De islamitische Isa en de Dajjal: de grote omkering

12 min lezen

Er komen twee Jezussen terug naar deze aarde, en in één van de twee verwachtingen komt Hij om de andere te vernietigen.

Dat is geen woordspeling, en het is geen overdrijving. Twee van de grootste godsdiensten ter wereld wachten allebei, met klem, op de wederkomst van Jezus. Christenen verwachten Hem; moslims verwachten Hem. Ze noemen zelfs dezelfde gebeurtenissen: Hij daalt neer uit de hemel, Hij verslaat de grote bedrieger, Hij brengt recht en vrede over de aarde. Op het eerste gezicht lijkt het bijna een ontmoetingspunt, een brug tussen de geloven.

Tot je leest wat die andere Jezus komt doen.

De Isa die het kruis komt breken

In de islamitische overlevering keert Isa, Jezus, inderdaad terug. De tradities schilderen het met grote precisie. Hij daalt neer, de handen op de vleugels van twee engelen, bij een witte minaret ten oosten van Damascus. Hij komt als moslim, om de islam te vestigen. En dan volgt een lijst van daden die elke christen de adem beneemt, want het is, punt voor punt, de ontmanteling van alles waar het evangelie om draait.

Hij komt om het kruis te breken — yaksiru as-salib, zegt de beroemde overlevering. De grondtekst geeft het portret voluit: "De zoon van Maria zal onder jullie neerdalen als een rechtvaardige rechter; hij zal het kruis breken, het zwijn doden en de jizya afschaffen" (layanzilanna fikumu bnu maryama hakaman muqsitan, fa-yaksiru s-saliba, wa-yaqtulu l-khinzira, wa-yada'u l-jizyata — Sahih Muslim 155a; ook Bukhari 3448; gegradeerd sahih, authentiek). Met eigen handen zal hij het symbool van de kruisiging stukslaan, overal, want volgens de islam is er nooit een kruisiging geweest; het kruis is een leugen die rechtgezet moet worden. Hij komt om de zwijnen te doden. En hij komt om de jizya, de schattingsbelasting voor de ongelovigen, áf te schaffen — en versta goed wat dat betekent, want het is het tegendeel van mildheid. De jizya was de prijs die een onderworpen christen of jood mocht betalen om in leven te blíjven. Schaf je die af, dan blijft er nog maar één keuze over: de islam, of de dood. Geen derde weg, geen vrijkoping meer — onderwerping, of het zwaard op de hals. Dat is de rauwe pointe van de overlevering, en het is feit, geen aanscherping van mij: zolang de jizya bestond, kon een christen of jood blíjven leven; schaf je hem af, dan blijft tussen islam en het zwaard niets meer over. En het is geen toeval dat juist dát het beeld is waarmee Johannes de martelaren van de eindtijd ziet: "de zielen van hen die onthoofd waren om het getuigenis van Jezus en om het Woord van God" (Openbaring 20:4). De onthoofding — het mes op de keel van wie weigert te buigen — loopt als een rode draad door de verovering, van het zwaard van weleer tot de zwarte vlaggen van gisteren. De Isa die het kruis komt breken, brengt voor wie het kruis liefheeft geen vrede. Hij brengt het mes. Hij regeert als een rechtvaardig moslimvorst, hij bidt achter de Mahdi of aan diens zijde, en aan het einde van zijn leven sterft hij een natuurlijke dood en wordt hij begraven — in een graf dat, zegt de overlevering, al gereed ligt naast dat van Mohammed in Medina.

Lees dat nog een keer en laat de huivering toe. De Jezus die de islam verwacht, komt terug om precies datgene ongedaan te maken wat de Jezus van de Bijbel kwam dóén. De ware Goël kwam om aan het kruis de losprijs te betalen; deze Isa komt om het kruis te verbrijzelen. De ware Goël stond op uit het graf en leeft voor eeuwig; deze Isa keert terug om alsnog te sterven en in een wachtend graf te worden gelegd. Het is geen andere versie van dezelfde Jezus. Het is Zijn spiegelbeeld — alles omgekeerd, het levensteken eruit gesneden, en wat overblijft komt het origineel uitwissen.

De grootste misleiding van de geschiedenis

En begrijp goed: dit alles is niet voor moslims alleen bedoeld. Hier ligt de adder onder het gras die hele kerken zal verslinden. Stel u de scène voor. Een gestalte daalt neer uit de hemel — zichtbaar, stralend, omringd door tekenen — en hij zegt: Ik ben Jezus. Ik ben teruggekeerd, zoals jullie altijd hebben gehoopt. En dan keert hij zich tot de christenen en zegt: jullie hebben het al die eeuwen verkeerd begrepen. Ik ben nooit gekruisigd. Ik ben niet Gods Zoon. Aanbid de ene God, onderwerp je, voeg je bij de ware gemeenschap.

Hoeveel naamchristenen, die hun Bijbel nauwelijks kennen en hun Heer alleen van horen zeggen hebben, zouden zo'n gestalte weerstaan? Een Jezus uit de hemel, met wonderen omkleed, die de aanbidding naar één God leidt — het zal niet alleen de moslimwereld overtuigen, maar miljoenen christenen in verwarring brengen en meeslepen, en waarschijnlijk ook de aanhangers van andere godsdiensten meetrekken in de stroom. Dit is precies de tijd waarvoor Jezus Zelf met klem waarschuwde: "Er zullen valse christussen en valse profeten opstaan, en zij zullen grote tekenen en wonderen doen, zó dat zij — als het mogelijk was — zelfs de uitverkorenen zouden misleiden" (Mattheüs 24:24). En Paulus: God zal hun "een krachtige dwaling zenden, zodat zij de leugen geloven" (2 Thessalonicenzen 2:11). Een namaak-Jezus die de christenen vertelt dat zíj zich al die tijd vergisten — er bestaat geen geslepener misleiding. Het is de meesterzet van de grote omkering. Dit is de tijd van de grote deceptie.

De Dajjal, de bedrieger met één oog

Maar het verhaal heeft een tweede figuur, en die is voor dit boek minstens zo belangrijk. Want voordat Isa neerdaalt, verschijnt er een ander — degene die hij moet komen doden. De islam noemt hem al-Masih ad-Dajjal: de Valse Messias, de Grote Bedrieger. Hij is de islamitische "antichrist".

Ook hij wordt met opvallende details beschreven. Hij is blind aan één oog; tussen zijn ogen staat, zo zegt de overlevering, het woord kafir geschreven — ongelovige. Hij verschijnt in een tijd van beproeving, en hij is geen zwakke leugenaar maar een macht: hij claimt goddelijkheid, hij doet wónderen, hij beschikt over een nagemaakt paradijs en een nagemaakte hel, hij beheerst de regen en het voedsel, en met die macht verleidt hij de massa's. Hij trekt over de hele aarde — alleen Mekka en Medina blijven voor hem gesloten. En in veel tradities wordt hij in het bijzonder gevolgd door de Joden. De canonieke tekst is hier scherp en concreet: "De Dajjal zal worden gevolgd door 70.000 Joden van Isfahan, gehuld in tayalisa [mantels]" (yatba'u d-dajjala min yahudi asbahana sab'una alfan 'alayhimu t-tayalisa — Sahih Muslim 2944; gegradeerd sahih). En hier past geen wegkijken: de antisemitische draad zit niet pas in het moderne, opgejutte genre — hij zit in de canonieke, authentieke tekst zelf. Ik benoem dat als wat het is: een tekst, een traditie, een systeem dat een heel volk aan de zijde van de bedrieger plaatst. Het is een waarneming over de overlevering, nooit een oordeel over de Joodse mens — net zomin als enige bladzijde in dit boek een oordeel is over de moslim die in oprechtheid bidt. De tekst spreekt; hij wordt met twee ogen gewogen. Aan zijn heerschappij komt pas een einde wanneer Isa neerdaalt en hem doodt, bij de poort van Lod, niet ver van het huidige vliegveld van Tel Aviv. De grote eindstrijd zelf heeft in de overlevering een plaatsnaam gekregen: "Het Uur zal niet komen totdat de Romeinen landen bij al-A'maq of bij Dabiq" (la taqumu s-sa'atu hatta yanzila r-rumu bil-a'maqi aw bi-dabiq — Sahih Muslim 2897; gegradeerd sahih) — een vlek grond in Noord-Syrië die in onze eeuw, zoals de bijlage laat zien, een hele beweging haar naam en haar waan zou geven.

Een bedrieger die beweert goddelijk te zijn, die wonderen doet, die door de Joden wordt gevolgd, en die door "Jezus" wordt gedood. Houd dat profiel vast. Nu komt het naast de Bijbel te liggen, en wat er dan gebeurt, zult u niet snel vergeten.

De grote omkering

Leg de twee eschatologieën naast elkaar — de Bijbelse en de islamitische — en kijk wie welke rol speelt. Dit is de kern van het hoofdstuk, en het is geen retorische truc maar een nuchtere, toetsbare waarneming.

In het Bijbelse verhaal is er een Redder: de Zoon van God, die kwam, gekruisigd werd, opstond, en terugkeert om de wereld te oordelen en te regeren. En er is een tegenstander: de antichrist, de namaak die zich voor God uitgeeft.

In het islamitische verhaal zijn er óók een redder en een tegenstander. De redder is de Mahdi, samen met de teruggekeerde Isa. En de tegenstander, de Dajjal, is degene die zich goddelijk noemt, wonderen doet, en door de Joden wordt gevolgd.

Maar kijk nu nauwkeurig naar dat Dajjal-profiel, en lees het van de andere kant. Een gestalte die beweert goddelijk te zijn — de Bijbelse Christus zégt dat Hij God is. Een gestalte die wonderen doet — Christus deed wonderen. Een gestalte die door de Joden wordt gevolgd — Christus kwam tot de Joden, en het gelovige overblijfsel van Israël zal Hem aan het einde aanroepen. Een gestalte die terugkeert en wordt geconfronteerd door "Jezus" — in het islamitische script wordt de ware, terugkerende Christus geconfronteerd door de islamitische Isa.

Ziet u wat hier staat? De twee verhalen zijn elkaars spiegelbeeld. Wat het ene de Verlosser noemt, noemt het andere de Bedrieger. De Christus die de Bijbel verwacht — God in het vlees, gekruisigd, opgestaan, terugkerend — past in het islamitische schema griezelig nauwkeurig op de plaats van de Dajjal. En de gestalte die de islam als verlosser verwacht — de Mahdi met zijn Isa die het kruis breekt — is, gelezen vanuit de Bijbel, precies de antichrist.

Dit is de grootste omkering die ooit is bedacht. Niet een ontkenning van Christus van buitenaf, maar een volmaakte verwisseling van de rollen: de echte Verlosser uitroepen tot de bedrieger, en de bedrieger uitroepen tot de verlosser. En de wereld zal, wanneer de twee gestalten verschijnen, voor de keuze staan welke van de twee zij gelooft.

Welke messias, welke bedrieger?

Stelt u zich het ondraaglijke moment voor. Er verschijnt een gestalte die de moslimwereld verenigt, die vrede brengt waar niemand vrede kon brengen, die de heilige plaats herstelt, en naast wie een figuur staat die zegt: ik ben Jezus, teruggekeerd. Miljarden zullen juichen: de Verwachte is gekomen. En wanneer dan de ware Christus terugkeert om die heerschappij te breken, zal het narratief al klaarliggen: dáár is de Dajjal, de bedrieger, de antichrist, die zich voor God uitgeeft en die de Joden achter zich heeft. Buig niet voor hem — dood hem.

Begrijpt u nu waarom dit boek geen luxe is? De wereld zal niet kiezen tussen "geloof" en "ongeloof". Ze zal kiezen tussen twéé messiassen, die elkaar allebei de antichrist noemen. En in dat moment is het niet genoeg om in "een" Jezus te geloven, of in "vrede", of in "God". De vraag wordt vlijmscherp: wélke Jezus? Welke redder? En hoe, in 's hemelsnaam, onderscheidt een mens dan nog het origineel van de spiegel?

De toets is de wond

Hier is, God zij dank, het antwoord. En het is zo eenvoudig dat een kind het kan zien, en zo diep dat de hel het niet kan vervalsen.

Je herkent de ware Verlosser aan Zijn wonden.

Want let op het ene verschil dat alles beslist. De islamitische Isa komt terug om het kruis te bréken — want in dat verhaal is er nooit gekruisigd, er zijn geen wonden, er is geen prijs betaald. Maar de Christus van de Bijbel keert terug met de littekens nog in Zijn handen. Toen Hij de eerste keer opstond, toonde Hij ze: "Zie Mijn handen en Mijn voeten [...] een geest heeft geen vlees en beenderen" (Lukas 24:39). Hij liet Thomas zijn vinger in de wond leggen. En wanneer Hij terugkeert, zegt de profeet, zal Israël Hem aanschouwen: "Zij zullen Mij aanschouwen, Die zij doorstoken hebben" (Zacharia 12:10). En als iemand vraagt naar de littekens in Zijn handen, luidt het antwoord: "Dat zijn de wonden waarmee Ik geslagen ben in het huis van wie Mij liefhadden" (Zacharia 13:6). Tot in het laatste visioen, in het centrum van de troon, staat Hij daar — "een Lam, staande als geslacht" (Openbaring 5:6). De Opgestane draagt voor eeuwig de merktekens van de prijs.

Daar ligt de toets, en hij is onfeilbaar. De ene gestalte komt om het kruis te verbrijzelen; de andere komt mét de wonden van het kruis nog in Zijn lichaam. De een wist het bloed uit; de ander draagt het voor altijd. En aangezien het bloed — herinnert u zich het tweede hoofdstuk? — de hele prijs van de verlossing is, beslist dat alles. De redder zonder wonden is de namaak. De Redder met de wonden is de Goël.

Laat u daarom door niets anders op een dwaalspoor brengen. Niet door macht, want de Dajjal heeft macht. Niet door wonderen, want de bedrieger doet wonderen en tekenen, "om, ware het mogelijk, ook de uitverkorenen te misleiden" (Mattheüs 24:24). Niet door vrede, want de namaak komt juist mét vrede. Al die dingen kunnen worden nagemaakt. Eén ding kan niet worden nagemaakt: de littekens van een liefde die werkelijk de dood is ingegaan en eruit is teruggekomen.

Kijk naar de handen

Hier is dus waar dit hoofdstuk u brengt, en houd het vast tot de dag dat het ertoe doet.

Er komt een tijd dat twee verlossers over de aarde zullen worden uitgeroepen, en dat elk van de twee de ander de antichrist zal noemen. De helft van de wereld zal de een aanbidden; de andere helft zal in verwarring zijn. En in dat oorverdovende lawaai zult u één ding moeten doen, en maar één ding.

Kijk naar de handen.

De gestalte die de wereld verenigt en de heilige plaats herstelt en zegt dat hij de vrede is — kijk of zijn handen de merktekens dragen. Ze zullen ze niet dragen, want hij is gekomen om het kruis te breken, niet om eraan te hangen. En de Andere, die terugkeert op de wolken terwijl elk oog Hem ziet — kijk naar Zíjn handen, en u zult de wonden zien, en u zult weten, met een zekerheid die geen leger en geen wonder u kan afnemen: dit is Hij. Dit is mijn Goël. Dit zijn de handen die voor mij doorboord zijn.

De namaak komt om het kruis weg te slaan. De ware komt, en draagt het voor eeuwig in Zijn lichaam mee — als de enige geloofsbrief die de hemel ooit heeft uitgegeven, en die de hel nooit heeft kunnen vervalsen.