De beloning

Het vorige deel eindigde in het donker — de gegrendelde deur, de buitenste duisternis. Stap nu over de drempel, het licht in: voor wie binnen is, is dat alles voorbij.

De bruiloft is geen eindpunt. Dat is het eerste wat over dit deel gezegd moet worden, want het is de grootste verrassing van heel het verhaal. Je zou denken dat na de drempel van het vorige deel — de open deur, het feest, de Bruidegom — het doek valt en de eeuwigheid begint als één lang, zalig rusten. Maar zo eindigen de gelijkenissen niet. Ze eindigen met werk dat een beloning is, met een feest dat opengaat naar een tróón. "Goed gedaan, goede slaaf," zegt de heer in de gelijkenis van de ponden — en wat volgt is geen rustbank maar een opdracht die alle aardse promoties beschaamt: "heers over 10 steden" (Lukas 19:17).

Hier komt heel dit boek samen. Want vanaf de eerste bladzijde heeft het je naar één ding getrokken: niet weg van de angst, maar naar de prijs — het "goed gedaan", de glans in Zijn ogen, de kroon. En in dit deel wordt die prijs eindelijk uitgepakt, in al zijn onthutsende concreetheid. Het blijkt geen vage gloed te zijn, geen wolkje waarop je eeuwig harp speelt. Het is een krans op je hoofd. Het is gezag over steden. Het is een plaats naast Hem op de troon, en 1.000 jaar waarin de Bruid met haar Bruidegom regeert over een herstelde aarde. Dit is wat een Vader Zijn kind gunt: niet alleen binnen te zijn, maar verhóógd — meegenomen in het bestuur van Zijn eigen Koninkrijk.

Drie beelden vangen die beloning, en dit deel loopt ze langs. Eerst de kronen: de kransen die de overwinnaar ontvangt aan de rechterstoel — en het wonder dat de hoogste vreugde van een kroon niet het dragen ervan is, maar het neerleggen, aan de voeten van Hem die haar waard is. Dan het heersen over steden: de beloning uit de ponden, waar trouw in het kleine wordt beantwoord met gezag over het grote, in verschillende mate, naar verschillende trouw — het meeregeren met Christus waar heel de Schrift van zingt. En ten slotte het Millennium: de 1.000 jaar van Openbaring 20, waarin het gevestigde Koningschap aanbreekt, de eerste opstanding haar kinderen kroont, en de Bruid niet langer wacht maar regeert. Daar landt het hele panorama dat met een zaaier begon: in een binnengehaalde oogst en een regerende Bruid.

En juist hier moet de mentortoon het scherpst en het tederst tegelijk worden. Scherp, omdat nu pas ten volle blijkt wat er op het spel staat. Wie kransloos voor Hem verschijnt — behouden, maar met lege handen — verliest niet de hemel, maar wel dít: de krans, de steden, het meeregeren, het verhoogde aandeel in Zijn heerlijkheid. Dat is geen kleinigheid die je erbij kunt laten liggen; het is het verschil tussen 10 steden en geen, en het wordt beslist door de trouw van gewone dagen. Maar ook teder, want de prijs ligt nog vóór je, en de opdracht waaronder je nu leeft — dat onaanzienlijke werk, die kleine gehoorzaamheid, dat trouw-zijn in het verborgene — is niets minder dan de leerschool van een toekomstige koning. Dit leven is de oefenplaats waar geregeerd leren wordt. Je wordt niet bezig gehouden; je wordt opgeleid.

Eén eerlijkheid hoort erbij, en zij siert dit deel in plaats van het te verzwakken. Dát er een beloning komt — kronen, steden, een troon, een duizendjarig rijk — staat vast; de Schrift belooft het met zoveel woorden. Hóe precies de tijden zich rangschikken — de 1.000 jaar op de MeesterklokmeesterklokHet overkoepelende bijbelse tijdmechanisme dat de heilsgeschiedenis in vaste perioden verdeelt., de plaats van het Millennium in de week van de wereld — is een gewogen lezing: een patroon dat opmerkelijk samenhangt, met jaartallen die betwist blijven, en dat met eerbiedige voorzichtigheid gelegd wordt. Vaste hand op de belofte; lossere hand op de kalender. De heerlijkheid die dit deel schildert, is de heerlijkheid die God beloofd heeft — niet meer, en geen streep minder.

Drie keer dezelfde beloning, dus, en drie keer dezelfde drijfveer eronder: niet of je binnenkomt — dat ligt vast in Christus — maar waartoe je verhoogd wordt. Win de kroon. Word trouw bevonden over het kleine, en ontvang de steden. En zie uit naar de dag waarop de Bruid niet meer wacht maar regeert, met Hem, over alles. Hiervoor was de hele wedloop. Dit is de prijs aan de eindstreep.