Bibliografie — Een aantekening bij deze bibliografie

10 min lezende Architectmeesterklok

Dit boek is een synthese. Zijn beweringen rusten op de convergentie van meerdere onafhankelijke velden — Hebreeuwse lexicografie, Perzische regnale chronologie, Egyptische dynastieke correlatie, Assyrische eponiemenlijsten, Babylonische astronomische tabletten, Romeinse provinciale papyri, NASA-rekenkundige astronomie, seismische geologie van de Dode Zee, archeologische epigrafie uit Tel Dan en Caesarea Maritima, patristische exegese, rabbijnse traditie, en het gepubliceerde werk van bijbelse chronologen van Ussher via Thiele tot Floyd Jones. De bibliografie hieronder documenteert de voornaamste bronnen waarop de synthese rust. Zij is niet uitputtend. Zij is bedoeld om de serieuze lezer de toegangspoorten tot elk veld te bieden.

De bibliografie is georganiseerd naar categorie in plaats van alfabetisch, omdat dezelfde achternaam (Newton, bijvoorbeeld) in meerdere categorieën voorkomt en de categoriale ordening de veld-voor-veld-architectuur van de zaak zichtbaar maakt.

I. Bijbelse chronologie

Anderson, Sir Robert. The Coming Prince. London: Hodder and Stoughton, 1894 (meerdere latere edities, momenteel verkrijgbaar via Kregel Classics). De klassieke dispensationele behandeling van Daniëls 70 weken, verankerd aan 444 v.Chr. en het Nehemia-decreet. Dit boek bestrijdt Andersons verankering (zie hoofdstuk 7), maar erkent zijn methodische rigueur.

Horn, Siegfried H., en Lynn H. Wood. The Chronology of Ezra 7. Washington, D.C.: Review and Herald, 1953 (herzien 1970). De forensische reconstructie van de Perzische regnaal-jaar-conventie die werd gebruikt door de Joodse diasporagemeenschap bij Elefantine, die het zevende jaar van Arthahsasta I volgens Tisjri-tot-Tisjri-rekening vastlegt op herfst 458 tot herfst 457 v.Chr. Ondersteunend voor het startanker van de meesterklok; de telling vanaf 457 rust op de grens van de sabbatscyclus (bijlage A, deel Een).

Jones, Floyd Nolen. The Chronology of the Old Testament. Green Forest, AR: Master Books, 2005 (zestiende editie). De grondigste moderne reconstructie van de geslachtsregisters van Genesis 5 en Genesis 11, die de schepping van Adam op ongeveer 4004 v.Chr. verankert en de Terah-Abraham-ambiguïteit in het patriarchale archief oplost.

Newton, Sir Isaac. Observations upon the Prophecies of Daniel and the Apocalypse of St. John. London: Darby and Browne, 1733 (postuum; meerdere moderne herdrukken, waaronder Cambridge University Press, 1991). Newtons onafhankelijke forensische conclusie dat de 70 weken moeten lopen vanaf het zevende jaar van Arthahsasta (457 v.Chr.), waaraan hij kwam zonder het voordeel van de Elefantine-papyri of de moderne Perzische chronologie.

Thiele, Edwin R. The Mysterious Numbers of the Hebrew Kings. Grand Rapids: Eerdmans, 1965 (derde herziene editie, 1983). De drie-principes-reconstructie van de chronologie van het Verdeelde Koninkrijk, die de schijnbare tegenstrijdigheden in 1–2 Koningen oplost ten opzichte van de Assyrische eponiemenlijsten. Fundamenteel voor de chronologie tussen de tempel van Salomo en de Babylonische verwoesting.

Young, Rodger C. "When Did Jerusalem Fall?" Journal of the Evangelical Theological Society 47/1 (2004): 21–38; "When Did Solomon Die?" JETS 46/4 (2003): 589–603. De scherpste moderne verdediging van 587 v.Chr. als jaar van de verwoesting, gebouwd op de vaststelling dat 2 Koningen en Jeremia elk hun eigen accessiejaar-conventie hanteren, en dat Ezechiël 40:1 op de grammatica van lamed en achar naar 587 helt. Dit boek rekent op 586 en draagt de ±1 zichtbaar mee (hoofdstuk 5); Young wordt daar uit de eerste hand geciteerd, niet uit de tweede.

Ussher, James. Annals of the World. London: 1658 (moderne herziene editie: Larry en Marion Pierce, red., Master Books, 2003). De chronologische synthese van de zeventiende-eeuwse Anglicaanse aartsbisschop, die de schepping plaatst op 4004 v.Chr. Vaak gekarikatuurd in de moderne geleerdheid; door Floyd Jones en anderen als fundamenteel teruggewonnen.

II. Oudoosterse chronologie en archeologie

Frova, Antonio. "L'iscrizione di Ponzio Pilato a Cesarea." Rendiconti dell'Istituto Lombardo, Accademia di Scienze e Lettere 95 (1961): 419–434. De eerste publicatie van de Pilatus-steen, geborgen bij het Romeinse theater bij Caesarea Maritima in juni 1961.

Parker, Richard A., en Waldo H. Dubberstein. Babylonian Chronology, 626 B.C.–A.D. 75. Brown University Studies, vol. 19. Providence: Brown University Press, 1956. Het standaardreferentiewerk voor Babylonische en Perzische regnale chronologie, afgeleid uit de spijkerschrift-astronomische tabletten geborgen uit de collectie van het British Museum. Fundamenteel voor het 457 v.Chr.-anker.

Williams, Jefferson B., Markus J. Schwab en Achim Brauer. "An early first-century earthquake in the Dead Sea." International Geology Review 54 (2012), online 23 december 2011. doi:10.1080/00206814.2011.639996. De Ein Gedi-sedimentboring-studie die een seismiet dateert in het venster AD 26–36 (31 of 32 n.Chr. ±5, naar gelang de telling). Zij wijst geen jaar aan: de marge van ±5 jaar onderscheidt de kandidaatjaren niet, en zij kan de aardbeving van Mattheüs 27:51 dus niet aan AD 31 binden — zie bijlage A, sectie 9.

Biran, Avraham, en Joseph Naveh. "An Aramaic Stele Fragment from Tel Dan." Israel Exploration Journal 43 (1993): 81–98; "The Tel Dan Inscription: A New Fragment." IEJ 45 (1995): 1–18. De ontdekking en publicatie van de Tel Dan-stèle die de bytdwd — Huis van David — inscriptie draagt, waarmee de historiciteit van de Davidische dynastie wordt beslecht.

Kores-cilinder. British Museum, item ANE 90920 (geborgen Babel, 1879). De formele proclamatie van Kores II waarin hij het beleid van religieuze tolerantie tegenover de gevangen volkeren aankondigt, met inbegrip van het Joodse repatriëringsdecreet van 538 v.Chr.

Mesa-stèle. The Louvre, item AO 5066 (geborgen Dhiban, hedendaags Jordanië, 1868). De Moabitische inscriptie van 840 v.Chr. die een tweede extra-bijbelse getuigenis bevat van het Huis van David.

Zwarte Obelisk van Salmanasser III. British Museum, item ANE 118885 (geborgen Nimrud, 1846). De Assyrische inscriptie van 841 v.Chr. die de schatting van Jehu van Israël aan Salmanasser III afbeeldt.

Elefantine-papyri. Meerdere publicaties; voornaamste moderne editie: Bezalel Porten en Ada Yardeni, red., Textbook of Aramaic Documents from Ancient Egypt, 4 dln. Jeruzalem: Hebrew University, 1986–1999. Documentair bewijs voor de Tisjri-tot-Tisjri Joodse regnaal-jaar-conventie die werd gebruikt in de administratie van de Perzische periode in de diaspora.

III. Astronomische berekening

Espenak, Fred, en Jean Meeus. Five Millennium Canon of Solar Eclipses: −1999 to +3000. NASA Technical Publication TP–2006–214141. Greenbelt, MD: Goddard Space Flight Center, 2006. De standaard astronomische referentie voor zonsverduisteringsberekening over vijf millennia heen, in dit boek gebruikt voor de geprojecteerde zonsverduisteringen van 2 augustus 2027 en 20 maart 2034.

Espenak, Fred, en Jean Meeus. Five Millennium Canon of Lunar Eclipses: −1999 to +3000. NASA Technical Publication TP–2009–214172. Greenbelt, MD: Goddard Space Flight Center, 2009. De begeleidende maansverduisteringsreferentie, gebruikt voor de Pascha-verduistering van AD 31 met magnitude 0,34 — niet 0,347; die derde decimaal suggereerde een precisie die de bron niet draagt — zoals gedocumenteerd in bijlage A en voor de maansverduistering-tetrade van 2032–2034 zoals gedocumenteerd in hoofdstuk 12.

Schaefer, Bradley E. "Lunar Visibility and the Crucifixion." Quarterly Journal of the Royal Astronomical Society 31 (1990): 53–67. Rekenkundige studie van de Pascha-maansverduistering van AD 33 (en de vergelijkende analyse van AD 30 en AD 31), fundamenteel voor de astronomische verdediging van de AD 31-kruisigingsdatum.

Humphreys, Colin J., en W. G. Waddington. "The Date of the Crucifixion." Journal of the American Scientific Affiliation 37 (1985): 2–10; "Astronomy and the Date of the Crucifixion." Nature 306 (1983): 743–746. Eerder rekenkundig werk over de Pascha-verduistering en de kruisigingsdatum.

IV. Patristische en vroegchristelijke bronnen

Brief van Barnabas (anoniem, ca. AD 100). Kritische editie: Robert A. Kraft, The Apostolic Fathers, Volume 3: Barnabas and the Didache. New York: Thomas Nelson, 1965. Hoofdstuk 15 ontwikkelt het zesduizendjarige raamwerk gebaseerd op Genesis 1 en 2 Petrus 3:8.

Irenaeus van Lyon. Adversus Haereses (ca. AD 180). Engelse vertaling in Ante-Nicene Fathers, deel 1, red. Alexander Roberts en James Donaldson. Edinburgh: T&T Clark, 1885. Boek 5, hoofdstuk 28, ontwikkelt het millennium-raamwerk dat door de zeven dagen van de schepping wordt voorafgeschaduwd.

Hippolytus van Rome. Commentary on Daniel (ca. AD 220). Kritische editie: T. C. Schmidt, Hippolytus of Rome: Commentary on Daniel and "Chronicon". Charleston: CreateSpace, 2010. Het vroegste overleverde christelijke commentaar op Daniël; draagt het zesduizendjarige raamwerk over in de derde eeuw.

Lactantius. Divinae Institutiones (ca. AD 310). Engelse vertaling in Ante-Nicene Fathers, deel 7. Boek 7, hoofdstuk 14, ontwikkelt het zesduizendjarige raamwerk in de vroege vierde eeuw.

Methodius van Olympus. Symposium of the Ten Virgins (ca. AD 320). Engelse vertaling in Ante-Nicene Fathers, deel 6. Verhandeling 9, hoofdstuk 1, ontwikkelt het millennium-Sabbat-raamwerk.

Augustinus van Hippo. De Civitate Dei (AD 413–426). Kritische editie: Bernhard Dombart en Alfons Kalb, red., Sancti Aurelii Augustini De Civitate Dei, Corpus Christianorum Series Latina 47–48. Turnhout: Brepols, 1955. Boek 20, hoofdstuk 7, legt het letterlijke millennium-raamwerk dat de eerdere patristische traditie had ontwikkeld terzijde; in bijlage E aangehaald als het historische scharnier waarop het zesduizendjarige raamwerk uit het hoofdstroom-christelijke onderwijs terugtreedt.

V. Rabbijnse en Joodse bronnen

Babylonische Talmoed, traktaat Sanhedrin, folio 97a. Standaardedities: Soncino English Talmud (1935–1948); Steinsaltz Talmud Bavli (1965–2010). De Tanna debe Eliyahu-traditie: de wereld zal 6.000 jaar bestaan; 2.000 van die jaren zijn tohu, 2.000 zijn Torah, 2.000 zijn de dagen van de Messias. Fundamenteel voor de drie-paren-lezing van de meesterklok die in hoofdstuk acht is ontwikkeld.

Babylonische Talmoed, traktaat Avodah Zarah, folio 9a. Parallel aan Sanhedrin 97a; hetzelfde zesduizendjarige raamwerk in een andere rabbijnse context.

Misjna, traktaten Pesachim en Sukkah. Standaardedities met inbegrip van de Steinsaltz Misjna. Fundamenteel voor de Hebreeuwse feestkalender en de moedim van Leviticus 23 zoals in hoofdstuk negen ontwikkeld.

VI. Historische bronnen uit het Nieuwtestamentische tijdperk

Josephus, Flavius. The Antiquities of the Jews en The Wars of the Jews (ca. AD 75–95). Standaard Engelse editie: William Whiston, red., The Works of Josephus. Peabody: Hendrickson, 1987 (meerdere latere drukken). Het voornaamste Joodse historische archief van de Tweede-Tempel-periode, het Romeinse stadhouderschap met inbegrip van Pilatus, en de verwoesting van Jeruzalem in AD 70.

Tacitus, Cornelius. Annalen (ca. AD 115). Standaard Engelse editie: A. J. Woodman, vert., Tacitus: The Annals. Indianapolis: Hackett, 2004. Het Romeinse historische archief van het vroege keizerrijk, met inbegrip van de korte maar expliciete verwijzing naar Yeshua als Christus die onder Pilatus is geëxecuteerd (Annalen 15.44).

Suetonius, Gaius. Lives of the Twelve Caesars (ca. AD 121). Standaard Engelse editie: Robert Graves, vert., The Twelve Caesars. London: Penguin Classics, 1957. Het mederegentschap van Tiberius van AD 12 (Tiberius, hoofdstuk 21) is een gedocumenteerd staatsrechtelijk feit, maar het draagt de Lukas 3:1-datering niet: geen antiek document telt Tiberius' regeringsjaren vanaf het mederegentschap. De doop van AD 27 rust op de oosterse herfsttelling — één route, zie bijlage A, sectie 7.

VII. Tekstkritiek en Hebreeuwse lexicografie

Tov, Emanuel. Textual Criticism of the Hebrew Bible. Minneapolis: Fortress Press, 2012 (derde editie). De standaard moderne referentie voor Masoretische tekstkritiek; in bijlage E aangehaald voor de medeklinker-skelet-methodologie en de Codex Leningradensis als de standaardtekst.

Cross, Frank Moore, en David Noel Freedman. Early Hebrew Orthography: A Study of the Epigraphic Evidence. American Oriental Series, vol. 36. New Haven: American Oriental Society, 1952. De funderende studie van de pre-Masoretische Hebreeuwse orthografie; basis voor de lezing van het medeklinker-skelet (defectieve spelling) die in bijlage E wordt gebruikt.

Brown, Francis, S. R. Driver, en Charles A. Briggs. A Hebrew and English Lexicon of the Old Testament (het BDB-lexicon). Oxford: Clarendon Press, 1906 (meerdere herdrukken; standaardreferentie). In dit hele boek gebruikt voor de lexicale analyse van karat, higbir, yashbit, zevach, minchah, en andere Hebreeuwse technische termen.

Köhler, Ludwig, en Walter Baumgartner. The Hebrew and Aramaic Lexicon of the Old Testament (de HALOT). Vertaald en geredigeerd onder leiding van M. E. J. Richardson. Leiden: Brill, 1994–2000 (5 dln.). Het standaard moderne kritische Hebreeuwse lexicon; gebruikt als aanvulling op BDB voor de lexicale zaak in bijlage E.

VIII. Zusterboek van de huidige auteur

Visser, H. Het Zegel van de Architect: Het verzegelde boek van Daniël, geopend. Verschenen — het derde deel van de trilogie. De exegetische metgezel bij het huidige boek, die het hele boek Daniël tekst-eerst leest en de Hebreeuwse tekst-interne analyse ontwikkelt die in bijlage E is samengevat: de Elohim-woordtelling-handtekening (86), de ga'al→Goël-handtekening (34→40), de 17–34–51-woordpositie-reeks, de besluit-spine en structurele architectuur, de Wav-densiteitsanalyse, en de eerlijke weging van de numerieke resonanties (358 op de qere; 359 zoals geschreven) en van de ELS- en alfabet-claims.

Visser, H. De Meesterklok van Openbaring. Verschenen — het eerste deel van de trilogie. Het begeleidende deel van de auteur over de architectuur van het boek Openbaring: de zeven zegels, de zeven bazuinen, de vrouw van Openbaring 12, de Bruid en de Bruidegom van Openbaring 19, en het Nieuwe Jeruzalem van Openbaring 21–22.