 lachen. Stoppen de nieuwscyclus de temperatuur van de ziel te laten kalibreren. Onze Vader lacht. De Bruid mag met Hem meelachen.

Zichzelf gereedmaken

Het derde wat de huishouding wordt gevraagd te doen, is gereed zijn.

Lees Openbaring 19:7 opnieuw, zorgvuldig. Laten wij blij zijn en ons verheugen en Hem de heerlijkheid geven, want de bruiloft van het Lam is gekomen en Zijn vrouw heeft zich gereedgemaakt. Het werkwoord in het Grieks is hetoimazo, de actieve vorm — zij heeft zichzelf gereedgemaakt. De Bruid is geen passieve figuur. Zij wacht niet tot de Echtgenoot haar bij de deur van de bruiloftszaal aankleedt. Zij kleedt zichzelf, draad voor draad, in de lange uren van de verloving.

Vijfmaal in het Nieuwe Testament komt hetzelfde beeld van gereed zijn terug in verband met de aankomst van de Bruidegom. De vijf wijze maagden van Mattheüs 25 hadden hun lampen in orde gemaakt en olie gekocht. De Bruidegom kwam te middernacht en de wijzen gingen binnen. De getrouwe dienstknecht van Lukas 12 wachtte op de terugkomst van zijn heer van de bruiloft — alert, met de lendenen omgord en de lamp brandend. De Thessalonicenzen van 1 Thessalonicenzen 5 werd gezegd kinderen van de dag te zijn, wakker, met het borstharnas van geloof en de helm van de hoop op de redding. De huishouding van Hebreeën 10 werd aangespoord het samenkomen niet na te laten zoals het bij sommigen de gewoonte is, en dat des te meer naarmate u de grote dag ziet naderen. De bruid van Openbaring 19 heeft zichzelf gereedgemaakt.

Het vocabulaire over de vijf passages heen is consistent. Wees nuchter. Wees alert. In orde maken. Branden. Waken. Samenkomen. Voorbereiden. De bezigheid van gereed zijn is geen vage geestelijke houding. Het is een concrete reeks kleine dagelijkse gewoonten die de Bruid wordt gevraagd te onderhouden.

Hoe ziet dat eruit voor de huishouding die op een dinsdagavond dit boek sluit?

Het ziet eruit als het morgengebed dat wordt gebeden, ongeacht hoe zij zich voelt. Het ziet eruit als het hoofdstuk Schrift dat aan de keukentafel gelezen wordt voordat de dag begint. Het ziet eruit als de maaltijd voor het gezin met zorg gekookt, omdat de kleine daden van liefde de draden van de jurk zijn. Het ziet eruit als het gesprek met de buurman die het evangelie nog niet kent — gevoerd in eerlijkheid, in geduld, in liefde, zonder de urgentie te bekeren en zonder schaamte de Naam te noemen. Het ziet eruit als de stille gift gegeven. De stil geweerde verleiding. De stil verleende vergeving aan het familielid dat haar onrecht heeft aangedaan. Geen van deze daden voelt op het ogenblik groot. Zij worden niet gefotografeerd. Zij worden niet gepost. Zij worden niet erkend door iemand die niet oplet.

Zij zijn het linnen.

Onze Vader let op. De Bruidegom let op. De engelse cavalerie op de hogere bergrug let op. Elke draad wordt geweven. Geen ervan raakt zoek. De jurk aan de tafel op Hoshana Rabbah is geen jurk die iemand anders haar aanreikt. Het is de jurk die zij, draad voor draad, de hele tijd al heeft gedragen.

Een korte lijst voor de morgen

Als de lezer die dit boek aan het sluiten is, een korte, praktische lijst wil om de volgende morgen mee te beginnen, dan staat zij hier. De lijst is niet origineel. Het is de lijst die elke trouwe pastor van elke eeuw heeft gegeven aan een huishouding die in een venster van ongewone urgentie staat.

• Bid. Niet minder dan eenmaal per dag, op een plaats waar je niet wordt onderbroken. Gebruik de woorden die je hebt, ook als ze onbeholpen zijn. Onze Vader leest het hart, niet de syntaxis.
• Lees. De Bijbel is het familiealbum van Onze Vader. De huishouding die het niet openslaat, houdt op de familie te herkennen. Kies een Bijbelboek en lees het door. Sla de geslachtsregisters niet over. Sommige van de belangrijkste dingen die je in dit boek zult zien — het Verborgen Evangelie van Genesis 5, de roos van 562 v.Chr. aan het eind van 2 Koningen — zaten in de geslachtsregisters en de slothoofdstukken die de meeste lezers de aandacht onwaardig hadden gerekend. Onze Vader schrijft onder de oppervlakken.
• Verzamel. De Bruid is corporatief. Vind een huishouding van gelovigen — een plaatselijke kerk, een kleine kring, een gezin dat de Bruidegom liefheeft — en wandel met hen. De eenzame gelovige in het slotdecennium is een doelwit. De gelovige in gemeenschap met andere gelovigen is een eenheid van een leger.
• Spreek. Het slotdecennium is kort. De buren en familieleden en collega's die het evangelie nog niet kennen, luisteren, zelfs wanneer zij doen alsof zij dat niet doen. Spreek eerlijk. Argumenteer niet. Vertel hun wat je hebt gezien. Nodig hen uit zelf naar de wijzerplaat te komen kijken. Onze Vader bekeert. Jij spreekt.
• Leef. De kleine gehoorzaamheden van de gewone dag zijn de draden. Veracht ze niet. Kook de maaltijd. Vergeef het gevoelige punt. Weer de verleiding. Houd de afspraak. Wees aanwezig. De jurk wordt geweven door de huishouding die de kleine dingen trouw doet.

Dit is geen heroïsche lijst. Het is, in feite, de lijst die elke ingezetene gelovige al 2.000 jaar krijgt. De Bruid die over de meesterklok heeft gelezen, krijgt geen andere lijst. Haar wordt een helderdere reden gegeven om dezelfde lijst te leven. Het slotdecennium heeft de opdracht niet veranderd. Het slotdecennium heeft haar urgentie verhelderd.

Een zegen voor de huishouding

Laat me dit hoofdstuk — en dit boek — afsluiten waar de lange kalender sluit.

Jij en ik staan aan de sluitende rand van de wijzerplaat die dit boek heeft doorlopen. Onze Vader, Die Zich in hoofdstuk een in de rotskloof voorstelde als de Architect, Onze Vader, de Soeverein, de Verbond-sluiter, heeft 6.000 jaar lang Zijn eigen kalender vóór Zijn eigen volk gehouden. Elke afspraak vanaf Adam is op de dag nagekomen. De volgende afspraken liggen binnen de levensduur van de lezers van dit boek.

Dat hoeft je niet bang te maken.

Onze Vader Die een getal tweemaal in het fundament van het contract zette — Genesis 6:3 en Leviticus 25 — en beide keren hetzelfde totaal kreeg, is geen Vader Die de tel zal verliezen van de slotdagen. Onze Vader Die 70 jaar tot op de dag telde voor de Babylonische tucht, is geen Vader Die slordig zal omgaan met de slotzeven jaar. Onze Vader, van Wie de rekenkunde landde aan het kruis op Pascha AD 31 met de precisie van een Perzische astronomische tablet, is geen Vader van Wie de rekenkunde in de herfst van 2034 uit elkaar zal vallen. Hij heeft elke afspraak nagekomen. Hij zal ook deze nakomen.

Dat zou je tot rust moeten brengen.

De volgende keer dat de nieuwscyclus je om drie uur 's nachts wekt en je probeert te vertellen dat de wereld uit elkaar valt, hef je ogen op. De krachten op de lagere heuvels zijn reëel. De krachten op de hogere heuvels zijn groter. Onze Vader lacht de Psalm 2-lach. De Koning is op de heilige berg. De Bruid weeft haar jurk. De Bruidegom is onderweg. De man op de Scopusberg is, volgens de projectie van de meesterklok, maar een paar korte jaren verwijderd van de dageraad waar hij doorheen wacht.

Onze Vader is niet afgekoeld. Hij heeft de hele tijd aan het algoritme gewerkt. De afkoeling — voor zover er afkoeling is geweest — is aan onze kant geweest. De opwarming begint waar zij altijd begint: in Hem weer zien. Niet harder proberen. Niet meer voelen. Langer kijken. Naar Hem. Naar wat Hij heeft gedaan.

De huishouding die dit boek sluit en haar ogen opheft naar de hogere bergrug van de berg, is de ogen van de dienaar van Elisa gegeven. Het vuur is op de heuvels. De cavalerie staat in slagorde. Onze Vader ligt op schema. De Goel is onderweg.

Ja, kom, Heer Yeshua. (Openbaring 22:20)

De Bruid hoeft niet bang te zijn.

Zij hoeft alleen gereed te zijn.