Inleiding
Bij dit boek
Dit is het derde boek in de reeks De Zeven Mysteriën, en het is het meest persoonlijke van de drie — want het gaat over thuiskomen.
Het eerste boek volgde de Bruid: hoe de laatste Adam de kroon en de bruid terugwon die de eerste verspeelde, en hoe alles wat Hij won, Hij wón door te géven. Het tweede volgde de hoer: Babylon, hoog op het beest, die naar de troon gríjpt en valt. Dit derde boek volgt de lange weg ertussenin — niet van één mens en niet van één stad, maar van een heel volk: van Israël, door de gemeente, terug naar Israël.
Drie verborgenheden dragen het, en de Schrift noemt ze alle drie bij dezelfde naam — een mysterie: de verharding van Israël (Romeinen 11:25), de zeven sterren en kandelaren (Openbaring 1:20), en de verandering bij de laatste bazuin (1 Korinthe 15:51). Ze horen bijeen als drie bewegingen van één symfonie. De eerste: een volk dat struikelt, en een klok die begint te tikken. De tweede: een lange nacht van 2.000 jaar, waarin zeven kandelaren branden — de gemeente, een licht onder de volken. De derde: een bazuin, een opstanding, en een volk dat eindelijk thuiskomt.
De brug waarover dit alles loopt is een woord van Hosea: "na twee dagen [...] op de derde dag" (6:2) — twee dagen van elk 1.000 jaar, en dan de derde. Houd dat beeld vast; het is de ruggengraat.
Twee sporen lopen door het boek, net als door de vorige. De hoofdtekst leest als één doorlopend verhaal, bedoeld om te lezen als een trein — met diepe dalen en hoge toppen, want zo is de geschiedenis van dit volk nu eenmaal. De ingesprongen verdiepingen graven in de grondtekst, de typologie en de eerlijke weging, met drie merken: goed gedocumenteerd, gewogen lezing, betwist. Je kunt ze overslaan zonder de draad te verliezen, of er juist in blijven hangen.
En dan de toon, want die hoort er een woord bij. Dit boek klinkt anders dan de andere twee, en dat is met opzet. Het is het lied van een volk dat 2.000 jaar is opgejaagd en nog altijd zingt — rauw, vol verlangen, met een traan en een knipoog tegelijk, zoals de klezmerviool, die de brekende stem van een voorzanger nadoet en in één streek van de strijkstok kan kreunen én juichen. Het lacht om zichzelf, want anders houdt het de pijn niet vol. En het houdt ons, lezers uit de volken, een spiegel voor: telkens als we naar Israëls stijve nek willen wijzen, draait de zin zich om en vraagt — en wij? Doe ík het beter?
Met vaste hand houdt dit boek het kader: er ís een verharding, er ís een brug van twee dagen, er ís een derde dag. De jaartallen houdt het met losse hand. Het boek begint in de diepte — want elk lied dat de moeite waard is om te zingen, begint daar.