De Lichten Komen Op

21 min lezende Architectmeesterklok

Een Britse generaal liep op de middag van de elfde december 1917 door de Jaffapoort van Jeruzalem.

Hij liep. Hij reed niet. Zijn naam was Edmund Allenby, en hij was vanuit Londen geïnstrueerd dat hij bij zijn intocht in de heilige stad te voet zou gaan, uit eerbied voor de stad, voor de profeten, en voor de Persoon aan Wie de stad toebehoort. Allenby hield zich aan de instructie. Hij steeg bij de poort af, nam zijn hoed af, en liep met zijn officieren naast hem de Oude Stad in zo stil als een mens een heiligdom betreedt. De Ottomaanse troepen hadden de stad in de nacht van 8 op 9 december verlaten. Om half negen die ochtend kwam de burgemeester met een witte vlag naar de Britse voorposten, en om half één was de stad formeel overgegeven.

Voor het eerst sinds de Ottomaanse verovering van 1516/17 — en, afgezien van de kruisvaardersperiode, voor het eerst sinds de Arabische inname van 637/638 — stond Jeruzalem niet langer onder islamitisch bestuur.

Die tweede formulering vraagt om precisie, en zij krijgt haar hier, want in de literatuur circuleert een getal dat niet klopt. Men leest vaak dat Jeruzalem 1.279 jaar onafgebroken in islamitische handen was — 638 tot 1917. Onafgebroken was het niet. In 1099 namen de kruisvaarders de stad; 88 jaar lang, tot Saladins herovering in 1187, was Jeruzalem een christelijk koninkrijk, en na een verdrag in 1229 stond de stad nog eens 15 jaar onder Frankisch bestuur tot 1244. Hoofdstuk 10 vertelt die episode; dit hoofdstuk mag haar niet wegrekenen om een getal glad te krijgen. Wat waar is: van 637/638 tot 1917 liggen 1279 of 1280 jaren, waarvan ruim een eeuw níet-islamitisch bestuur. Wie de 1279 als één ononderbroken blok opvoert, telt een eeuw kruisvaarders weg die er werkelijk was.

De dag was de zesentwintigste van Kislev op de Hebreeuwse kalender — de tweede dag van Chanoeka. Het feest opent op 25 Kislev, in 1917 de tiende december; Allenby liep de volgende morgen binnen. Chanoeka viert de herinwijding van de tweede tempel na zijn ontheiliging door Antiochus Epifanes. Allenby had geen bijzondere belangstelling voor Hebreeuwse chronologie. Hij had de datum niet gekozen. Het Duits-gelieerde Ottomaanse opperbevel had tactische beslissingen genomen die Jeruzalem in zijn handen achterlieten toen zijn leger arriveerde; de kalender lijnde uit omdat de kalender zich onder de hele campagne uitlijnde. Tegen de tijd dat Allenby's voet de drempel van de Jaffapoort overschreed, waren vier klokken die Onze Vader van Exodus 34 duizenden jaren had laten lopen, alle binnen weken na elkaar op dezelfde kleine bergrug geland.

Dit hoofdstuk gaat over wat die vier klokken waren, en wat er in het volgende halve eeuw gebeurde toen hun landingen, de een na de ander, ontploften tot de meest buitengewone nationale opstanding in de menselijke geschiedenis.

De lange middag was voorbij. De morgen van de herfst was begonnen.

De eerste klok: de deportatie door Nebukadrezar

Sla de profeet Jeremia open bij hoofdstuk 25. Hij kwam kort aan bod in hoofdstuk vijf. Jeremia kondigt de zeventigjarige gevangenschap aan. Hij noemt de koningen die zullen vallen voor Babel. Hij dateert de profetie in zijn openingszin:

Het woord dat tot Jeremia gekomen is over heel het volk van Juda in het vierde jaar van Jojakim, de zoon van Josia, de koning van Juda — dat was het eerste jaar van Nebukadrezar, de koning van Babel [...] (Jeremia 25:1)

Het vierde jaar van Jojakim. Het eerste jaar van Nebukadrezar. De historische chronologen Edwin Thiele en Kenneth Kitchen hebben deze datum zorgvuldig verankerd. Het is 605 v.Chr. In dat jaar versloeg de jonge kroonprins Nebukadrezar — nog niet alleenheerser — farao Necho in de slag bij Karkemis, brak de rug van de Egyptische macht in de Levant, en trok op weg naar huis naar Babel zuidwaarts door Juda. Hij nam gijzelaars mee. De gijzelaars waren de keur van de Joodse adel — knappe jonge mannen van de koninklijke familie en van adellijke geboorte, bedreven in alle wijsheid, naar de beschrijving van Daniël 1:4. Een van hen was een jonge edelman genaamd Daniël, mogelijk 15 jaar oud, in ketenen oostwaarts gesleept.

Dat was het begin van de lange gevangenschap van het heidense tijdperk. De eerste deportatie. De eerste keer dat de heilige stad onder vreemde bezetting was geplaatst sinds de intocht van Jozua acht eeuwen daarvoor.

Het boek Leviticus had, anticiperend op de dag, Israël gewaarschuwd hoe de tucht eruit zou zien. Leviticus 26 somt een opeenvolging van escalerende gevolgen op voor het breken van het verbond, en bij elke stap gebruikt Onze Vader hetzelfde haunting refrein: Ik zal u zevenvoudig straffen voor uw zonden (Leviticus 26:18, 21, 24, 28). Viermaal de waarschuwing. Elke keer de vermenigvuldiger zeven.

Hier keert het getal terug dat in hoofdstuk zes is gewogen — en op precies dezelfde voorwaarden. Zevenvoudig is in Leviticus 26 een bijwoord: het zegt hoe zwaar de tucht wordt, niet hoe lang zij duurt. Wie er een wijzerplaat in leest, legt er iets in. Maar Leviticus 26 is een strafgericht over Israël, en juist in zo'n context — en alleen daar — verankert de Schrift de jaar-voor-dag-sleutel (Numeri 14:34; Ezechiël 4:6). Daarom mag de dubbele bodem als laag genoemd worden: zeven tijden van 360, 2.520. Als laag, niet als lezing die de intensivering vervangt. Het is hetzelfde getal dat in hoofdstuk zes het heidense tijdperk omspant — van de bloklijn AM 3480 tot de sluiting op AM 6000, een maat op de wijzerplaat en geen klok die door de Sitnah of door enige andere gebeurtenis wordt gestart — en dat in hoofdstuk twee de grens van het eerste blok vormde.

Neem de eerste deportatie in 605 v.Chr. Tel er 2520 jaar bij op. Houd rekening met het ontbrekende jaar nul. De rekenkunde landt op 1916 of 1917 — het jaar waarin Allenby door de poort van Jeruzalem liep.

En dan onmiddellijk de keerzijde, want die hoort in déze alinea en nergens anders. Deze rekensom is niet oud en niet joods: zij begint bij John Aquila Brown in 1823, en het was Guinness die op 1917 wees. Dezelfde Guinness wees driemaal op 1889 als het jaar van de bevrijding van Jeruzalem — dat jaar bracht niets, en de voorspelling werd stil uit de heruitgave van 1917 geschrapt. Zijn 1923 faalde. Zijn 1934 faalde. Millers 1843/44 faalde. Elliotts 1914 bracht niet wat ervan verwacht werd. Een systeem dat een dozijn jaartallen afvuurt, raakt er statistisch één. De treffer van 1917 staat hier daarom als duiding achteraf — geduid, met de stamboom en de misrekeningen erbij — en zij draagt in geen enkele weging van dit boek zelfstandig gewicht.

De tweede klok: de 400 jaar van Genesis 15

In Genesis hoofdstuk 15 had Onze Vader tot Abraham gesproken over een lange gevangenschap in het verschiet:

Weet wel dat uw nakomelingen vreemdelingen zullen zijn in een land dat niet van hen is; zij zullen hen dienen en men zal hen 400 jaar onderdrukken. (Genesis 15:13)

De historische vervulling is in hoofdstuk drie gelegd, en dit hoofdstuk herhaalt haar zoals zij daar staat en niet zoals de losse omgangstaal haar meestal weergeeft. De 400 jaar van Genesis 15:13 lopen niet vanaf het verbond en niet als 400 jaar Egyptische slavernij; zij lopen van de vervolging van het zaad — het feest waarop Ismaël Isaak bespotte, AM 2120 — tot de uittocht. De 430 van Exodus 12:40 en Galaten 3:17 lopen vanaf het verbond zelf, AM 2090. Twee tellingen, twee startpunten, één eindpunt. Wat het getal 400 in de Hebreeuwse rekening kenmerkt, is dus niet de duur van een verblijf maar de duur van een tucht: de spanne die Onze Vader afmeet wanneer Hij Zijn volk onder de hand van de naties zet.

Het getal verschijnt opnieuw in de lange middag.

In de winter van 1516/17 veroverde de Ottomaanse sultan Selim I Jeruzalem op de Mammelukken en bracht de stad onder in het Turkse Rijk. Vanaf dat jaar zou het Heilige Land vanuit Istanbul worden bestuurd. Selim werd opgevolgd door Suleiman de Grote, onder wie de Oostpoort, die al eeuwen dicht was, in steen werd voltooid — mogelijk in 1541; hoofdstuk 10 onderzocht dat. De Ottomanen hielden de stad de volgende vier eeuwen; van eind 1831 tot november 1840 bestuurden Muhammad Ali van Egypte en zijn zoon Ibrahim Pasja haar, formeel als Ottomaanse vazal.

Neem 1517. Tel er 400 bij op. De rekenkunde landt op 1917.

De twee data zijn GEDOCUMENTEERD: de inname door Selims leger in de winter van 1516/17, de overgave aan de Britten in december 1917. Het verschil is BEREKEND: 400 volle jaren, niet precies 400. Op de dag — van de overgave aan Selims leger (uiterlijk 11 december 1516) tot die aan de Britten (9 december 1917) — is het bijna 401 jaar. Er is hier geen dag-precisie te halen en dit boek zal er geen suggereren. De basisfrequentie: tussen de 45 gezagswisselingen over Jeruzalem sinds 600 liggen, in Tisjri-jaren geteld, 11 paren op een bijbels getal van elkaar, en toeval geeft er 11 (BEREKEND). Dat de 400 van Genesis 15 zich hier zou herhalen — dat de Ottomaanse eeuwen een tweede tucht van dezelfde afgemeten lengte zijn — is GEDUID. De tekst van Genesis 15 zegt het niet; de lezer ziet het, en het heeft geen falsificator.

Met dat merk erop mag men de vorm bewonderen. Een tweede telling had, stil, onder de eerste gelopen: de 400 van Egypte en de 400 van Istanbul, en beide sluiten in het jaar waarin de Britse generaal door de Jaffapoort liep.

De derde klok: Haggai 2:18

Sla de profeet Haggai open bij hoofdstuk twee, vers 18. Haggai spreekt in 520 v.Chr. tot de teruggekeerde ballingen, en dringt hen aan om de bouw van de tweede tempel te hervatten. Hij geeft hen een datum — de vierentwintigste dag van de negende maand — en een profetie:

Bedenk toch, vanaf deze dag, en daarna, vanaf de vierentwintigste dag van de negende maand, vanaf de dag waarop de tempel van de HEER gegrondvest is, bedenk het! Ligt het zaaigoed nog in de schuur? Zelfs tot de wijnstok, de vijgenboom, de granaatappelboom en de olijfboom toe, die dragen nog niet! Vanaf deze dag zal Ik zegenen. (Haggai 2:18–19)

De vierentwintigste dag van de negende maand is, in de Hebreeuwse kalender, de vierentwintigste van Kislev — de avond vóór Chanoeka. Vanaf die dag kondigt Onze Vader zegen aan.

Chanoeka is een beweeglijk feest op de Gregoriaanse kalender omdat de Hebreeuwse kalender niet op een vaste manier samenvalt met het zonnejaar. In 1917 viel 24 Kislev op de negende december, 25 Kislev — de eerste Chanoekadag — op de tiende, en 26 Kislev op de elfde december. Op die elfde december, de tweede dag van Chanoeka, liep Edmund Allenby door de Jaffapoort. Twee dagen na Haggai's datum. De stad zelf had zich op die datum overgegeven, op zondag 9 december.

De Hebreeuwse profetie die een dag waarvanaf Onze Vader Zijn volk zou zegenen had voorzegd, viel dus op de dag waarop Jeruzalem zich overgaf; de intocht volgde twee dagen later. Het feit: zondag 9 december 1917 was 24 Kislev 5678, en de stad werd die dag overdag overgegeven: alle overgeleverde momenten van de overgave liggen vóór zonsondergang, dus op 24 Kislev zelf. De datum en het daglicht zijn GEDOCUMENTEERD, de Hebreeuwse dag is BEREKEND. De basisfrequentie: ongeveer 15 % van alle dagen draagt een bijbelse datum; in een blinde lijst van 192 gedateerde gebeurtenissen rond Jeruzalem en Bagdad viel 15 % op zo'n dag (BEREKEND). De inhoud: dat Haggai 2:18 op december 1917 ziet, is GEDUID: Haggai spreekt over de grondlegging van de tweede tempel in zijn eigen dagen, de tekst noemt geen tweede vervulling, en zij heeft geen falsificator. De samenval is opmerkelijk. Zij is geen bewijsstuk.

De vierde klok: Balfour

In Londen, op de tweede november 1917 — vijfenhalve week voordat Allenby Jeruzalem bereikte — ondertekende de Britse minister van Buitenlandse Zaken Arthur Balfour een brief gericht aan Lord Walter Rothschild. Hij was één alinea lang. Hij luidde:

De Regering van Zijne Majesteit ziet met welgevallen de oprichting in Palestina van een nationaal tehuis voor het Joodse volk tegemoet, en zal haar uiterste best doen om de verwezenlijking van dit doel te vergemakkelijken [...]

De brief werd bekend als de Balfour-verklaring. Het was de eerste formele toezegging door een grote westerse mogendheid voor het herstel van een Joods thuisland in het Heilige Land. Hij werd gepubliceerd in The Times op de negende november 1917 — 24 Chesjvan; de maand Kislev begon een week later, op de zestiende november. Vijf weken na de publicatie liep de Britse generaal Jeruzalem binnen.

Twee gebeurtenissen. Een politieke, een militaire. Binnen een venster van 40 dagen. Na een Joodse verstrooiing van 19 eeuwen.

Sta stil bij wat er zojuist is gebeurd — en sta er stil bij met de merken erop, want dit hoofdstuk is het minst geborgde van het boek en het weet dat van zichzelf.

De eerste deportatie in 605 v.Chr. plus 2520 landt in 1916 of 1917, naargelang men het ontbrekende jaar nul meetelt. De Ottomaanse heerschappij vanaf 1516/17 duurde 400 volle jaren, tot 1917. Haggai's dag — 24 Kislev — is in 1917 de dag van de overgave, twee dagen vóór Allenby's intocht. De Balfour-verklaring valt in dezelfde november.

De data zelf zijn GEDOCUMENTEERD. De optelsommen zijn BEREKEND en zij kloppen. Maar dat deze vier ankers profetische klokken zijn — dat Onze Vader ze op 1917 heeft gericht — is in alle vier de gevallen GEDUID, en de vorige secties hebben elk afzonderlijk gezegd waarom: de 2520-telling is negentiende-eeuws historicisme met een spoor van gefaalde jaartallen achter zich; de 400 is een jaar-treffer zonder dag-precisie; de Haggai-toepassing is een tweede vervulling die de tekst niet vraagt; en de Balfour-verklaring is een politiek document dat geen profetische telling afsluit.

Vier klokken, één venster — zo leest dit boek het. Maar wie in deze convergentie een bewijs zoekt, moet weten dat vier duidingen die op hetzelfde jaar samenkomen, nog altijd vier duidingen zijn. Zij illustreren de wijzerplaat. Zij dragen haar niet. Het fundament van dit boek ligt in de hoofdstukken drie tot en met zeven, op ankers die een historicus kan omverwerpen — en dat is precies wat een fundament van een laag onderscheidt.

Met dat gezegd: de morgen van de herfst was begonnen.

De vijgenboom die uitloopt

Allenby's intocht was het groene licht. De Balfour-verklaring was de juridische volmacht. Maar de werkelijke stichting van een Joodse staat duurde nog 30 jaar.

De eerste drie decennia van de twintigste eeuw zagen golven van Joodse immigratie naar Palestina — de aliyah-bewegingen — die dorpen herbouwden, moerassen droogmaakten, de Hebreeuwse taal nieuw leven inbliezen. De jaren 30 brachten de opkomst van Nazi-Duitsland en de trage, daarna catastrofale, vervolging die culmineerde in de Holocaust. 6 miljoen Joden vermoord. Het geweten van de wereld, gebroken door de ontdekking van wat er in de kampen was gedaan, kwam eindelijk in beweging om het Joodse volk een eigen tehuis te verlenen. Op de negenentwintigste november 1947 nam de Verenigde Naties Resolutie 181 aan, die het Britse Mandaat van Palestina opdeelde in een Joodse staat en een Arabische staat. De Joodse leiders aanvaardden; de Arabische staten weigerden.

Op de vijfde van Iyar in het jaar 5708 — de veertiende mei 1948 op de Gregoriaanse kalender, de dag dat het Britse Mandaat afliep — stond David Ben-Gurion voor een microfoon in Tel Aviv en las de proclamatie van de oprichting van de Staat Israël voor.

De eerste woorden van de proclamatie spraken over Eretz Israel, het land van Israël, de geboorteplaats van het Joodse volk. Binnen enkele uren verklaarden de omringende Arabische staten oorlog. De pasgeboren staat overleefde zijn eerste jaar met smalle marges — smaller dan de meeste westerse analisten mogelijk hadden geacht. Wat een gelovige daarin ziet, ziet hij; het is een lezing van een militaire uitkomst, geen bewijs eruit. Onze Vader, Die het gezin door de lange middag had verstrooid, had hen thuisgebracht om een land te verdedigen waarvan weinigen hadden gedacht dat zij het konden vasthouden.

Die morgen was de morgen van de vijgenboom.

Yeshua had het beeld gebruikt. Zittend op de Olijfberg in het voorjaar van AD 31, kijkend naar de tempel die Zijn Vader van plan was opnieuw te verlaten, gaf Hij Zijn discipelen een gelijkenis:

Leer van de vijgenboom deze gelijkenis: wanneer zijn tak al zacht wordt en de bladeren uitspruiten, dan weet u dat de zomer nabij is. Zo ook u, wanneer u al deze dingen zult zien, weet dan dat het nabij is, voor de deur. Voorwaar, Ik zeg u: Dit geslacht zal zeker niet voorbijgaan, totdat al deze dingen gebeurd zijn. (Mattheüs 24:32–34)

De vijgenboom is, bij de profeten, Israël. Ik vond Israël als druiven in de woestijn, Ik zag uw vaderen als vroege vijgen aan een vijgenboom in haar eerste tijd (Hosea 9:10). Wanneer de vijgenboom blad zet — wanneer de natie, 19 eeuwen lang dood, terugkomt in de geopolitieke wereld — de zomer is nabij. De oogst staat voor de deur.

De bladeren kwamen terug in mei 1948. Het geslacht dat de bladeren terug zag komen, zou, in de woorden van Yeshua, al deze dingen zien plaatsvinden.

Stel nu de vraag die elke zorgvuldige lezer zal stellen. Hoe lang is een geslacht?

Lees Psalm 90. Mozes, laat in zijn leven, bad:

De dagen van onze jaren: daarin zijn 70 jaren, of, als wij sterk zijn, 80 jaren, maar het beste daarvan is moeite en verdriet, want het wordt snel afgesneden en wij vliegen heen. (Psalm 90:10)

Een geslacht is, in de meest precieze bijbelse rekening, 70 of 80 jaar. Neem 1948. Tel er 70 bij op. De rekenkunde landt op 2018. Tel er 80 bij op. De rekenkunde landt op 2028.

Wat gebeurde er in 2018?

De zeventigjarige mijlpaal

Op de zesde december 2017 ondertekende de president van de Verenigde Staten, Donald Trump, een presidentiële proclamatie die Jeruzalem erkende als de hoofdstad van de Staat Israël. Op de veertiende mei 2018 — 70 jaar tot op de dag na Ben-Gurions proclamatie — werd de ambassade van de Verenigde Staten van Tel Aviv naar Jeruzalem verplaatst.

Eén eerlijke voetnoot bij die zin, omdat zij anders meer belooft dan zij levert: de treffer is Gregoriaans. Op de Hebreeuwse kalender viel Ben-Gurions 5 Ijar 5708 in 2018 niet op 14 mei maar op 20 april. De 70 jaar zijn dus 70 zonnejaren op de dag — GEDOCUMENTEERD — en geen 70 Hebreeuwse jaren op de dag. Dat is nog steeds opmerkelijk. Het is niet wat het soms wordt genoemd.

Voor het eerst sinds de Romeinse verwoesting van Jeruzalem in AD 70 had een grote wereldmacht formeel de Joodse soevereiniteit over de heilige stad erkend. De erkenning kwam op de zeventigste verjaardag van de oprichting van de staat.

Lees de zeventigjarige grens van Psalm 90 ernaast. Het eerste geslacht van het hersteld-Israël had de drempel bereikt. De vijgenboom had zeven decennia lang bladeren uitgeschoten. En op de dag waarop de zeven decennia sloten, verhuisde de eerste grote westerse ambassade naar de stad.

Sceptici merkten de symboliek op en wuifden haar weg. Gelovigen merkten de wiskunde op en vertraagden. De tachtigjarige grens, als de sterkere rekening van Psalm 90 van toepassing is, ligt in 2028 — drie jaar vóór het geprojecteerde middelpunt van de zeventigste week, zes jaar vóór de geprojecteerde sluiting van de wijzerplaat. Het vijgenboom-geslacht zit, op de eigen kalender van Onze Vader, in zijn slotdecennium.

Dat is ontnuchterend. Het is ook verhelderend. De Bruidegom zei dat het geslacht dat de bladeren terug zag komen, niet voorbij zou gaan voordat al deze dingen vervuld waren. De bladeren kwamen terug in 1948. Het geslacht dat in leven was op de dag waarop de bladeren terugkwamen, heeft, volgens de langere Psalm 90-rekening, niet meer dan nog een decennium. Het venster dat sloot, is aan het sluiten.

Op de datum wordt niet aangedrongen. Onze Vader reserveert de dag en het uur. Maar het geslacht is benoemd, en het geslacht zit in zijn slotjaren.

Het derde scharnier: 1967

Tussen 1948 en 2018 ligt een derde scharnier waar de lange rekenkunde van de meesterklok sinds de zevende eeuw naar heeft gewezen.

In juni 1967 — tussen de vijfde en de tiende van de maand — voerde de Staat Israël op drie fronten oorlog tegen Egypte, Jordanië en Syrië. Het was, naar de verwachting van elke militair analist, een oorlog die Israël niet kon winnen. Zes dagen later had zij hem beslissend gewonnen. Egyptische pantsereenheden waren in de Sinaï vernietigd. De Golanhoogvlakte was op Syrië genomen. Jordanië was over de Jordaan teruggedreven.

En op de zevende juni bereikten, in de vroege middag, de parachutisten van Mordechai Gur de Westelijke Muur van de Tempelberg.

Voor het eerst in 1.897 jaar — sinds de Romeinse generaal Titus in AD 70 door de muren van Jeruzalem was gebroken — stonden Joodse soldaten op de Tempelberg van hun eigen stad.

Het is een van de meest buitengewone enkele ogenblikken in de lange spanne van de meesterklok. Van de verwoesting van de tweede tempel tot de herovering van de berg loopt bijna exact 19 eeuwen. De berg waar Onze Vader in hoofdstuk vier in vier aarzelende fasen vanaf was gelopen, was nu, na 19 eeuwen, weer in de handen van Zijn verbondsvolk. Het oosten waarlangs Onze Vader was vertrokken, was eindelijk toegankelijk van binnenuit.

Maar wat er daarna gebeurde, is een van de meest theologisch geladen daden van heel de meesterklok.

De Israëlische minister van Defensie, Moshe Dayan, arriveerde binnen enkele uren na de verovering op de Tempelberg. Hij keek naar de Rotskoepel. Hij keek naar de Al-Aqsa-moskee. Hij dacht na over de politieke gevolgen van het in Joodse handen laten van de Berg. En 10 dagen later, op zaterdag 17 juni, nam hij een beslissing die de geografie van Jeruzalem sindsdien heeft gevormd: hij overhandigde het dagelijkse bestuur van de Tempelberg terug aan de islamitische Waqf — dezelfde religieuze autoriteit die de Berg onder Ottomaans bewind had bestuurd.

De Berg behoorde aan Israël. De Berg werd bestuurd door de Waqf. De twee feiten bestonden naast elkaar op hetzelfde vierkant steen. Israëlische soevereiniteit strekte zich uit over het binnenplein. Islamitische religieuze controle strekte zich uit over de gebouwen.

Lees Openbaring 11:1–2 met de Zesdaagse Oorlog in gedachten:

En mij werd een meetlat gegeven, die op een staf leek. En de engel was erbij komen staan en zei: Sta op en meet de tempel van God, het altaar en hen die daarin aanbidden. Maar laat de buitenste voorhof van de tempel erbuiten en meet die niet, want die is aan de heidenen gegeven. En zij zullen de heilige stad vertrappen, 42 maanden lang. (Openbaring 11:1–2)

De tempel zelf wordt gemeten. De buitenste voorhof niet. De buitenste voorhof is aan de heidenen gegeven. De heilige stad wordt vertrapt door heidenen 42 maanden lang.

Dat Israël de Berg op 7 juni 1967 (28 Ijar) innam en dat Dayan het beheer op zaterdag 17 juni (9 Siwan) aan de islamitische autoriteiten liet, is GEDOCUMENTEERD (Dayan, Story of My Life, 1976); de dag van de overdracht is BEREKEND uit zijn eigen "de eerste zaterdag na de oorlog". De verdeling zelf is ouder. Zij begon op 11 december 1917, toen Allenby het terrein rond de Rotskoepel "under Moslem control" plaatste terwijl een niet-islamitische macht de stad hield [GEDOCUMENTEERD]. Sinds 1948 is Israël in het land; van 1948 tot 1967 hield Jordanië de Oude Stad met de Berg, en in 1967 kwam de Berg zelf onder Israëlische soevereiniteit. Dat die verdeling de configuratie ís die Johannes omstreeks AD 95 zag, is GEDUID. Openbaring 11 spreekt van een gemeten tempel en een niet-gemeten voorhof; er ís vandaag geen tempel om te meten, en de gelijkenis loopt dus op één been. Dit boek noemt haar niettemin, omdat de vorm treft: de Berg zelf onder Joodse soevereiniteit, de buitenring onder vreemd religieus bestuur, de heilige stad zelfs na haar herovering vertrapt in de delen die er voor het beeld van de profeet het meeste toe doen. Wie hier meer in leest dan een treffende vorm, leest meer dan er staat.

De 42 maanden van Openbaring 11 zijn dezelfde 42 maanden die in de zeventigste week zelf terugkomen — de slotjaren van drie en een half van de meesterklok. Zij beginnen rond het middelpunt van de zeventigste week, tussen de gruwel op Purim 2031 en Pesach 2031, en lopen tot begin Elul 2034. Openbaring telt het gezag van het beest en het vertrappen van de stad in maanden (11:2; 13:5), de getuigen en de vrouw in dagen (11:3; 12:6); de dagtellingen zijn de preciezere maat. Sinds 1917, en sinds de Zesdaagse Oorlog van 1967 onder Joodse soevereiniteit, staat het tempelplein in voorbereiding op de vertrapping die de buitenring ervan tijdens de slotjaren van drie en een half zal bezetten. De geografie viel op haar plaats tussen 1917 en 1967. De klok wacht sindsdien.

Een mens die begrijpt wat er in juni 1967 gebeurde, begrijpt een van de vreemdste paradoxen van de hele profetische kalender. De Berg werd op 7 juni ingenomen. Het beheer werd 10 dagen later overgedragen. De twee daden samen vervulden de profetie. De tempel zelf was — en is — in Joodse handen; de buitenste voorhof was — en is — in heidense handen. De configuratie die Johannes zag, is de configuratie die sinds 1917 op de Berg is, en sinds de Zesdaagse Oorlog onder Joodse soevereiniteit. De bladzijde is klaargemaakt.

De lichten van de herfst

Doe een stap terug van de vier scharnieren en kijk naar de vorm die zij hebben gebouwd.

In 1917 beëindigde het Ottomaanse rijk zijn greep op Jeruzalem na 400 jaar, en vier profetische klokken landden binnen één venster. In 1948 werd de Staat Israël opgericht na 19 eeuwen van verstrooiing, en de vijgenboom van Mattheüs 24 liep uit op een heuvel waar Yeshua vanaf de Olijfberg naar had gewezen. In 1967 keerde de Tempelberg na nog eens 19 eeuwen terug onder Joodse soevereiniteit, en de configuratie van Openbaring 11, die sinds 1917 bestond, bleef onder die soevereiniteit staan. In 2018 viel de zeventigste verjaardag van de oprichting van de staat samen met de eerste grote westerse ambassade die Jeruzalem als hoofdstad van Israël erkende.

De vier scharnieren liggen niet gelijkmatig, en het loont niet om te doen alsof. Van 1917 tot 1948 is 31 jaar. Van 1948 tot 1967 is 19. Van 1967 tot 2018 is 51. Van 2018 tot 2034 is 16. Men leest wel dat die 51 eigenlijk een jubeljaar-cyclus van 50 is, met een correctiejaar voor de kalenderafwijking; dat is een verklaring achteraf, en dit boek voert haar niet op. 51 is 51. Wat blijft, is de vorm van de boog: van het begin van de Allenby-campagne tot de geprojecteerde sluiting van de meesterklok loopt 117 jaar. De lichten zijn meer dan een eeuw aan het opkomen geweest.

Jaar	Scharnier	Tot het volgende
1917	het einde van de Ottomaanse greep op Jeruzalem	31 jaar
1948	de oprichting van de Staat Israël	19 jaar
1967	de Tempelberg onder Joodse soevereiniteit	51 jaar
2018	de 70ste verjaardag van de staat; de eerste grote westerse ambassade in Jeruzalem	16 jaar
2034	de geprojecteerde sluiting van de meesterklok	—
1917–2034	de hele boog	117 jaar

De Bruidegom zei dat de zomer nabij was wanneer de vijgenboom blad zou zetten. Hij zei niet dat de zomer er was. Hij gaf de huishouding een generatie waarschuwing. Wij hebben het grootste deel van de waarschuwing meegemaakt. De huishouding die de bladeren serieus neemt en zich daarop voorbereidt, is de huishouding die niet wordt overvallen wanneer de volgende bladzijde omslaat.

De volgende bladzijde is de zeventigste week.

Een veld dat groen werd

Laat me dit hoofdstuk afsluiten waar ik elk hoofdstuk wil afsluiten — bij wat het ontwaken betekent voor de lezer op de bladzijde.

De meesten van ons hebben, op een of ander niveau, geleerd dat het lange verhaal van Israël in AD 70 eindigde. De tempel werd verbrand. Het volk werd verstrooid. Het verbond was, in de versie van de christelijke theologie die velen van ons hebben geërfd, overgedragen aan de Kerk, en de Joodse natie ging van de bladzijde van de bijbelse geschiedenis af.

De bladzijde was het er niet mee eens.

Door 19 eeuwen van verstrooiing, vervolging, getto, ballingschap en Holocaust heen bewaarde Onze Vader een gezin dat geen menselijk ontwerp had kunnen bewaren. De geslachtsregisters van Genesis 5, de 10 aartsvaders, de lijn van Abraham, de lijn van David, de 70 kinderen van Israël die afdaalden naar Egypte, de 12 stammen die uittrokken, het kleine overblijfsel dat terugkeerde uit Babel, het kleine overblijfsel dat AD 70 overleefde — dat alles liep ondergronds door de lange middag heen en kwam in onze eigen eeuw weer aan de oppervlakte, op dezelfde heuvel die Onze Vader 40 eeuwen daarvoor aan Abraham had gegeven. De vijgenboom liep uit. De lichten van de herfst kwamen op.

Dat zou moeten veranderen hoe je naar je eigen eeuw kijkt. De decennia waarin je hebt geleefd, zijn niet de late avond van een verhaal dat in de eerste eeuw eindigde. De decennia waarin je hebt geleefd, zijn de morgen — de vreemde, gemengde, vaak turbulente morgen — van het herfstcluster. De bladeren zijn al die tijd dat je het nieuws hebt gelezen aan de boom geweest. Onze Vader heeft de oogst voor je ogen binnengehaald.

Dat zou ook moeten veranderen hoe je de krantenkoppen leest. Het meeste wat over Israël en het Midden-Oosten en Jeruzalem wordt gemeld, bereikt de moderne lezer via een cynisch filter. De conflicten zien er hardnekkig uit. De geopolitiek ziet er chaotisch uit. De voorspellingen zien er grimmig uit. Van binnen het cynische filter is de Joodse staat een klein, gekweld, betwist republiekje dat niemand goed weet te besturen. Van binnen het profetische filter is diezelfde Joodse staat de vijgenboom die uitloopt — Onze Vaders eigen aankondiging, in real-time-geografie, dat het herfstcluster opent. Dezelfde gegevens, twee verschillende filters, twee zeer verschillende werelden.

Onze Vader is niet stil geweest tijdens jouw leven. Hij heeft hardop gesproken, op een heuvel, in de krantenkoppen, op de kalender. De vier convergerende klokken van 1917 waren Zijn manier om te zeggen de morgen is begonnen. De vijgenboom van 1948 was Zijn manier om te zeggen de zomer is nabij. De Tempelberg van 1967 was Zijn manier om te zeggen de geografie is op haar plaats. De ambassade van 2018 was Zijn manier om te zeggen de zeventigjarige grens is daar. Hij heeft gesproken. De huishouding die luistert, hoort.

Het volgende hoofdstuk stapt op de slotweg. De tocht ging van Adam in jaar nul tot de stichting van de Staat Israël in jaar 5913 van de meesterklok. De vier scharnieren van het moderne ontwaken zijn bekeken. De wijzerplaat heeft, op het moment van schrijven, nog maar één korte strekking te lopen. De zeventigste week — het zevenjarige slothoofdstuk dat de Architect heeft gereserveerd voor zijn fysieke uitvoering bij de sluiting van de wijzerplaat, geprofeteerd in Daniël 9:27 tegen de Komende Vorst — opent, volgens de projectie van de meesterklok, in de herfst van 2027. De herfst sluit de wijzerplaat in de herfst van 2034.

Zeven jaar van de ene herfst naar de andere. Dat is het land dat hierna betreden wordt.

De Bruidegom is onderweg. Het signaal van Onze Vader is mogelijk al gegeven. Het middernachtelijke geroep is, op de kalender van de meesterklok, één klein venster verwijderd.

Het volgende hoofdstuk is de slotweek zelf.