Een Noodzakelijk Woord over Zekerheid

6 min lezenmeesterklok

Voordat de huishouding verder leest — of, wanneer zij het slothoofdstuk heeft bereikt, voordat zij het boek sluit — is er nog iets te zeggen.

Alles wat ik op deze bladzijden heb geschreven, is het beste verslag dat ik kan geven van de chronologie die Onze Vader in Zijn Schrift en in Zijn schepping heeft geplaatst. De twee ankers zijn verankerd. De rekenkunde telt op. De convergentie van de getuigen is opvallend. Ik had het boek niet geschreven wanneer ik niet geloofde dat de wijzerplaat in de herfst van 2034 sluit.

Maar de Heer Yeshua heeft, in duidelijke woorden tegen Zijn eigen discipelen op de Olijfberg, gezegd dat over die dag en dat uur niemand weet, ook de engelen in de hemel niet, maar alleen Mijn Vader (Mattheüs 24:36). En dezelfde Heer heeft, op de dag van Zijn hemelvaart, tegen dezelfde discipelen gezegd dat het u niet toekomt de tijden of gelegenheden te weten die de Vader in Zijn eigen macht gesteld heeft (Handelingen 1:7). Deze twee zinnen moeten in het centrum staan van elk boek dat de sluiting van het tijdperk raakt. Zij zijn de grens die de huishouding eert wanneer zij het slotdecennium ingaat.

Wat is de verhouding tussen deze zinnen en de chronologie die dit boek heeft uiteengezet?

De verhouding is deze. Onze Vader heeft de exacte dag en het exacte uur van de sluiting in Zijn eigen raad verborgen. Hij heeft de patronen en de seizoenen waardoor de sluiting nadert, niet verborgen. De berisping van Yeshua aan de religieuze leiding van Zijn eigen dag was juist dat zij de patronen van het weer wel konden lezen, maar de tekenen van de tijden niet (Mattheüs 16:3) — niet de patronen waarmee zij konden onderscheiden dat de Messias in hun geslacht was gearriveerd. De patronen waren leesbaar. Het exacte uur van het kruis was dat niet.

Hetzelfde onderscheid werkt bij de sluiting. De patronen van de meesterklok zijn leesbaar. Het sluitende blok van 2.520 jaar dat loopt tot AM 6000 (een eerdere druk liet dat blok "openen bij de Sitnah van 486 v.Chr."; die verankering is nagerekend en ingetrokken — zie bijlage D. Het blok is een maat op de wijzerplaat, geen klok die door een gebeurtenis wordt gestart.). De tweedaagse brug van Hosea, die van de doop in AD 27 naar 2027 loopt en van de verwerping in AD 34 naar 2034. De convergentie van meerdere chronologische klokken op het slotdecennium. De astronomische handtekeningen rond het slotvenster. Dit zijn patronen waarvan de Bruid niet wordt weggewaarschuwd, maar waarheen zij wordt geroepen — wanneer u al deze dingen zult zien, weet dan dat het nabij is, voor de deur (Mattheüs 24:33).

Maar de exacte dag waarop de Koning terugkeert, is geen eigendom van enige chronoloog. De sluiting van de wijzerplaat kan vallen in de herfst van 2034, zoals de rekenkunde van dit boek consistent voortbrengt. Zij kan vallen op een datum die Onze Vader binnen een klein venster rond dat jaar heeft gereserveerd, waarvan de precieze plaatsing in Zijn raad blijft. Zij kan, door soevereine uitbreiding of door enige factor die niet is geïdentificeerd, iets buiten het jaar vallen dat de patronen voortbrengen. De huishouding die dit boek heeft gelezen, wordt niet gevraagd de datum te certificeren alsof zij een astronoom met volledige gegevens is. Zij wordt gevraagd het seizoen te herkennen, haar jurk te weven, en haar lamp brandend te houden.

Aanhangig, niet gevallen — en het verschil is alles

Er is een woord dat dit boek over zijn eigen terminus moet leren zeggen, en het is niet "aangetoond" en ook niet "weerlegd". Het is aanhangig.

De zwaarste tegenwerping tegen de 6.000 jaar komt niet van een moderne criticus. Zij komt uit de Gemara zelf. Direct achter de baraita die de wijzerplaat in 2.000 tohu, 2.000 Tora en 2.000 messiaanse jaren verdeelt, staat een verontruste zin: "maar vanwege onze vele zonden is daarvan uitgegaan wat is uitgegaan" (b. Sanhedrin 97a).

Ik heb die zin eerst gelezen als een doodvonnis over het schema. Dat was onjuist, en het is de fout waarvoor dit hoofdstuk bestaat. Er staat niet dat de messiaanse jaren zijn verstreken. Er staat dat er een deel van is uitgegaan zonder dat hij kwam. Een klacht over uitstel bínnen het tijdvak — geschreven door iemand die er zelf pas enkele eeuwen ín zat.

En dan de vaststelling die alles beslist: op de telling van dit boek loopt dat tijdvak van AM 4000 (AD 34) tot AM 6000 (2034). Wij staan op AM 5992. Het is niet voorbij.

Er kan dus niets gefalsifieerd zijn. Het schema is niet gevallen; het is aanhangig — en de datum waarop het kán vallen staat erbij.

Dat is precies de houding die dit hele hoofdstuk wil aanleren, en zij snijdt naar twee kanten. Zij verbiedt de lezer te zeggen "het is weerlegd", want dat is het niet. En zij verbiedt de schrijver te zeggen "het is aangetoond", want dat is het evenmin. Een aanhangige stelling is een stelling die nog kan sterven, en die de dag van haar sterven zelf heeft opgeschreven. Meer eerlijkheid dan dat kan een chronoloog niet leveren, en minder mag hij niet leveren.

(Twee waarschuwingen die ik ter harte neem en niet ontkracht. De eerste: "de Talmoed" bestaat niet — de Gemara is een twistgesprek, geen stem, en wie haar één mening in de mond legt vervalst haar. Ik heb die fout tweemaal gemaakt. De tweede komt van Rav, een bladzijde verder: "alle eindtijden zijn verstreken" — een polemiek tegen het berekenen van de eindtijd, gericht aan het adres van de chronoloog. Dat ben ik. Ik laat haar staan.)

De drie merken

Er is nog een derde vorm van eerlijkheid nodig, en zij is technischer dan de vorige. Dit boek zet naast elkaar wat niet van dezelfde soort is. Een Babylonisch astronomisch tablet is niet hetzelfde soort ding als een optelsom op de meesterklok, en een optelsom is niet hetzelfde soort ding als een lezing van een beeld. Wanneer die drie op één bladzijde staan zonder etiket, gaat de lezer ze onwillekeurig even zwaar wegen — en dat is precies de fout die de chronologische literatuur al twee eeuwen maakt.

Daarom draagt elke bewering in dit boek, uitgesproken of stilzwijgend, één van drie merken. Ik zet ze hier op tafel, met hun falsificator erbij, zodat de lezer ze de rest van het boek zelf kan opplakken.

GEDOCUMENTEERD. De bewering is buiten dit boek verankerd — in een historische bron, een archeologische vondst, een astronomische registratie. De troonsbestijging van Xerxes in november 486 v.Chr. staat op een Babylonisch tablet. De Elefantine-papyri liggen in een museum. Pilatus staat op een steen in Caesarea. Falsificator: een bron. Wie een beter tablet, een betere papyrus, een betere steen legt, wint.

BEREKEND. De bewering volgt uit de rekenkunde van het model op ankers die het model heeft vastgelegd. AM 6000 landt in de herfst van 2034; 457 v.Chr. plus 483 jaar landt op de herfst van AD 27; 14 Nisan valt in AD 31 op een woensdag indien dat voorjaar een Adar II droeg. Dit zijn geen waarnemingen. Het zijn uitkomsten. Falsificator: een rekenfout, of een anker dat verschuift. Wie aantoont dat een anker één jaar opschuift, verschuift de hele uitkomst — en dat mag hij.

GEDUID. De bewering is een lezing. De 2520 als tijdsduur onder Leviticus 26; de zeven werkdagen van 360 jaar; de tweedaagse brug van Hosea; het Saladin-motief. Zij kunnen waar zijn, zij kunnen mooi zijn, zij kunnen zelfs bedoeld zijn. Maar zij hebben geen falsificator — er is geen vondst denkbaar die ze onderuithaalt, en juist dáárom mogen zij nooit als bewijs meetellen. Een duiding draagt in geen enkele weging zelfstandig gewicht. Zij illustreert; zij bewijst niet.

De regel die daaruit volgt, geldt voor het hele boek en ik houd mij eraan: waar een GEDUID en een BEREKEND punt naar dezelfde datum wijzen, is dat één getuige, geen twee. Wie de duiding als tweede getuige opvoert, laat één getuige twee keer spreken. En waar de rekenkunde niet sluit — waar een som één jaar tekortkomt, waar twee ankers elkaar bijten — staat dat in de tekst en niet in een voetnoot. Een boek dat zijn eigen naden toont, is sterker dan een boek dat ze verbergt.

Wanneer de wijzerplaat sluit in 2034, dan heeft de Bruid die zich heeft voorbereid, zich op juiste wijze voorbereid. Wanneer zij iets later sluit, heeft de Bruid die zich heeft voorbereid, zich nog steeds op juiste wijze voorbereid — want gereedheid is het doel, niet de datum. De vijf wijze maagden van Mattheüs 25 hadden olie in hun lampen toen de Bruidegom om middernacht kwam. Zij hadden geen klok. Zij hadden olie. De olie is wat de huishouding wordt gevraagd te bewaren.

Lees daarom het boek, herken de patronen, hef je ogen op naar de hogere bergkam van de berg, en leef het slotdecennium met de kalmte van iemand die het contract heeft gelezen. Maar houd de precieze dag en het precieze uur losjes vast. Dat is van Onze Vader, niet van ons. En ons aandeel is gereed te zijn wanneer de deur opengaat.

De patronen zijn zichtbaar. De dag is van Hem.